1. Αρχομεθα παλιν εαυτους συνιστανειν Ει μη χρηζομεν, ως τινες, συστατικων επιστολων προς υμας, η εξ υμων συστατικων
2. Ν επιστολη ημων υμεις εστε, εγγεγραμμενη εν ταις καρδιαις ημων, γινωσκομενη και αναγινωσκομενη υπο παντων ανθρωπων
3. φανερουμενοι οτι εστε επιστολη χριστου διακονηθεισα υφ ημων, εγγεγραμμενη ου μελανι, αλλα πνευματι θεου ζωντος, ουκ εν πλαξιν λιθιναις, αλλ εν πλαξιν καρδιαις σαρκιναις
4. Πεποιθησιν δε τοιαυτην εχομεν δια του χριστου προς τον θεον
5. ουχ οτι ικανοι εσμεν αφ εαυτων λογισασθαι τι ως εξ εαυτων, αλλ η ικανοτης ημων εκ του θεου
6. ος και ικανωσεν ημας διακονους καινης διαθηκης, ου γραμματος, αλλα πνευματος το γαρ γραμμα αποκτενει, το δε πνευμα ζωοποιει
7. Ει δε η διακονια του θανατου εν γραμμασιν, εντετυπωμενη εν λιθοις, εγενηθη εν δοξη, ωστε μη δυνασθαι ατενισαι τους υιους Ισραηλ εις το προσωπον Μωυ?σεως δια την δοξαν του προσωπου αυτου, την καταργουμενην,
8. πως ουχι μαλλον η διακονια του πνευματος εσται εν δοξη
9. Ει γαρ η διακονια της κατακρισεως δοξα, πολλω μαλλον περισσευει η διακονια της δικαιοσυνης εν δοξη
10. Και γαρ ου δεδοξασται το δεδοξασμενον εν τουτω τω μερει, ενεκεν της υπερβαλλουσης δοξης
11. Ει γαρ το καταργουμενον, δια δοξης, πολλω μαλλον το μενον, εν δοξη
12. :Εχοντες ουν τοιαυτην ελπιδα, πολλη παρρησια χρωμεθα
13. και ου καθαπερ Μωυ?σης ετιθει καλυμμα επι το προσωπον εαυτου, προς το μη ατενισαι τους υιους Ισραηλ εις το τελος του καταργουμενου
14. αλλ επωρωθη τα νοηματα αυτων αχρι γαρ της σημερον το αυτο καλυμμα επι τη αναγνωσει της παλαιας διαθηκης μενει μη ανακαλυπτομενον, ο τι εν χριστω καταργειται
15. Αλλ εως σημερον, ηνικα αναγινωσκεται Μωυ?σης, καλυμμα επι την καρδιαν αυτων κειται
16. Ννικα δ αν επιστρεψη προς κυριον, περιαιρειται το καλυμμα
17. Ο δε κυριος το πνευμα εστιν ου δε το πνευμα κυριου, εκει ελευθερια
18. Νμεις δε παντες, ανακεκαλυμμενω προσωπω την δοξαν κυριου κατοπτριζομενοι, την αυτην εικονα μεταμορφουμεθα απο δοξης εις δοξαν, καθαπερ απο κυριου πνευματος
| 
