Τωβίτ (Σ) 3.6

6. καί νῦν κατά ὁ ἀρεστός σύ ποιέω μετά ἐγώ καί ἐπιτάσσω ἀναλαμβάνω ὁ πνεῦμα ἐγώ ἐκ ἐγώ ὅπως ἀπολύω ἀπό πρόσωπον ὁ γῆ καί γίνομαι γῆ διό λυσιτελέω ἐγώ ἀποθνῄσκω μᾶλλον ἤ ζάω ὅτι ὀνειδισμός ψευδής ἀκούω καί λύπη πολύς μετά ἐγώ κύριος ἐπιτάσσω ὅπως ἀπολύω ἀπό ὁ ἀνάγκη οὗτος ἀπολύω ἐγώ εἰς ὁ τόπος ὁ αἰώνιος καί μή ἀποστρέφω ὁ πρόσωπον σύ κύριος ἀπό ἐγώ διό λυσιτελέω ἐγώ ἀποθνῄσκω μᾶλλον ἤ βλέπω ἀνάγκη πολύς ἐν ὁ ζωή ἐγώ καί μή ἀκούω ὀνειδισμός