1. και λυπηθεις εκλαυσα και προσευξαμην μετV οδυνης λεγων
2. δικαιος ει κυριε και παντα τα εργα σου και πασαι αι οδοι σου ελεημοσυναι και αληθεια και κρισιν αληθινην και δικαιαν συ κρινεις εις τον αιωνα
3. μνησθητι μου και επιβλεψον επV εμε μη με εκδικησης ταις αμαρτιαις μου και τοις αγνοημασιν μου και των πατερων μου α ημαρτον ενωπιον σου
4. παρηκουσαν γαρ των εντολων σου εδωκας ημας εις διαρπαγην και αιχμαλωσιαν και θανατον και παραβολην ονειδισμου πασιν τοις εθνεσιν εν οις εσκορπισμεθα
5. και νυν πολλαι αι κρισεις σου εισιν αληθιναι εξ εμου ποιησαι περι των αμαρτιων μου και των πατερων μου οτι ουκ εποιησαμεν τας εντολας σου ου γαρ επορευθημεν εν αληθεια ενωπιον σου
6. και νυν κατα το αρεστον ενωπιον σου ποιησον μετV εμου επιταξον αναλαβειν το πνευμα μου οπως απολυθω και γενωμαι γη διοτι λυσιτελει μοι αποθανειν η ζην οτι ονειδισμους ψευδεις ηκουσα και λυπη εστιν πολλη εν εμοι επιταξον απολυθηναι με της αναγκης ηδη εις τον αιωνιον τοπον μη αποστρεψης το προσωπον σου απV εμου
7. εν τη αυτη ημερα συνεβη τη θυγατρι Rαγουηλ Sαρρα εν VEκβατανοις της Mηδιας και ταυτην ονειδισθηναι υπο παιδισκων πατρος αυτης
8. οτι ην δεδομενη ανδρασιν επτα και Aσμοδαυς το πονηρον δαιμονιον απεκτεινεν αυτους πριν η γενεσθαι αυτους μετV αυτης ως εν γυναιξιν και ειπαν αυτη ου συνιεις αποπνιγουσα σου τους ανδρας ηδη επτα εσχες και ενος αυτων ουκ ωvνασθης
9. τι ημας μαστιγοις ει απεθαναν βαδιζε μετV αυτων μη ιδοιμεν σου υιον η θυγατερα εις τον αιωνα
10. ταυτα ακουσασα ελυπηθη σφοδρα ωστε απαγξασθαι και ειπεν μια μεν ειμι τω πατρι μου εαν ποιησω τουτο ονειδος αυτω εστιν και το γηρας αυτου καταξω μετV οδυνης εις αδου
11. και εδεηθη προς τη θυριδι και ειπεν ευλογητος ει κυριε ο θεος μου και ευλογητον το ονομα σου το αγιον και εντιμον εις τους αιωνας ευλογησαισαν σε παντα τα εργα σου εις τον αιωνα
12. και νυν κυριε τους οφθαλμους μου και το προσωπον μου εις σε δεδωκα
13. ειπον απολυσαι με απο της γης και μη ακουσαι με μηκετι ονειδισμον
14. συ γινωσκεις κυριε οτι καθαρα ειμι απο πασης αμαρτιας ανδρος
15. και ουκ εμολυνα το ονομα μου ουδε το ονομα του πατρος μου εν τη γη της αιχμαλωσιας μου μονογενης ειμι τω πατρι μου και ουχ υπαρχει αυτω παιδιον ο κληρονομησει αυτον ουδε αδελφος εγγυς ουδε υπαρχων αυτω υιος ινα συντηρησω εμαυτην αυτω γυναικα ηδη απωλοντο μοι επτα ινα τι μοι ζην και ει μη δοκει σοι αποκτειναι με επιταξον επιβλεψαι επV εμε και ελεησαι με και μηκετι ακουσαι με ονειδισμον
16. και εισηκουσθη η προσευχη αμφοτερων ενωπιον της δοξης του μεγαλου Rαφαηλ
17. και απεσταλη ιασασθαι τους δυο του Tωβιτ λεπισαι τα λευκωματα και Sαρραν την του Rαγουηλ δουναι Tωβια τω υιω Tωβιτ γυναικα και δησαι Aσμοδαυν το πονηρον δαιμονιον διοτι Tωβια επιβαλλει κληρονομησαι αυτην εν αυτω τω καιρω επιστρεψας Tωβιτ εισηλθεν εις τον οικον αυτου και Sαρρα η του Rαγουηλ κατεβη εκ του υπερωου αυτης
| 
