Α Κορινθίους, Chapter 13

1. Εαν ταις γλωσσαις των ανθρωπων λαλω και των αγγελων, αγαπην δε μη εχω, γεγονα χαλκος ηχων η κυμβαλον αλαλαζον    2. και εαν εχω προφητειαν και ειδω τα μυστηρια παντα και πασαν την γνωσιν και εαν εχω πασαν την πιστιν ωστε ορη μεθισταναι, αγαπην δε μη εχω, ουθεν ειμι    3. καν ψωμισω παντα τα υπαρχοντα μου και εαν παραδω το σωμα μου ινα καυχησωμαι, αγαπην δε μη εχω, ουδεν ωvφελουμαι    4. Ν αγαπη μακροθυμει, χρηστευεται η αγαπη, ου ζηλοι, η αγαπη ου περπερευεται, ου φυσιουται,    5. ουκ ασχημονει, ου ζητει τα εαυτης, ου παροξυνεται, ου λογιζεται το κακον,    6. ου χαιρει επι τη αδικια, συγχαιρει δε τη αληθεια    7. παντα στεγει, παντα πιστευει, παντα ελπιζει, παντα υπομενει    8. Ν αγαπη ουδεποτε πιπτει ειτε δε προφητειαι, καταργηθησονται ειτε γλωσσαι, παυσονται ειτε γνωσις, καταργηθησεται    9. εκ μερους γαρ γινωσκομεν και εκ μερους προφητευομεν    10. οταν δε ελθη το τελειον, το εκ μερους καταργηθησεται    11. οτε ημην νηπιος, ελαλουν ως νηπιος, εφρονουν ως νηπιος, ελογιζομην ως νηπιος οτε γεγονα ανηρ, κατηργηκα τα του νηπιου    12. βλεπομεν γαρ αρτι δι εσοπτρου εν αινιγματι, τοτε δε προσωπον προς προσωπον αρτι γινωσκω εκ μερους, τοτε δε επιγνωσομαι καθως και επεγνωσθην    13. Ηυνι δε μενει πιστις, ελπις, αγαπη, τα τρια ταυτα μειζων δε τουτων η αγαπη