1. και οτε συνετελεσαν το φαγειν και πιειν ηθελησαν κοιμηθηναι και απηγαγον τον νεανισκον και εισηγαγον αυτον εις το ταμιειον
2. και εμνησθη Tωβιας των λογων Rαφαηλ και ελαβεν το ηπαρ του ιχθυος και την καρδιαν εκ του βαλλαντιου ου ειχεν και επεθηκεν επι την τεφραν του θυμιαματος
3. και η οσμη του ιχθυος εκωλυσεν και απεδραμεν το δαιμονιον ανω εις τα μερη Aιγυπτου και βαδισας Rαφαηλ συνεποδισεν αυτον εκει και επεδησεν παραχρημα
4. και εξηλθον και απεκλεισαν την θυραν του ταμιειου και ηγερθη Tωβιας απο της κλινης και ειπεν αυτη αδελφη αναστηθι προσευξωμεθα και δεηθωμεν του κυριου ημων οπως ποιηση εφV ημας ελεος και σωτηριαν
5. και ανεστη και ηρξαντο προσευχεσθαι και δεηθηναι οπως γενηται αυτοις σωτηρια και ηρξατο λεγειν ευλογητος ει ο θεος των πατερων ημων και ευλογητον το ονομα σου εις παντας τους αιωνας της γενεας ευλογησατωσαν σε οι ουρανοι και πασα η κτισις σου εις παντας τους αιωνας
6. συ εποιησας τον Aδαμ και εποιησας αυτω βοηθον στηριγμα Eυαν την γυναικα αυτου και εξ αμφοτερων εγενηθη το σπερμα των ανθρωπων και συ ειπας οτι ου καλον ειναι τον ανθρωπον μονον ποιησωμεν αυτω βοηθον ομοιον αυτω
7. και νυν ουχι δια πορνειαν εγω λαμβανω την αδελφην μου ταυτην αλλV επV αληθειας επιταξον ελεησαι με και αυτην και συγκαταγηρασαι κοινως
8. και ειπαν μεθV εαυτων αμην αμην
9. και εκοιμηθησαν την νυκτα
10. και αναστας Rαγουηλ εκαλεσεν τους οικετας μεθV εαυτου και ωχοντο και ωρυξαν ταφον ειπεν γαρ μηποτε αποθανη και γενωμεθα καταγελως και ονειδισμος
11. και οτε συνετελεσαν ορυσσοντες τον ταφον ηλθεν Rαγουηλ εις τον οικον και εκαλεσεν την γυναικα αυτου
12. και ειπεν αποστειλον μιαν των παιδισκων και εισελθουσα ιδετω ει ζη και ει τεθνηκεν οπως αν θαψωμεν αυτον οπως μηδεις γνω
13. και απεστειλαν την παιδισκην και ηψαν τον λυχνον και ηνοιξαν την θυραν και εισηλθεν και ευρεν αυτους καθευδοντας και υπνουντας κοινως
14. και εξελθουσα η παιδισκη υπεδειξεν αυτοις οτι ζη και ουδεν κακον εστιν
15. και ευλογησαν τον θεον του ουρανου και ειπαν ευλογητος ει θεε εν παση ευλογια καθαρα ευλογειτωσαν σε εις παντας τους αιωνας
16. και ευλογητος ει οτι ευφρανας με και ουκ εγενετο καθως υπενοουν αλλα κατα το πολυ ελεος σου εποιησας μεθV ημων
17. και ευλογητος ει οτι ηλεησας δυο μονογενεις ποιησον αυτοις δεσποτα ελεος και σωτηριαν και συντελεσον την ζωην αυτων μετV ευφροσυνης και ελεου
18. τοτε ειπεν τοις οικεταις αυτου χωσαι τον ταφον προ του ορθρον γενεσθαι
19. και τη γυναικι ειπεν ποιησαι αρτους πολλους και εις το βουκολιον βαδισας ηγαγεν βοας δυο και κριους τεσσαρας και ειπεν συντελειν αυτους και ηρξαντο παρασκευαζειν
20. και εκαλεσεν Tωβιαν και ειπεν αυτω δεκα τεσσαρων ημερων ου μη κινηθης εντευθεν αλλV αυτου μενεις εσθων και πινων παρV εμοι και ευφρανεις την ψυχην της θυγατρος μου την κατωδυνωμενην
21. και οσα μοι υπαρχει λαμβανε αυτοθεν το ημισυ και υπαγε υγιαινων προς τον πατερα σου και το αλλο ημισυ οταν αποθανω εγω τε και η γυνη μου υμετερον εστιν θαρσει παιδιον εγω σου ο πατηρ και Eδνα η μητηρ σου και παρα σου εσμεν ημεις και της αδελφης σου απο του νυν εις τον αιωνα θαρσει παιδιον
| 
