1. εἰς ὁ τέλος ψαλμός ὁ Δαυίδ λέγω ἄφρων ἐν καρδία αὐτός οὐ εἰμί θεός διαφθείρω καί βδελύσσω ἐν ἐπιτήδευμα οὐ εἰμί ποιέω χρηστότης οὐ εἰμί ἕως εἷς
2. κύριος ἐκ ὁ οὐρανός διακύπτω ἐπί ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁράω εἰ εἰμί συνίημι ἤ ἐκζητέω ὁ θεός
3. πᾶς ἐκκλίνω ἅμα ἀχρειόω οὐ εἰμί ποιέω χρηστότης οὐ εἰμί ἕως εἷς τάφος ἀνοίγω ὁ λάρυγξ αὐτός ὁ γλῶσσα αὐτός δολιόω ἰός ἀσπίς ὑπό ὁ χεῖλος αὐτός ὅς ὁ στόμα ἀρά καί πικρία γέμω ὀξύς ὁ πούς αὐτός ἐκχέω αἷμα σύντριμμα καί ταλαιπωρία ἐν ὁ ὁδός αὐτός καί ὁδός εἰρήνη οὐ γινώσκω οὐ εἰμί φόβος θεός ἀπέναντι ὁ ὀφθαλμός αὐτός
4. οὐχί γινώσκω πᾶς ὁ ἐργάζομαι ὁ ἀνομία ὁ κατεσθίω ὁ λαός ἐγώ βρῶσις ἄρτος ὁ κύριος οὐ ἐπικαλέω
5. ἐκεῖ δειλιάω φόβος ὅς οὐ εἰμί φόβος ὅτι ὁ θεός ἐν γενεά δίκαιος
6. βουλή πτωχός καταισχύνω ὅτι κύριος ἐλπίς αὐτός εἰμί
7. τίς δίδωμι ἐκ Σιών ὁ σωτήριον ὁ Ἰσραήλ ἐν ὁ ἐπιστρέφω κύριος ὁ αἰχμαλωσία ὁ λαός αὐτός ἀγαλλιάω Ἰακώβ καί εὐφραίνω Ἰσραήλ
| 
