Α Τιμόθεον, Chapter 2

1. παρακαλέω οὖν πρῶτος πᾶς ποιέω δέησις προσευχή ἔντευξις εὐχαριστία ὑπέρ πᾶς ἄνθρωπος    2. ὑπέρ βασιλεύς καί πᾶς ὁ ἐν ὑπεροχή εἰμί ἵνα ἤρεμος καί ἡσύχιος βίος διάγω ἐν πᾶς εὐσέβεια καί σεμνότης    3. οὗτος καλός καί ἀπόδεκτος ἐνώπιον ὁ σωτήρ ἐγώ θεός    4. ὅς πᾶς ἄνθρωπος θέλω σῴζω καί εἰς ἐπίγνωσις ἀλήθεια ἔρχομαι    5. εἷς γάρ θεός εἷς καί μεσίτης θεός καί ἄνθρωπος ἄνθρωπος Χριστός Ἰησοῦς    6. ὁ δίδωμι ἑαυτοῦ ἀντίλυτρον ὑπέρ πᾶς ὁ μαρτύριον καιρός ἴδιος    7. εἰς ὅς τίθημι ἐγώ κῆρυξ καί ἀπόστολος ἀλήθεια λέγω οὐ ψεύδομαι διδάσκαλος ἔθνος ἐν πίστις καί ἀλήθεια    8. βούλομαι οὖν προσεύχομαι ὁ ἀνήρ ἐν πᾶς τόπος ἐπαίρω ὅσιος χείρ χωρίς ὀργή καί διαλογισμός    9. ὡσαύτως καί γυνή ἐν καταστολή κόσμιος μετά αἰδώς καί σωφροσύνη κοσμέω ἑαυτοῦ μή ἐν πλέγμα καί χρυσίον ἤ μαργαρίτης ἤ ἱματισμός πολυτελής    10. ἀλλά ὅς πρέπω γυνή ἐπαγγέλλομαι θεοσέβεια διά ἔργον ἀγαθός    11. γυνή ἐν ἡσυχία μανθάνω ἐν πᾶς ὑποταγή    12. διδάσκω δέ γυνή οὐ ἐπιτρέπω οὐδέ αὐθεντέω ἀνήρ ἀλλά εἰμί ἐν ἡσυχία    13. Ἀδάμ γάρ πρῶτος πλάσσω εἶτα Εὕα    14. καί Ἀδάμ οὐ ἀπατάω ὁ δέ γυνή ἐξαπατάω ἐν παράβασις γίνομαι    15. σῴζω δέ διά ὁ τεκνογονία ἐάν μένω ἐν πίστις καί ἀγάπη καί ἁγιασμός μετά σωφροσύνη