1. ἐπί ὁ φυλακή ἐγώ ἵστημι καί ἐπιβαίνω ἐπί πέτρα καί ἀποσκοπεύω ὁ ὁράω τίς λαλέω ἐν ἐγώ καί τίς ἀποκρίνομαι ἐπί ὁ ἔλεγχος ἐγώ
2. καί ἀποκρίνομαι πρός ἐγώ κύριος καί λέγω γράφω ὅρασις καί σαφῶς ἐπί πυξίον ὅπως διώκω ὁ ἀναγινώσκω αὐτός
3. διότι ἔτι ὅρασις εἰς καιρός καί ἀνατέλλω εἰς πέρας καί οὐ εἰς κενός ἐάν ὑστερέω ὑπομένω αὐτός ὅτι ἔρχομαι ἥκω καί οὐ μή χρονίζω
4. ἐάν ὑποστέλλω οὐ εὐδοκέω ὁ ψυχή ἐγώ ἐν αὐτός ὁ δέ δίκαιος ἐκ πίστις ἐγώ ζάω
5. ὁ δέ κατοινόομαι καί καταφρονητής ἀνήρ ἀλαζών οὐδείς μή περαίνω ὅς πλατύνω καθώς ὁ ᾅδης ὁ ψυχή αὐτός καί οὗτος ὡς θάνατος οὐ ἐμπίπλημι καί ἐπισυνάγω ἐπί αὐτός πᾶς ὁ ἔθνος καί εἰσδέχομαι πρός αὐτός πᾶς ὁ λαός
6. οὐχί οὗτος πᾶς παραβολή κατά αὐτός λαμβάνω καί πρόβλημα εἰς διήγησις αὐτός καί λέγω οὐαί ὁ πληθύνω ἑαυτοῦ ὁ οὐ εἰμί αὐτός ἕως τίς καί βαρύνω ὁ κλοιός αὐτός στιβαρῶς
7. ὅτι ἐξαίφνης ἀνίστημι δάκνω αὐτός καί ἐκνήφω ὁ ἐπίβουλος σύ καί εἰμί εἰς διαρπαγή αὐτός
8. διότι σύ σκυλεύω ἔθνος πολύς σκυλεύω σύ πᾶς ὁ ὑπολείπω λαός διά αἷμα ἄνθρωπος καί ἀσέβεια γῆ καί πόλις καί πᾶς ὁ κατοικέω αὐτός
9. ὦ ὁ πλεονεκτέω πλεονεξία κακός ὁ οἶκος αὐτός ὁ τάσσω εἰς ὕψος νοσσία αὐτός ὁ ἐκσπάω ἐκ χείρ κακός
10. βουλεύω αἰσχύνη ὁ οἶκος σύ συμπεραίνω λαός πολύς καί ἐξαμαρτάνω ὁ ψυχή σύ
11. διότι λίθος ἐκ τοῖχος βοάω καί κάνθαρος ἐκ ξύλον φθέγγομαι αὐτός
12. οὐαί ὁ οἰκοδομέω πόλις ἐν αἷμα καί ἑτοιμάζω πόλις ἐν ἀδικία
13. οὐ οὗτος εἰμί παρά κύριος παντοκράτωρ καί ἐκλείπω λαός ἱκανός ἐν πῦρ καί ἔθνος πολύς ὀλιγοψυχέω
14. ὅτι πίμπλημι ὁ γῆ ὁ γινώσκω ὁ δόξα κύριος ὡς ὕδωρ κατακαλύπτω αὐτός
15. ὦ ὁ ποτίζω ὁ πλησίον αὐτός ἀνατροπή θολερός καί μεθύσκω ὅπως ἐπιβλέπω ἐπί ὁ σπήλαιον αὐτός
16. πλησμονή ἀτιμία ἐκ δόξα πίνω καί σύ καί διασαλεύω καί σείω κυκλόω ἐπί σύ ποτήριον δεξιός κύριος καί συνάγω ἀτιμία ἐπί ὁ δόξα σύ
17. διότι ἀσέβεια ὁ Λίβανος καλύπτω σύ καί ταλαιπωρία θηρίον πτοέω σύ διά αἷμα ἄνθρωπος καί ἀσέβεια γῆ καί πόλις καί πᾶς ὁ κατοικέω αὐτός
18. τίς ὠφελέω γλυπτός ὅτι γλύφω αὐτός πλάσσω αὐτός χώνευμα φαντασία ψευδής ὅτι πείθω ὁ πλάσσω ἐπί ὁ πλάσμα αὐτός ὁ ποιέω εἴδωλον κωφός
19. οὐαί ὁ λέγω ὁ ξύλον ἐκνήφω ἐξεγείρω καί ὁ λίθος ὑψόω καί αὐτός εἰμί φαντασία οὗτος δέ εἰμί ἔλασμα χρυσίον καί ἀργύριον καί πᾶς πνεῦμα οὐ εἰμί ἐν αὐτός
20. ὁ δέ κύριος ἐν ναός ἅγιος αὐτός εὐλαβέομαι ἀπό πρόσωπον αὐτός πᾶς ὁ γῆ
| 
