Αποκάλυψη, Chapter 7

1. Και μετα τουτο ειδον τεσσαρας αγγελους εστωτας επι τας τεσσαρας γωνιας της γης, κρατουντας τους τεσσαρας ανεμους της γης, ινα μη πνεη ανεμος επι της γης, μητε επι της θαλασσης, μητε επι τι δενδρον    2. Και ειδον αλλον αγγελον αναβαινοντα απο ανατολης ηλιου, εχοντα σφραγιδα θεου ζωντος και εκραξεν φωνη μεγαλη τοις τεσσαρσιν αγγελοις, οις εδοθη αυτοις αδικησαι την γην και την θαλασσαν,    3. λεγων, Μη αδικησητε την γην, μητε την θαλασσαν, μητε τα δενδρα, αχρι ου σφραγισωμεν τους δουλους του θεου ημων επι των μετωπων αυτων    4. Και ηκουσα τον αριθμον των εσφραγισμενων, εκατον και τεσσαρακοντα τεσσαρες χιλιαδες, εσφραγισμενων εκ πασης φυλης υιων Ισραηλ    5. Εκ φυλης Ιουδα, δωδεκα χιλιαδες εσφραγισμεναι εκ φυλης Ρουβιμ, δωδεκα χιλιαδες εκ φυλης Γαδ, δωδεκα χιλιαδες    6. εκ φυλης Ασηρ, δωδεκα χιλιαδες εκ φυλης Ηεφθαλειμ, δωδεκα χιλιαδες εκ φυλης Μανασση, δωδεκα χιλιαδες    7. εκ φυλης Συμεων, δωδεκα χιλιαδες εκ φυλης Λευι, δωδεκα χιλιαδες εκ φυλης Ισαχαρ, δωδεκα χιλιαδες    8. εκ φυλης Ζαβουλων, δωδεκα χιλιαδες εκ φυλης Ιωσηφ, δωδεκα χιλιαδες εκ φυλης Βενιαμιν, δωδεκα χιλιαδες εσφραγισμεναι    9. Μετα ταυτα ειδον, και ιδου, οχλος πολυς, ον αριθμησαι ουδεις εδυνατο, εκ παντος εθνους και φυλων και λαων και γλωσσων, εστωτας ενωπιον του θρονου και ενωπιον του αρνιου, περιβεβλημενους στολας λευκας, και φοινικας εν ταις χερσιν αυτων    10. και κραζουσιν φωνη μεγαλη, λεγοντες, Ν σωτηρια τω θεω ημων τω καθημενω επι τω θρονω, και τω αρνιω    11. Και παντες οι αγγελοι ειστηκεισαν κυκλω του θρονου και των πρεσβυτερων και των τεσσαρων ζωων, και επεσον ενωπιον του θρονου επι τα προσωπα αυτων, και προσεκυνησαν τω θεω,    12. λεγοντες, Αμην Ν ευλογια και η δοξα και η σοφια και η ευχαριστια και η τιμη και η δυναμις και η ισχυς τω θεω ημων εις τους αιωνας των αιωνων Αμην    13. Και απεκριθη εις εκ των πρεσβυτερων, λεγων μοι, Ουτοι οι περιβεβλημενοι τας στολας τας λευκας, τινες εισιν, και ποθεν ηλθον    14. Και ειπον αυτω, Κυριε μου, συ οιδας Και ειπεν μοι, Ουτοι εισιν οι ερχομενοι εκ της θλιψεως της μεγαλης, και επλυναν τας στολας αυτων, και ελευκαναν εν τω αιματι του αρνιου    15. Δια τουτο εισιν ενωπιον του θρονου του θεου, και λατρευουσιν αυτω ημερας και νυκτος εν τω ναω αυτου και ο καθημενος επι τω θρονω σκηνωσει επ αυτους    16. Ου πεινασουσιν ετι, ουδε διψησουσιν ετι, ουδ ου μη πεση επ αυτους ο ηλιος, ουδε παν καυμα    17. οτι το αρνιον το ανα μεσον του θρονου ποιμαινει αυτους, και οδηγει αυτους επι ζωης πηγας υδατων, και εξαλειψει ο θεος παν δακρυον εκ των οφθαλμων αυτων