1. και εποιησαν οι υιοι Iσραηλ το πονηρον εναντι κυριου και παρεδωκεν αυτους κυριος εν χειρι Mαδιαμ ετη επτα
2. και κατισχυσεν χειρ Mαδιαμ επι Iσραηλ και εποιησαν εαυτοις οι υιοι Iσραηλ απο προσωπου Mαδιαμ μανδρας εν τοις ορεσιν και τοις σπηλαιοις και τοις οχυρωμασιν
3. και εγενετο οταν εσπειρεν ανηρ Iσραηλ και ανεβαινεν Mαδιαμ και Aμαληκ και οι υιοι ανατολων και ανεβαινον επV αυτον
4. και παρενεβαλλον επV αυτους και διεφθειραν τα εκφορια της γης εως του ελθειν εις Gαζαν και ουχ υπελειποντο υποστασιν ζωης εν Iσραηλ και ποιμνιον και μοσχον και ονον
5. οτι αυτοι και τα κτηνη αυτων ανεβαινον και τας σκηνας αυτων παρεφερον και παρεγινοντο ως ακρις εις πληθος και αυτοις και ταις καμηλοις αυτων ουκ ην αριθμος και παρεγινοντο εν τη γη Iσραηλ του διαφθειρειν αυτην
6. και επτωχευσεν Iσραηλ σφοδρα απο προσωπου Mαδιαμ και εκεκραξαν οι υιοι Iσραηλ προς κυριον
7. και εγενετο επει εκεκραξαν οι υιοι Iσραηλ προς κυριον δια Mαδιαμ
8. και εξαπεστειλεν κυριος ανδρα προφητην προς τους υιους Iσραηλ και ειπεν αυτοις ταδε λεγει κυριος ο θεος Iσραηλ εγω ειμι ο αναβιβασας υμας εξ Aιγυπτου και εξηγαγον υμας εξ οικου δουλειας
9. και εξειλαμην υμας εκ χειρος Aιγυπτου και εκ χειρος παντων των θλιβοντων υμας και εξεβαλον αυτους εκ προσωπου υμων και εδωκα υμιν την γην αυτων
10. και ειπα υμιν εγω κυριος ο θεος υμων ου φοβηθησεσθε τους θεους του Aμορραιου εν οις υμεις ενοικειτε εν τη γη αυτων και ουκ εισηκουσατε της φωνης μου
11. και ηλθεν αγγελος κυριου και εκαθισεν υπο την δρυν την ουσαν εν Eφραθα την του Iωας πατρος Aβιεζρι και Gεδεων ο υιος αυτου ερραβδιζεν πυρους εν ληνω του εκφυγειν εκ προσωπου Mαδιαμ
12. και ωφθη αυτω αγγελος κυριου και ειπεν προς αυτον κυριος μετα σου δυνατος τη ισχυι
13. και ειπεν προς αυτον Gεδεων εν εμοι κυριε και ει εστιν κυριος μεθV ημων ινα τι ευρεν ημας παντα τα κακα ταυτα και που εστιν παντα τα θαυμασια αυτου οσα διηγησαντο ημιν οι πατερες ημων λεγοντες ουχι εξ Aιγυπτου ανηγαγεν ημας κυριος και νυν απωσατο ημας και παρεδωκεν ημας εν χειρι Mαδιαμ
14. και επεβλεψεν προς αυτον ο αγγελος κυριου και ειπεν αυτω πορευου εν τη ισχυι σου και σωσεις τον Iσραηλ και ιδου εξαπεστειλα σε
15. και ειπεν προς αυτον Gεδεων εν εμοι κυριε εν τινι σωσω τον Iσραηλ ιδου η χιλιας μου ταπεινοτερα εν Mανασση και εγω ειμι μικρος εν τω οικω του πατρος μου
16. και ειπεν προς αυτον ο αγγελος κυριου κυριος εσται μετα σου και παταξεις την Mαδιαμ ωσει ανδρα ενα
17. και ειπεν προς αυτον Gεδεων και ει ευρον χαριν εν οφθαλμοις σου και ποιησεις μοι σημειον οτι συ λαλεις μετV εμου
18. μη κινηθης εντευθεν εως του ελθειν με προς σε και οισω την θυσιαν μου και θησω ενωπιον σου και ειπεν εγω ειμι καθησομαι εως του επιστρεψαι σε
19. και Gεδεων εισηλθεν και εποιησεν εριφον αιγων και οιφι αλευρου αζυμα και τα κρεα επεθηκεν επι το κανουν και τον ζωμον ενεχεεν εις χυτραν και εξηνεγκεν προς αυτον υπο την δρυν και προσεκυνησεν
20. και ειπεν προς αυτον ο αγγελος κυριου λαβε τα κρεα και τους αρτους τους αζυμους και θες προς την πετραν εκεινην και τον ζωμον εκχεον και εποιησεν ουτως
21. και εξετεινεν ο αγγελος κυριου το ακρον της ραβδου της εν τη χειρι αυτου και ηψατο των κρεων και των αζυμων και ανηφθη πυρ εκ της πετρας και κατεφαγεν τα κρεα και τους αζυμους και ο αγγελος κυριου απηλθεν εξ οφθαλμων αυτου
22. και ειδεν Gεδεων οτι αγγελος κυριου εστιν και ειπεν Gεδεων α α κυριε κυριε οτι ειδον τον αγγελον κυριου προσωπον προς προσωπον
23. και ειπεν αυτω κυριος ειρηνη σοι μη φοβου μη αποθανης
24. και ωvκοδομησεν εκει Gεδεων θυσιαστηριον τω κυριω και εκαλεσεν αυτο Eιρηνη κυριου εως της ημερας ταυτης ετι αυτου οντος εν Eφραθα πατρος του Eζρι
25. και εγενηθη τη νυκτι εκεινη και ειπεν αυτω κυριος λαβε τον μοσχον τον σιτευτον του πατρος σου μοσχον τον επταετη και καθελεις το θυσιαστηριον του Bααλ ο εστιν του πατρος σου και το αλσος το επV αυτω εκκοψεις
26. και οικοδομησεις θυσιαστηριον κυριω τω θεω σου τω οφθεντι σοι επι της κορυφης του ορους Mαωζ τουτου εν τη παραταξει και λημψη τον μοσχον και ανοισεις ολοκαυτωμα εν τοις ξυλοις του αλσους ου εκκοψεις
27. και ελαβεν Gεδεων τρεις και δεκα ανδρας απο των δουλων αυτου και εποιησεν καθα ελαλησεν προς αυτον κυριος και εγενετο ως εφοβηθη τον οικον του πατρος αυτου και τους ανδρας της πολεως μη ποιησαι ημερας και εποιησεν νυκτος
28. και ωρθρισαν οι ανδρες της πολεως το πρωι και ιδου κατεσκαμμενον το θυσιαστηριον του Bααλ και το αλσος το επV αυτω εκκεκομμενον και ο μοσχος ο σιτευτος ανηνεγμενος εις ολοκαυτωμα επι το θυσιαστηριον το ωvκοδομημενον
29. και ειπεν ανηρ προς τον πλησιον αυτου τις εποιησεν το πραγμα τουτο και ανηταζον και εξεζητουν και ειπαν Gεδεων ο υιος Iωας εποιησεν το πραγμα τουτο
30. και ειπαν οι ανδρες της πολεως προς Iωας εξαγαγε τον υιον σου και αποθανετω οτι κατεσκαψεν το θυσιαστηριον του Bααλ και οτι εκοψεν το αλσος το επV αυτω
31. και ειπεν Iωας προς τους ανδρας τους εσταμενους επV αυτον μη υμεις νυν δικαζεσθε περι του Bααλ η υμεις σωζετε αυτον ος αντεδικησεν αυτον αποθανειται εως πρωι ει εστιν θεος αυτος εκδικησει αυτον οτι κατεσκαψεν το θυσιαστηριον αυτου
32. και εκαλεσεν αυτο εν τη ημερα εκεινη Dικαστηριον του Bααλ οτι κατεσκαψεν το θυσιαστηριον αυτου
33. και πασα Mαδιαμ και Aμαληκ και υιοι ανατολων συνηχθησαν επι το αυτο και διεβησαν και παρενεβαλον εν τη κοιλαδι Iεζραελ
34. και πνευμα θεου ενεδυσεν τον Gεδεων και εσαλπισεν εν κερατινη και εβοησεν Aβιεζερ οπισω αυτου
35. και αγγελους εξαπεστειλεν εν παντι Mανασση και εβοησεν και αυτος οπισω αυτου και εξαπεστειλεν αγγελους εν Aσηρ και εν Zαβουλων και εν Nεφθαλι και ανεβησαν εις συναντησιν αυτου
36. και ειπεν Gεδεων προς τον θεον ει σωζεις εν τη χειρι μου τον Iσραηλ ον τροπον ελαλησας
37. ιδου εγω απερειδομαι τον ποκον των εριων εν τω αλωνι και εαν δροσος γενηται επι τον ποκον μονον και επι πασαν την γην ξηρασια και γνωσομαι οτι σωζεις εν τη χειρι μου τον Iσραηλ ον τροπον ελαλησας
38. και εγενετο ουτως και ωρθρισεν Gεδεων τη επαυριον και απεπιασεν τον ποκον και απερρυη η δροσος εκ του ποκου πληρης λεκανη υδατος
39. και ειπεν Gεδεων προς τον θεον μη οργισθητω ο θυμος σου εν εμοι και λαλησω ετι απαξ και πειρασω ετι απαξ εν τω ποκω και γενηθητω ξηρασια επι τον ποκον μονον επι δε πασαν την γην γενηθητω δροσος
40. και εποιησεν ο θεος ουτως εν τη νυκτι εκεινη και εγενετο ξηρασια επι τον ποκον μονον επι δε πασαν την γην εγενετο δροσος
| 
