1. ὁ σοφία οἰκοδομέω ἑαυτοῦ οἶκος καί ὑπερείδω στῦλος ἑπτά
2. σφάζω ὁ ἑαυτοῦ θῦμα κεράννυμι εἰς κρατήρ ὁ ἑαυτοῦ οἶνος καί ἑτοιμάζω ὁ ἑαυτοῦ τράπεζα
3. ἀποστέλλω ὁ ἑαυτοῦ δοῦλος συγκαλέω μετά ὑψηλός κήρυγμα ἐπί κρατήρ λέγω
4. ὅς εἰμί ἄφρων ἐκκλίνω πρός ἐγώ καί ὁ ἐνδεής φρήν λέγω
5. ἔρχομαι ἐσθίω ὁ ἐμός ἄρτος καί πίνω οἶνος ὅς κεράννυμι σύ
6. ἀπολείπω ἀφροσύνη καί ζάω καί ζητέω φρόνησις ἵνα βιόω καί κατορθόω ἐν γνῶσις σύνεσις
7. ὁ παιδεύω κακός λαμβάνω ἑαυτοῦ ἀτιμία ἐλέγχω δέ ὁ ἀσεβής μωμάομαι ἑαυτοῦ
8. μή ἐλέγχω κακός ἵνα μή μισέω σύ ἐλέγχω σοφός καί ἀγαπάω σύ
9. δίδωμι σοφός ἀφορμή καί σοφός εἰμί γνωρίζω δίκαιος καί προστίθημι ὁ δέχομαι
10. ἀρχή σοφία φόβος κύριος καί βουλή ἅγιος σύνεσις [1] ὁ γάρ γινώσκω νόμος διάνοια εἰμί ἀγαθός
11. οὗτος γάρ ὁ τρόπος πολύς ζάω χρόνος καί προστίθημι σύ ἔτος ζωή σύ
12. υἱός ἐάν σοφός γίνομαι σεαυτοῦ σοφός εἰμί καί ὁ πλησίον ἐάν δέ κακός ἀποβαίνω μόνος ἀναντλέω κακός [1] ὅς ἐρείδω ἐπί ψεῦδος οὗτος ποιμαίνω ἄνεμος ὁ δέ αὐτός διώκω ὄρνεον πέτομαι [2] ἀπολείπω γάρ ὁδός ὁ ἑαυτοῦ ἀμπελών ὁ δέ ἄξων ὁ ἴδιος γεώργιον πλανάω [3] διαπορεύομαι δέ διά ἄνυδρος ἔρημος καί γῆ διατάσσω ἐν διψώδης συνάγω δέ χείρ ἀκαρπία
13. γυνή ἄφρων καί θρασύς ἐνδεής ψωμός γίνομαι ὅς οὐ ἐπίσταμαι αἰσχύνη
14. καθίζω ἐπί θύρα ὁ ἑαυτοῦ οἶκος ἐπί δίφρος ἐμφανῶς ἐν πλατύς
15. προσκαλέομαι ὁ πάρειμι-2 καί κατευθύνω ἐν ὁ ὁδός αὐτός
16. ὅς εἰμί σύ ἄφρων ἐκκλίνω πρός ἐγώ ἐνδεής δέ φρόνησις παρακελεύω λέγω
17. ἄρτος κρύφιος ἡδέως ἅπτω καί ὕδωρ κλοπή γλυκερός
18. ὁ δέ οὐ οἶδα ὅτι γηγενής παρά αὐτός ὄλλυμι καί ἐπί πέταυρον ᾅδης συναντάω [1] ἀλλά ἀποπηδάω μή ἐγχρονίζω ἐν ὁ τόπος μηδέ ἐφίστημι ὁ σός ὄμμα πρός αὐτός [2] οὕτω γάρ διαβαίνω ὕδωρ ἀλλότριος καί ὑπερβαίνω ποταμός ἀλλότριος [3] ἀπό δέ ὕδωρ ἀλλότριος ἀπέχω καί ἀπό πηγή ἀλλότριος μή πίνω [4] ἵνα πολύς ζάω χρόνος προστίθημι δέ σύ ἔτος ζωή
| 
