1. Και αρχισε παλι να διδασκει διπλα στη λιμνη. Και συναζεται κοντα του πληθος παρα πολυ, ωστε αυτος αναγκαστηκε να μπει ς ενα πλοιο και να καθισει στη λιμνη, και ολο το πληθος ηταν κοντα στη λιμνη, στην ξηρα.
2. Και τους διδασκε πολλα με παραβολες και τους ελεγε στη διδαχη του:
3. Ακουτε: ιδου, εξηλθε ο σπορεας για να σπειρει.
4. Και συνεβηκε, ενω εσπερνε, ενας σπορος να πεσει διπλα στην οδο και ηρθαν τα πετεινα και τον καταφαγαν.
5. Και αλλος επεσε πανω στο πετρωδες εδαφος οπου δεν ειχε γη πολλη και ευθυς φυτρωσε, επειδη δεν ειχε βαθος η γη.
6. Και οταν ανατειλε ο ηλιος, καηκε και, επειδη δεν ειχε ριζα, ξεραθηκε.
7. Και αλλος επεσε στα αγκαθια, και μεγαλωσαν τα αγκαθια και τον συνεπνιξαν, και δεν εδωσε καρπο.
8. Και αλλοι επεσαν στη γη την καλη και εδιναν καρπο που μεγαλωνε, και οι σποροι αυξανονταν και εφερε ο ενας τριαντα και ο αλλος εξηντα και ο αλλος εκατο.
9. Και ελεγε: Αυτος που εχει αυτια για να ακουει ας ακουει.
10. Και οταν εμεινε μονος, τον ρωτουσαν εκεινοι που ηταν γυρω του μαζι με τους δωδεκα για τις παραβολες.
11. Και τους ελεγε: Σ εσας εχει δοθει το μυστηριο της βασιλειας του Θεου. Αλλα ς εκεινους, τους εξω, τα παντα γινονται με παραβολες,
12. για να βλεπουν συνεχως αλλα να μη δουν, και ν ακουν συνεχως αλλα να μην καταλαβαινουν, μην τυχον επιστρεψουν στο Θεο και αφεθει ς αυτους η αμαρτια.
13. Και τους λεει: Δεν καταλαβαινετε την παραβολη αυτη, και τοτε πως ολες τις παραβολες θα καταλαβετε
14. Ο σπορεας σπερνει το λογο.
15. Και αυτοι ειναι οσοι επεσαν διπλα στην οδο: ειναι οι ανθρωποι οπου σπερνεται ο λογος, αλλα οταν τον ακουσουν, ευθυς ερχεται ο Σατανας και αφαιρει το λογο τον σπαρμενο ς αυτους.
16. Και οσοι σπερνονται στα πετρωδη εδαφη ειναι αυτοι που, οταν ακουσουν το λογο, ευθυς με χαρα τον λαβαινουν,
17. ομως δεν εχουν ριζα μεσα τους αλλα ειναι προσκαιροι. Επειτα, οταν γινει θλιψη η διωγμος εξαιτιας του λογου, ευθυς σκανδαλιζονται.
18. Και αλλοι ειναι που σπερνονται στα αγκαθια: αυτοι ειναι οσοι το λογο τον ακουσαν,
19. αλλα οι μεριμνες του αιωνα και η απατη του πλουτου και οι επιθυμιες που μπαινουν μεσα τους για τα λοιπα πραγματα συμπνιγουν το λογο και γινεται ακαρπος.
20. Και οσοι σπαρθηκαν στη γη την καλη ειναι εκεινοι οι οποιοι ακουνε το λογο και τον παραδεχονται και καρποφορουν, ο ενας τριαντα και ο αλλος εξηντα και ο αλλος εκατο.
21. Και τους ελεγε: Μηπως φερεται ο λυχνος για να τεθει κατω απο το μοδι η κατω απο το κρεβατι Δε φερεται για να τεθει πανω στο λυχνοστατη
22. Γιατι δεν υπαρχει κρυφο που να μη φανερωθει, ουτε εγινε αποκρυφο παρα για να ερθει στο φανερο.
23. Αν καποιος εχει αυτια για να ακουει ας ακουει.
24. Και τους ελεγε: Προσεχετε τι ακουτε. Με οποιο μετρο μετρατε θα μετρηθει ς εσας και θα σας προστεθει.
25. Γιατι ς οποιον εχει θα του δοθει αλλα ς οποιον δεν εχει, και αυτο που εχει θα αφαιρεθει απο αυτον.
26. Και ελεγε: Ετσι ειναι η βασιλεια του Θεου: οπως ενας ανθρωπος που εριξε το σπορο στη γη
27. και κοιμαται και σηκωνεται νυχτα και ημερα, και ο σπορος βλασταινει και μεγαλωνει με τροπο που αυτος δεν ξερει.
28. Αυτοματα η γη καρποφορει, πρωτα χορταρι, επειτα σταχυ, επειτα πληρες σιταρι μεσα στο σταχυ.
29. Οταν λοιπον παραδοθει ο καρπος ωριμος, ευθυς αποστελλει το δρεπανι, γιατι εχει ερθει ο θερισμος.
30. Και ελεγε: Πως να παρομοιασουμε τη βασιλεια του Θεου η με ποια παραβολη να την παραθεσουμε
31. Ειναι σαν κοκκος σιναπιου που, οταν σπαρθει στη γη, ειναι μικροτερος απο ολους τους σπορους που βρισκονται στη γη.
32. Και οταν σπαρθει, αυξανει και γινεται το μεγαλυτερο απο ολα τα λαχανα, και κανει μεγαλα κλαδια, ωστε τα πετεινα του ουρανου να δυνανται να φωλιαζουν κατω απο τη σκια του.
33. Και με τετοιες πολλες παραβολες τους μιλουσε το λογο του Θεου, καθως μπορουσαν να ακουνε.
34. Και χωρις παραβολη δεν τους μιλουσε, αλλα ιδιαιτερως στους δικους του μαθητες τα επελυε ολα.
35. Και τους λεει εκεινη την ημερα, οταν βραδιασε: Ας περασουμε αντιπερα στη λιμνη.
36. Και αφου αφησαν το πληθος, παραλαβαινουν αυτον οπως ηταν μεσα στο πλοιο και αλλα πλοια ηταν μαζι του.
37. Και γινεται λαιλαπα μεγαλη απο ανεμο και τα κυματα ριχνονταν πανω στο πλοιο, ωστε ηδη το πλοιο να γεμιζει νερα.
38. Αλλα αυτος ηταν στην πρυμη πανω στο προσκεφαλι και κοιμοταν. Και τον ξυπνουν και του λενε: Δασκαλε, δε σε μελει που χανομαστε
39. Και αφου σηκωθηκε, επιτιμησε τον ανεμο και ειπε στη θαλασσα: Σωπα, φιμωσου. Και κοπασε ο ανεμος και εγινε μεγαλη γαληνη.
40. Και τους ειπε: Γιατι ειστε δειλοι Ακομα δεν εχετε πιστη
41. Και φοβηθηκαν με φοβο μεγαλο και ελεγαν ο ενας προς τον αλλο: Ποιος αραγε ειναι αυτος που και ο ανεμος και η θαλασσα τον υπακουνε
| 
