1. καί λυπέω κλαίω καί προσεύχομαι μετά ὀδύνη λέγω
2. δίκαιος εἰμί κύριος καί πᾶς ὁ ἔργον σύ καί πᾶς ὁ ὁδός σύ ἐλεημοσύνη καί ἀλήθεια καί κρίσις ἀληθινός καί δίκαιος σύ κρίνω εἰς ὁ αἰών
3. μιμνῄσκομαι ἐγώ καί ἐπιβλέπω ἐπί ἐγώ μή ἐγώ ἐκδικέω ὁ ἁμαρτία ἐγώ καί ὁ ἀγνόημα ἐγώ καί ὁ πατήρ ἐγώ ὅς ἁμαρτάνω ἐνώπιον σύ
4. παρακούω γάρ ὁ ἐντολή σύ δίδωμι ἐγώ εἰς διαρπαγή καί αἰχμαλωσία καί θάνατος καί παραβολή ὀνειδισμός πᾶς ὁ ἔθνος ἐν ὅς σκορπίζω
5. καί νῦν πολύς ὁ κρίσις σύ εἰμί ἀληθινός ἐκ ἐγώ ποιέω περί ὁ ἁμαρτία ἐγώ καί ὁ πατήρ ἐγώ ὅτι οὐ ποιέω ὁ ἐντολή σύ οὐ γάρ πορεύομαι ἐν ἀλήθεια ἐνώπιον σύ
6. καί νῦν κατά ὁ ἀρεστός ἐνώπιον σύ ποιέω μετά ἐγώ ἐπιτάσσω ἀναλαμβάνω ὁ πνεῦμα ἐγώ ὅπως ἀπολύω καί γίνομαι γῆ διότι λυσιτελέω ἐγώ ἀποθνῄσκω ἤ ζάω ὅτι ὀνειδισμός ψευδής ἀκούω καί λύπη εἰμί πολύς ἐν ἐγώ ἐπιτάσσω ἀπολύω ἐγώ ὁ ἀνάγκη ἤδη εἰς ὁ αἰώνιος τόπος μή ἀποστρέφω ὁ πρόσωπον σύ ἀπό ἐγώ
7. ἐν ὁ αὐτός ἡμέρα συμβαίνω ὁ θυγάτηρ αγουήλ Σάρρα ἐν Ἐκβάτανα ὁ Μηδία καί οὗτος ὀνειδίζω ὑπό παιδίσκη πατήρ αὐτός
8. ὅτι εἰμί δίδωμι ἀνήρ ἑπτά καί Ἀσμοδαῖος ὁ πονηρός δαιμόνιον ἀποκτείνω αὐτός πρίν ἤ γίνομαι αὐτός μετά αὐτός ὡς ἐν γυνή καί λέγω αὐτός οὐ συνίημι ἀποπνίγω σύ ὁ ἀνήρ ἤδη ἑπτά ἔχω καί εἷς αὐτός οὐ ὀνίνημι
9. τίς ἐγώ μαστιγόω εἰ ἀποθνῄσκω βαδίζω μετά αὐτός μή ὁράω σύ υἱός ἤ θυγάτηρ εἰς ὁ αἰών
10. οὗτος ἀκούω λυπέω σφόδρα ὥστε ἀπάγχω καί λέγω εἷς μέν εἰμί ὁ πατήρ ἐγώ ἐάν ποιέω οὗτος ὄνειδος αὐτός εἰμί καί ὁ γῆρας αὐτός κατάγω μετά ὀδύνη εἰς ᾅδης
11. καί δέομαι πρός ὁ θυρίς καί λέγω εὐλογητός εἰμί κύριος ὁ θεός ἐγώ καί εὐλογητός ὁ ὄνομα σύ ὁ ἅγιος καί ἔντιμος εἰς ὁ αἰών εὐλογέω σύ πᾶς ὁ ἔργον σύ εἰς ὁ αἰών
12. καί νῦν κύριος ὁ ὀφθαλμός ἐγώ καί ὁ πρόσωπον ἐγώ εἰς σύ δίδωμι
13. λέγω ἀπολύω ἐγώ ἀπό ὁ γῆ καί μή ἀκούω ἐγώ μηκέτι ὀνειδισμός
14. σύ γινώσκω κύριος ὅτι καθαρός εἰμί ἀπό πᾶς ἁμαρτία ἀνήρ
15. καί οὐ μολύνω ὁ ὄνομα ἐγώ οὐδέ ὁ ὄνομα ὁ πατήρ ἐγώ ἐν ὁ γῆ ὁ αἰχμαλωσία ἐγώ μονογενής εἰμί ὁ πατήρ ἐγώ καί οὐ ὑπάρχω αὐτός παιδίον ὅς κληρονομέω αὐτός οὐδέ ἀδελφός ἐγγύς οὐδέ ὑπάρχω αὐτός υἱός ἵνα συντηρέω ἐμαυτοῦ αὐτός γυνή ἤδη ἀπόλλυμι ἐγώ ἑπτά ἵνα τίς ἐγώ ζάω καί εἰ μή δοκέω σύ ἀποκτείνω ἐγώ ἐπιτάσσω ἐπιβλέπω ἐπί ἐγώ καί ἐλεέω ἐγώ καί μηκέτι ἀκούω ἐγώ ὀνειδισμός
16. καί εἰσακούω ὁ προσευχή ἀμφότεροι ἐνώπιον ὁ δόξα ὁ μέγας αφαήλ
17. καί ἀποστέλλω ἰάομαι ὁ δύο ὁ Τωβιτ λεπίζω ὁ λεύκωμα καί Σάρρα ὁ ὁ αγουήλ δίδωμι Τωβείας ὁ υἱός Τωβιτ γυνή καί δέω Ἀσμοδαῖος ὁ πονηρός δαιμόνιον διότι Τωβείας ἐπιβάλλω κληρονομέω αὐτός ἐν αὐτός ὁ καιρός ἐπιστρέφω Τωβιτ εἰσέρχομαι εἰς ὁ οἶκος αὐτός καί Σάρρα ὁ ὁ αγουήλ καταβαίνω ἐκ ὁ ὑπερῷον αὐτός
| 
