1. και ειπεν Hλιου ο προφητης ο Qεσβιτης εκ Qεσβων της Gαλααδ προς Aχααβ ζη κυριος ο θεος των δυναμεων ο θεος Iσραηλ ω παρεστην ενωπιον αυτου ει εσται τα ετη ταυτα δροσος και υετος οτι ει μη δια στοματος λογου μου
2. και εγενετο ρημα κυριου προς Hλιου
3. πορευου εντευθεν κατα ανατολας και κρυβηθι εν τω χειμαρρω Cορραθ του επι προσωπου του Iορδανου
4. και εσται εκ του χειμαρρου πιεσαι υδωρ και τοις κοραξιν εντελουμαι διατρεφειν σε εκει
5. και εποιησεν Hλιου κατα το ρημα κυριου και εκαθισεν εν τω χειμαρρω Cορραθ επι προσωπου του Iορδανου
6. και οι κορακες εφερον αυτω αρτους το πρωι και κρεα το δειλης και εκ του χειμαρρου επινεν υδωρ
7. και εγενετο μετα ημερας και εξηρανθη ο χειμαρρους οτι ουκ εγενετο υετος επι της γης
8. και εγενετο ρημα κυριου προς Hλιου
9. αναστηθι και πορευου εις Sαρεπτα της Sιδωνιας ιδου εντεταλμαι εκει γυναικι χηρα του διατρεφειν σε
10. και ανεστη και επορευθη εις Sαρεπτα εις τον πυλωνα της πολεως και ιδου εκει γυνη χηρα συνελεγεν ξυλα και εβοησεν οπισω αυτης Hλιου και ειπεν αυτη λαβε δη μοι ολιγον υδωρ εις αγγος και πιομαι
11. και επορευθη λαβειν και εβοησεν οπισω αυτης Hλιου και ειπεν λημψη δη μοι ψωμον αρτου εν τη χειρι σου
12. και ειπεν η γυνη ζη κυριος ο θεος σου ει εστιν μοι εγκρυφιας αλλV η οσον δραξ αλευρου εν τη υδρια και ολιγον ελαιον εν τω καψακη και ιδου εγω συλλεγω δυο ξυλαρια και εισελευσομαι και ποιησω αυτο εμαυτη και τοις τεκνοις μου και φαγομεθα και αποθανουμεθα
13. και ειπεν προς αυτην Hλιου θαρσει εισελθε και ποιησον κατα το ρημα σου αλλα ποιησον εμοι εκειθεν εγκρυφιαν μικρον εν πρωτοις και εξοισεις μοι σαυτη δε και τοις τεκνοις σου ποιησεις επV εσχατου
14. οτι ταδε λεγει κυριος η υδρια του αλευρου ουκ εκλειψει και ο καψακης του ελαιου ουκ ελαττονησει εως ημερας του δουναι κυριον τον υετον επι της γης
15. και επορευθη η γυνη και εποιησεν και ησθιεν αυτη και αυτος και τα τεκνα αυτης
16. και η υδρια του αλευρου ουκ εξελιπεν και ο καψακης του ελαιου ουκ ελαττονωθη κατα το ρημα κυριου ο ελαλησεν εν χειρι Hλιου
17. και εγενετο μετα ταυτα και ηρρωστησεν ο υιος της γυναικος της κυριας του οικου και ην η αρρωστια αυτου κραταια σφοδρα εως ου ουχ υπελειφθη εν αυτω πνευμα
18. και ειπεν προς Hλιου τι εμοι και σοι ανθρωπε του θεου εισηλθες προς με του αναμνησαι τας αδικιας μου και θανατωσαι τον υιον μου
19. και ειπεν Hλιου προς την γυναικα δος μοι τον υιον σου και ελαβεν αυτον εκ του κολπου αυτης και ανηνεγκεν αυτον εις το υπερωον εν ω αυτος εκαθητο εκει και εκοιμισεν αυτον επι της κλινης αυτου
20. και ανεβοησεν Hλιου και ειπεν οιμμοι κυριε ο μαρτυς της χηρας μεθV ης εγω κατοικω μετV αυτης συ κεκακωκας του θανατωσαι τον υιον αυτης
21. και ενεφυσησεν τω παιδαριω τρις και επεκαλεσατο τον κυριον και ειπεν κυριε ο θεος μου επιστραφητω δη η ψυχη του παιδαριου τουτου εις αυτον
22. και εγενετο ουτως και ανεβοησεν το παιδαριον
23. και κατηγαγεν αυτον απο του υπερωου εις τον οικον και εδωκεν αυτον τη μητρι αυτου και ειπεν Hλιου βλεπε ζη ο υιος σου
24. και ειπεν η γυνη προς Hλιου ιδου εγνωκα οτι ανθρωπος θεου ει συ και ρημα κυριου εν στοματι σου αληθινον
| 
