1. Τον πλησιαζαν λοιπον συνεχως ολοι οι τελωνες και οι αμαρτωλοι, για να τον ακουνε.
2. Και οι Φαρισαιοι και οι γραμματεις γογγυζαν πολυ, λεγοντας οτι αυτος δεχεται κοντα του αμαρτωλους και τρωει μαζι τους.
3. Ειπε τοτε προς αυτους αυτην την παραβολη:
4. Ποιος ανθρωπος απο εσας, που αν εχει εκατο προβατα και χασει ενα απο αυτα, δεν εγκαταλειπει τα ενενηντα εννια στην ερημο και δεν πηγαινει προς το χαμενο, ωσοτου να το βρει
5. Και οταν το βρει, το θετει πανω στους ωμους του χαιροντας
6. και, αφου ερθει στον οικο του, συγκαλει τους φιλους και τους γειτονες, λεγοντας τουσ: Συγχαρειτε με, γιατι βρηκα το προβατο μου το χαμενο.
7. Σας λεω οτι ετσι θα γινει χαρα στον ουρανο για εναν αμαρτωλο που μετανοει παρα για ενενηντα εννια δικαιους οι οποιοι δεν εχουν αναγκη μετανοιας.
8. Ν ποια γυναικα που εχει δεκα δραχμες, αν χασει μια δραχμη, δεν αναβει λυχνο και δε σαρωνει την οικια της και δεν τη ζητα επιμελως, ωσοτου να τη βρει
9. Και οταν τη βρει, συγκαλει τις φιλες και τις γειτονισσες, λεγοντασ: Συγχαρειτε με, γιατι βρηκα τη δραχμη που εχασα.
10. Ετσι, σας λεω, γινεται χαρα μπροστα στους αγγελους του Θεου για εναν αμαρτωλο που μετανοει.
11. Ειπε τοτε: Καποιος ανθρωπος ειχε δυο γιους.
12. Και ο νεοτερος απο αυτους ειπε στον πατερα του: Πατερα, δωσε μου το μερος της περιουσιας που μου ανηκει. Εκεινος διαιρεσε ς αυτους την περιουσια.
13. Και μετα απο οχι πολλες ημερες, αφου τα συναξε ολα ο νεοτερος γιος, αποδημησε σε χωρα μακρινη και εκει διασκορπισε την περιουσια του ζωντας ασωτα.
14. Και οταν αυτος τα δαπανησε ολα, εγινε ισχυρος λιμος στη χωρα εκεινη, και αυτος αρχισε να στερειται.
15. Και τοτε πηγε και προσκολληθηκε σε εναν απο τους πολιτες εκεινης της χωρας, και τον εστειλε στους αγρους του να βοσκει χοιρους.
16. Και αυτος επιθυμουσε να χορτασει απο τα ξυλοκερατα που ετρωγαν οι χοιροι, και κανεις δεν του εδινε.
17. Τοτε συνηλθε στον εαυτο του και ειπε: Σε ποσους μισθωτους του πατερα μου περισσευουν αρτοι, ενω εδω εγω χανομαι απο λιμο.
18. Αφου σηκωθω, θα πορευτω προς τον πατερα μου και θα του πω: Πατερα, αμαρτησα στον ουρανο και μπροστα σου,
19. δεν ειμαι αξιος πια να ονομαστω γιος σου κανε με οπως εναν απο τους μισθωτους σου.
20. Και σηκωθηκε και ηρθε προς το δικο του πατερα. Ενω λοιπον αυτος απειχε ακομα μακρια, τον ειδε ο πατερας του και τον σπλαχνιστηκε και, αφου ετρεξε, επεσε πανω στον τραχηλο του και τον καταφιλησε.
21. Του ειπε τοτε ο γιοσ: Πατερα, αμαρτησα στον ουρανο και μπροστα σου, δεν ειμαι αξιος πια να ονομαστω γιος σου.
22. Ειπε ομως ο πατερας προς τους δουλους του: Γρηγορα, φερτε εξω την πρωτη στολη και ντυστε τον, και δωστε δαχτυλιδι στο χερι του και υποδηματα στα ποδια,
23. και φερτε το καλοθρεμμενο μοσχαρι, σφαξτε το, και να φαμε να ευφρανθουμε,
24. γιατι αυτος ο γιος μου ηταν νεκρος και ξαναζησε, ηταν χαμενος και βρεθηκε. Και αρχισαν να ευφραινονται.
25. Ο γιος του ο πρεσβυτερος ηταν τοτε στον αγρο. Και καθως ερχοταν και πλησιασε στην οικια, ακουσε συμφωνιες οργανων και χορους
26. και, αφου προσκαλεσε εναν απο τους δουλους, ζητουσε να μαθει τι σημαιναν αυτα.
27. Εκεινος του ειπε: Ο αδελφος σου εχει ερθει, και εσφαξε ο πατερας σου το μοσχαρι το καλοθρεμμενο, γιατι τον ελαβε πισω υγιη.
28. Αυτος τοτε οργιστηκε και δεν ηθελε να εισελθει, αλλα ο πατερας του εξηλθε και τον παρακαλουσε να μπει μεσα.
29. Εκεινος αποκριθηκε και ειπε στον πατερα του: Ιδου, τοσα ετη σε υπηρετω σαν δουλος και ποτε δεν παραβηκα εντολη σου, αλλα ς εμενα ποτε δεν εδωσες ενα κατσικι, για να ευφρανθω μαζι με τους φιλους μου.
30. Οταν ομως αυτος ο γιος σου ηρθε, που σου καταφαγε το βιος μαζι με πορνες, εσφαξες γι αυτον το καλοθρεμμενο μοσχαρι¸
31. Εκεινος του ειπε: Παιδι μου, εσυ παντοτε εισαι μαζι μου, και ολα τα δικα μου ειναι δικα σου.
32. Επρεπε ομως να ευφρανθουμε και να χαρουμε, γιατι αυτος ο αδελφος σου ηταν νεκρος και εζησε, και χαμενος και βρεθηκε.
| 
