1 Коринќаните, Chapter 13

1. Ако зборувам на човечки и ангелски јазици, а љубов немам - тогаш сум бронза што ѕвони или цимбал што ѕвечи.    2. И ако имам дар на пророштво, и ги знам сите тајни и целото знаење, и ако ја имам сета вера, така што и гори да преместувам, а љубов немам - ништо не сум.    3. И ако го раздадам целиот свој имот за да ги нахранам сиромашните, и ако го предадам своето тело да биде изгорено, а љубов немам, ништо не ми користи.    4. Љубовта долго трпи, љубовта е љубезна, не љубомори, љубовта не се фали, не се вообразува;    5. не се однесува непристојно, не го бара своето, не се раздразнува, не памети зло;    6. не и се радува на неправдата, туку се радува со вистината;    7. премолчува сè, на сè верува, на сè се надева, сè поднесува.    8. Љубовта никогаш не престанува, додека ако се пророштва - ќе престанат; ако се јазици - ќе замолкнат; ако е знаење - ќе исчезне.    9. Зашто, делумно знаеме и делумно пророкуваме,    10. но кога ќе дојде совршеното, ќе исчезне делумното.    11. Кога бев дете, зборував како дете, мислев како дете и расудував како дете. А кога станав маж, го прекинав детинското.    12. Зашто сега гледаме како во огледало, загадочно, а тогаш лице в лице. Сега сознавам делумно, а тогаш ќе сознаам целосно, како што сум и самиот целосно познат.    13. Така, сега остануваат триве: верата, надежта и љубовта, но најголема од нив е љубовта.