Σοφία Ἰησοῦ Σειράχ, Chapter 11

1. σοφία ταπεινός ἀνυψόω κεφαλή αὐτός καί ἐν μέσος μεγιστάν καθίζω αὐτός    2. μή αἰνέω ἀνήρ ἐν κάλλος αὐτός καί μή βδελύσσω ἄνθρωπος ἐν ὅρασις αὐτός    3. μικρός ἐν πετεινός μέλισσα καί ἀρχή γλύκασμα ὁ καρπός αὐτός    4. ἐν περιβολή ἱμάτιον μή καυχάομαι καί ἐν ἡμέρα δόξα μή ἐπαίρω ὅτι θαυμαστός ὁ ἔργον κύριος καί κρυπτός ὁ ἔργον αὐτός ἄνθρωπος    5. πολύς τύραννος καθίζω ἐπί ἔδαφος ὁ δέ ἀνυπονόητος φορέω διάδημα    6. πολύς δυνάστης ἀτιμάζω σφόδρα καί ἔνδοξος παραδίδωμι εἰς χείρ ἕτερος    7. πρίν ἐξετάζω μή μέμφομαι νοέω πρῶτος καί τότε ἐπιτιμάω    8. πρίν ἤ ἀκούω μή ἀποκρίνομαι καί ἐν μέσος λόγος μή παρεμβάλλω    9. περί πρᾶγμα ὅς οὐ εἰμί σύ χρεία μή ἐρίζω καί ἐν κρίσις ἁμαρτωλός μή συνεδρεύω    10. τέκνον μή περί πολύς εἰμί ὁ πρᾶξις σύ ἐάν πληθύνω οὐ ἀθῳόω καί ἐάν διώκω οὐ μή καταλαμβάνω καί οὐ μή ἐκφεύγω διαδιδράσκω    11. εἰμί κοπιάω καί πονέω καί σπεύδω καί τόσος μᾶλλον ὑστερέω    12. εἰμί νωθρός προσδέομαι ἀντίλημψις ὑστερέω ἰσχύς καί πτωχεία περισσεύω καί ὁ ὀφθαλμός κύριος ἐπιβλέπω αὐτός εἰς ἀγαθός καί ἀνορθόω αὐτός ἐκ ταπείνωσις αὐτός    13. καί ἀνυψόω κεφαλή αὐτός καί ἀποθαυμάζω ἐπί αὐτός πολύς    14. ἀγαθός καί κακός ζωή καί θάνατος πτωχεία καί πλοῦτος παρά κύριος εἰμί    15.    16.    17. δόσις κύριος παραμένω εὐσεβής καί ὁ εὐδοκία αὐτός εἰς ὁ αἰών εὐοδόω    18. εἰμί πλουτέω ἀπό προσοχή καί σφιγγία αὐτός καί οὗτος ὁ μερίς ὁ μισθός αὐτός    19. ἐν ὁ λέγω αὐτός εὑρίσκω ἀνάπαυσις καί νῦν ἐσθίω ἐκ ὁ ἀγαθός ἐγώ καί οὐ οἶδα τίς καιρός παρέρχομαι καί καταλείπω αὐτός ἕτερος καί ἀποθνῄσκω    20. ἵστημι ἐν διαθήκη σύ καί ὁμιλέω ἐν αὐτός καί ἐν ὁ ἔργον σύ παλαιόω    21. μή θαυμάζω ἐν ἔργον ἁμαρτωλός πιστεύω δέ κύριος καί ἐμμένω ὁ πόνος σύ ὅτι κοῦφος ἐν ὀφθαλμός κύριος διά τάχος ἐξάπινα πλουτίζω πένης    22. εὐλογία κύριος ἐν μισθός εὐσεβής καί ἐν ὥρα ταχινός ἀναθάλλω εὐλογία αὐτός    23. μή λέγω τίς εἰμί ἐγώ χρεία καί τίς ἀπό ὁ νῦν εἰμί ἐγώ ὁ ἀγαθός    24. μή λέγω αὐτάρκης ἐγώ εἰμί καί τίς ἀπό ὁ νῦν κακόω    25. ἐν ἡμέρα ἀγαθός ἀμνησία κακός καί ἐν ἡμέρα κακός οὐ μιμνῄσκομαι ἀγαθός    26. ὅτι κοῦφος ἔναντι κύριος ἐν ἡμέρα τελευτή ἀποδίδωμι ἄνθρωπος κατά ὁ ὁδός αὐτός    27. κάκωσις ὥρα ἐπιλησμονή ποιέω τρυφή καί ἐν συντέλεια ἄνθρωπος ἀποκάλυψις ἔργον αὐτός    28. πρό τελευτή μή μακαρίζω μηδείς καί ἐν τέκνον αὐτός γινώσκω ἀνήρ    29. μή πᾶς ἄνθρωπος εἰσάγω εἰς ὁ οἶκος σύ πολύς γάρ ὁ ἔνεδρον ὁ δόλιος    30. πέρδιξ θηρευτής ἐν κάρταλλος οὕτω καρδία ὑπερήφανος καί ὡς ὁ κατάσκοπος ἐπιβλέπω πτῶσις    31. ὁ γάρ ἀγαθός εἰς κακός μεταστρέφω ἐνεδρεύω καί ἐν ὁ αἱρετός ἐπιτίθημι μῶμος    32. ἀπό σπινθήρ πῦρ πληθύνω ἀνθρακιά καί ἄνθρωπος ἁμαρτωλός εἰς αἷμα ἐνεδρεύω    33. προσέχω ἀπό κακοῦργος πονηρός γάρ τεκταίνω μήποτε μῶμος εἰς ὁ αἰών δίδωμι σύ    34. ἐνοικίζω ἀλλότριος καί διαστρέφω σύ ἐν ταραχή καί ἀπαλλοτριόω σύ ὁ ἴδιος σύ