Δανιήλ 4.33

33. ἕως δέ πρωΐ πᾶς τελέω ἐπί σύ Ναβουχοδονοσορ βασιλεύς Βαβυλών καί οὐ ὑστερέω ἀπό πᾶς οὗτος οὐθείς [1] ἐγώ Ναβουχοδονοσορ βασιλεύς Βαβυλών ἑπτά ἔτος πεδάω χόρτος ὡς βοῦς ψωμίζω ἐγώ καί ἀπό ὁ χλόη ὁ γῆ ἐσθίω καί μετά ἔτος ἑπτά δίδωμι ὁ ψυχή ἐγώ εἰς δέησις καί ἀξιόω περί ὁ ἁμαρτία ἐγώ κατά πρόσωπον κύριος ὁ θεός ὁ οὐρανός καί περί ὁ ἄγνοια ἐγώ ὁ θεός ὁ θεός ὁ μέγας δέομαι [2] καί ὁ θρίξ ἐγώ γίνομαι ὡς πτέρυξ ἀετός ὁ ὄνυξ ἐγώ ὡσεί λέων ἀλλοιόω ὁ σάρξ ἐγώ καί ὁ καρδία ἐγώ γυμνός περιπατέω μετά ὁ θηρίον ὁ γῆ ἐνύπνιον ὁράω καί ὑπόνοια ἐγώ λαμβάνω καί διά χρόνος ὕπνος ἐγώ λαμβάνω πολύς καί νυσταγμός ἐπιπίπτω ἐγώ