Παροιμίαι, Chapter 1

1. παροιμία Σαλωμῶν υἱός Δαυίδ ὅς βασιλεύω ἐν Ἰσραήλ    2. γινώσκω σοφία καί παιδεία νοέω τέ λόγος φρόνησις    3. δέχομαι τέ στροφή λόγος νοέω τέ δικαιοσύνη ἀληθής καί κρίμα κατευθύνω    4. ἵνα δίδωμι ἄκακος πανουργία παῖς δέ νέος αἴσθησις τέ καί ἔννοια    5. ὅδε γάρ ἀκούω σοφός σοφός εἰμί ὁ δέ νοήμων κυβέρνησις κτάομαι    6. νοέω τέ παραβολή καί σκοτεινός λόγος ῥῆσις τέ σοφός καί αἴνιγμα    7. ἀρχή σοφία φόβος θεός σύνεσις δέ ἀγαθός πᾶς ὁ ποιέω αὐτός εὐσέβεια δέ εἰς θεός ἀρχή αἴσθησις σοφία δέ καί παιδεία ἀσεβής ἐξουθενέω    8. ἀκούω υἱός παιδεία πατήρ σύ καί μή ἀπωθέω θεσμός μήτηρ σύ    9. στέφανος γάρ χάρις δέχομαι σός κορυφή καί κλοιός χρύσεος περί σός τράχηλος    10. υἱός μή σύ πλανάω ἀνήρ ἀσεβής μηδέ βούλομαι ἐάν παρακαλέω σύ λέγω    11. ἔρχομαι μετά ἐγώ κοινωνέω αἷμα κρύπτω δέ εἰς γῆ ἀνήρ δίκαιος ἀδίκως    12. καταπίνω δέ αὐτός ὥσπερ ᾅδης ζάω καί αἴρω αὐτός ὁ μνήμη ἐκ γῆ    13. ὁ κτῆσις αὐτός ὁ πολυτελής καταλαμβάνω πίμπλημι δέ οἶκος ἡμέτερος σκῦλον    14. ὁ δέ σός κλῆρος βάλλω ἐν ἐγώ κοινός δέ βαλλάντιον κτάομαι πᾶς καί μαρσίππιον εἷς γίνομαι ἐγώ    15. μή πορεύομαι ἐν ὁδός μετά αὐτός ἐκκλίνω δέ ὁ πούς σύ ἐκ ὁ τρίβος αὐτός    16. ὁ γάρ πούς αὐτός εἰς κακία τρέχω καί ταχινός ὁ ἐκχέω αἷμα    17. οὐ γάρ ἀδίκως ἐκτείνω δίκτυον πτερωτός    18. αὐτός γάρ ὁ φόνος μετέχω θησαυρίζω ἑαυτοῦ κακός ὁ δέ καταστροφή ἀνήρ παράνομος κακός    19. οὗτος ὁ ὁδός εἰμί πᾶς ὁ συντελέω ὁ ἄνομος ὁ γάρ ἀσέβεια ὁ ἑαυτοῦ ψυχή ἀφαιρέω    20. σοφία ἐν ἔξοδος ὑμνέω ἐν δέ πλατύς παρρησία ἄγω    21. ἐπί ἄκρος δέ τεῖχος κηρύσσω ἐπί δέ πύλη δυνάστης παρεδρεύω ἐπί δέ πύλη πόλις θαρσέω λέγω    22. ὅσος ἄν χρόνος ἄκακος ἔχω ὁ δικαιοσύνη οὐ αἰσχύνω ὁ δέ ἄφρων ὁ ὕβρις εἰμί ἐπιθυμητής ἀσεβής γίνομαι μισέω αἴσθησις    23. καί ὑπεύθυνος γίνομαι ἔλεγχος ἰδού προΐημι σύ ἐμός πνοή ῥῆσις διδάσκω δέ σύ ὁ ἐμός λόγος    24. ἐπειδή καλέω καί οὐ ὑπακούω καί ἐκτείνω λόγος καί οὐ προσέχω    25. ἀλλά ἄκυρος ποιέω ἐμός βουλή ὁ δέ ἐμός ἔλεγχος ἀπειθέω    26. τοιγαροῦν καίγώ ὁ ὑμέτερος ἀπώλεια ἐπιγελάω καταχαίρω δέ ἡνίκα ἄν ἔρχομαι σύ ὄλεθρος    27. καί ὡς ἄν ἀφικνέομαι σύ ἄφνω θόρυβος ὁ δέ καταστροφή ὁμοίως καταιγίς πάρειμι καί ὅταν ἔρχομαι σύ θλῖψις καί πολιορκία ἤ ὅταν ἔρχομαι σύ ὄλεθρος    28. εἰμί γάρ ὅταν ἐπικαλέω ἐγώ ἐγώ δέ οὐ εἰσακούω σύ ζητέω ἐγώ κακός καί οὐ εὑρίσκω    29. μισέω γάρ σοφία ὁ δέ φόβος ὁ κύριος οὐ προαιρέω    30. οὐδέ θέλω ἐμός προσέχω βουλή μυκτηρίζω δέ ἐμός ἔλεγχος    31. τοιγαροῦν ἐσθίω ὁ ἑαυτοῦ ὁδός ὁ καρπός καί ὁ ἑαυτοῦ ἀσέβεια πίμπλημι    32. ἀντί ὅς γάρ ἀδικέω νήπιος φονεύω καί ἐξετασμός ἀσεβής ὄλλυμι    33. ὁ δέ ἐγώ ἀκούω κατασκηνόω ἐπί ἐλπίς καί ἡσυχάζω ἀφόβως ἀπό πᾶς κακός