1. मग तो डागरावरुन उतरल्यावर लोकांचे थव्यांचे थवे त्याच्यामाग चालले.
2. तेव्हां पाहा, एक कुश्टरोगी त्याच्या पायां पडून म्हणाला, प्रभुजी, आपली इच्छा असली तर मला शुद्ध करावयास आपण शक्तिमान् आहां.
3. त्यावर त्यान हात पुढ करुन त्याला स्पर्श केला व म्हटल, माझी इच्छा आहे, शुद्ध हो; तेव्हांच त्याचंे कुश्ट जाऊन तो शुद्ध झाला.
4. मग येशून त्याला म्हटल, संभाळ, कोणाला सांगू नको; तर जाऊन आपणाला ‘याजकाला दाखीव,’ आणि त्यांस प्रमाण पटाव म्हणून मोशानं ज अर्पण नेमिल आह त वाहा.
5. मग येशू कफर्णहूमास आल्यावर कोणाएका जमादारान त्याजकडे येऊन त्यास अशी विनंति केली की,
6. प्रभुजी, माझा चाकर पक्षघातान अतिशय पीडित होऊन घरांत पडला आहे.
7. तो त्याला म्हणाला, मी येऊन त्याला बर करीन.
8. तेव्हां जमादारान उत्तर दिल कीं, प्रभुजी, आपण माझ्या छपराखालीं याव अशी माझी योग्यता नाहीं; पण शब्द मात्र बोला, म्हणजे माझा चाकर बरा होईल.
9. कारण मीहि ताबेदार मनुश्य असून माझ्या स्वाधीन शिपाई आहेत; मीं एकाला जा म्हटल म्हणजे तो जातो, दुस-याला ये म्हटलें तो येतो, आणि आपल्या दासाला अमुक कर म्हटल म्हणजे तो त करितो.
10. ह ऐकून येशूला आश्चर्य वाटल व आपल्यामाग आलेल्यांस तो म्हणाला, मी तुम्हांस खचीत सांगता, एवढा विश्वास मला इस्त्राएलांतहि आढळला नाहीं.
11. मी तुम्हांस सांगता कीं, ‘पूर्वेकडून व पश्चिमेकडून’ बहुत लोक येतील, आणि अब्राहाम, इसहाक व याकोब यांजबरोबर स्वर्गाच्या राज्यांत बसतील;
12. परंतु राज्याचे पुत्र बाहेरच्या अंधारांत टाकिले जातील, तेथ रडण व दांतखाण चालेल.
13. मग येशू जमादाराला म्हणाला, जा; तूं विश्वास धरल्याप्रमाण तुला प्राप्त होवो. त्याच घटकेस तो चाकर बरा झाला.
14. नंतर येशू पेत्राच्या घरांत गेल्यावर त्याची सासू तापान पडली आहे अस त्यान पाहिल.
15. तेव्हां त्यान तिच्या हाताला स्पर्श केल्यावर तिचा ताप निघाला; आणि ती उठून त्याची सेवा करुं लागली.
16. मग संध्याकाळ झाल्यावर लोकांनीं बहुत भूतग्रस्तांस त्याजकडे आणिल; तेव्हां त्यान भूत शब्दानच घालविलीं, व सर्व दुखणाइतांस बर केल.
17. त्यान स्वतः आमचे विकार घेतले आणि आमचे रोग वाहिले, अस ज यशया संदेश्ट्याच्या द्वार सांगितल होत त पूर्ण व्हाव म्हणून अस झाल.
18. मग येशून आपल्यासभोवतीं लोकसमुदाय आहे अस पाहून त्यांस पलीकडे जाण्यास आज्ञा केली.
19. तेव्हां कोणीएक शास्त्री येऊन त्याला म्हणाला, गुरुजी, जेथ कोठ आपण जाल तेथ मी आपल्यामाग येईन.
20. येशून त्याला म्हटल, खोकडांस बिळ व आकाशांतील पाखरांस कोटीं आहेत, परंतु मनुश्याच्या पुत्राला डोक टेकावयास ठिकाण नाहीं.
21. मग त्याच्या शिश्यांतील आणखी एक जण त्याला म्हणाला, प्रभुजी, मला पहिल्यान आपल्या बापाला पुरावयास जाऊं द्या.
22. येशून त्याला म्हटले, तूं माझ्यामाग ये; आणि मेलेल्यांस आपल्या मेलेल्यांना पुरुं दे.
23. मग तो तारवावर चढल्यावर त्याचे शिश्य त्याच्यामाग त्यांत गेले.
24. तेव्हां पाहा, समुद्रांत मोठ वादळ उठल, त इतकंे कीं तारुं लाटांनीं झाकूं लागल; तो तर झोपत होता.
25. तेव्हां ते त्याच्याजवळ येऊन त्याला जाग करुन म्हणाले, प्रभुजी, बचाव करा, आपण बुडता.
26. त्यान त्यांस म्हटल, अहो अल्पविश्वासीं, तुम्ही कां घाबरलां? मग त्यान उठून वारा व समुद्र यांस दटाविल; आणि अगदीं निवांत झाल.
27. तेव्हां तारवांतील मनुश्यांना आश्चर्य वाटून तीं म्हणाली, हा कसा मनुश्य आहे? वारा व समुद्रहि याच ऐकतात!
28. मग तो पलीकडे गदरेकरांच्या देशांत गेल्यावर दोन भूतग्रस्त मनुश्य कबरांतून निघून येत असतांना त्याला भेटलीं; तीं इतकीं उग्र होतीं कीं त्या वाटेन कोणाच्यान जाववत नसे.
29. तेव्हां पाहा, तीं ओरडून म्हणाली, हे देवाच्या पुत्रा, आमचा व तुझा काय संबंध? नेमलेल्या समयापूर्वी तूं आम्हांस पीडावयास येथ आलास काय?
30. तेथ त्यांजपासून दूर अंतरावर डुकरांचा मोठा कळप चरत होता.
31. मग त्या भूतांनीं त्याला विनंति केली कीं तूं जर आम्हांस काढीत असलास तर आम्हांस त्या डुकरांच्या कळपांत पाठीव.
32. त्यान त्यांस म्हटल, जा. मग तीं निघून डुकरांत शिरलीं; आणि पाहा, तो अवघा कळप कड्यावरुन समुदांत धडक धावत जाऊन पाण्यांत बुडून मेला.
33. मग चारणारे पळाले आणि त्यांनीं नगरांत जाऊन भूतग्रस्तांच्या गोश्टीसकट सर्व वर्तमान जाहीर केल.
34. तेव्हां पाहा, सर्व नगर येशूला भेटावयास निघाल, आणि त्याला पाहून, आपण आमच्या सीमेबाहेर जाव अशी त्यांनीं त्याला विनंति केली.