Εσθήρ 5.2

2. καί αἴρω ὁ χρυσοῦς ῥάβδος ἐπιτίθημι ἐπί ὁ τράχηλος αὐτός καί ἀσπάζομαι αὐτός καί λέγω λαλέω ἐγώ [1] καί λέγω αὐτός ὁράω σύ κύριος ὡς ἄγγελος θεός καί ταράσσω ὁ καρδία ἐγώ ἀπό φόβος ὁ δόξα σύ ὅτι θαυμαστός εἰμί κύριος καί ὁ πρόσωπον σύ χάρις μεστός [2] ἐν δέ ὁ διαλέγομαι αὐτός πίπτω ἀπό ἔκλυσις αὐτός καί ὁ βασιλεύς ταράσσω καί πᾶς ὁ θεραπεία αὐτός παρακαλέω αὐτός