Псалми, Chapter 39

1. Си реков: ке пазам на патиштата мои, за да не згрешам со јазикот свој; се погрижив устата моја да е претпазлива додека е грешникот пред мене.    2. Онемев и се смирив, и замолкнав дури и за доброто; и јадот мој се обнови.    3. Пламна срцето мое во мене и додека размислувам оган ке се разгори во мислите мои. Проговорив со јазикот свој:    4. кажи ми го, Господи, мојот крај, и колкав е бројот на моите дни, за да знам колку сум ништожен.    5. Ете, Ти си ми дал дни колку една педа, и векот мој е како ништо пред Тебе. И навистина, се е суета, секој човек што живее.    6. Навистина, човек оди како сенка и залудно се возбудува; собира богатство, а не знае кому ке му го остави.    7. И сега што да очекувам? Зар надежта не е во Тебе, Господи?    8. Спаси ме од сите беззаконија; си допуштил да бидам поруга на безумниот.    9. Занемев и не ја отворив устата, зашто Ти ме создаде.    10. Отстрани ги од мене ударите Твои, изнемоштувам од Твојата силна рака.    11. Преку казни заради беззаконија си го воспитал човекот и душата негова си ја расточила како пајажина. И залудно се возбудува секој човек.    12. Услиши ја, Господи, молитвата моја и почуј ја молбата моја; не биди безгласен како моите солзи, зашто сум ту во Тебе и придојден, како сите мои татковци.    13. Допушти ми да здивнам, пред да заминам и да ме нема веке.