Δανιήλ 4.17

17. ἕως ἄν γινώσκω ὁ κύριος ὁ οὐρανός ἐξουσία ἔχω πᾶς ὁ ἐν ὁ οὐρανός καί ὁ ἐπί ὁ γῆ καί ὅσος ἄν θέλω ποιέω ἐν αὐτός [1] ἐνώπιον ἐγώ ἐκκόπτω ἐν ἡμέρα εἷς καί ὁ καταφθορά αὐτός ἐν ὥρα εἷς ὁ ἡμέρα καί ὁ κλάδος αὐτός δίδωμι εἰς πᾶς ἄνεμος καί ἕλκω καί ῥίπτω καί ὁ χόρτος ὁ γῆ μετά ὁ θηρίον ὁ γῆ ἐσθίω καί εἰς φυλακή παραδίδωμι καί ἐν πέδη καί ἐν χειροπέδη χαλκοῦς δέω ὑπό αὐτός σφόδρα θαυμάζω ἐπί πᾶς οὗτος καί ὁ ὕπνος ἐγώ ἀφίστημι ἀπό ὁ ὀφθαλμός ἐγώ