1. Voor de koorleider. Van de Korachieten. Een compositie. God, wij hoorden het met eigen ogen, onze vaderen verhaalden het ons: wat in hun dagen Gij liet geschieden, in die dagen van het begin.
2. Met eigen hand hebt Gij verdreven de heidenen, hen daar geplant; volksstammen verdelgd, hen vermeerderd.
3. Want waarlijk niet dankzij hun zwaard kregen zij dit land in bezit, eigen strijdbaarheid bracht hun geen zege: uw ingreep, uw lichtend aanschijn bracht redding. Gij schonk hun uw gunst.
4. Gij waart het, mijn koning, mijn God, die gebood de bevrijding van Jakob:
5. met u vellen wij onze belagers, wij hebben op hen die ons tartten de voet gezet in uw naam.
6. Mijn vertrouwen is niet op mijn boog, mijn zwaard brengt mij niet de zege;
7. Gij slechts redt ons van onze vervolgers, Gij maakt onze haters beschaamd:
8. God gold onze triomf, dag aan dag; uw naam mochten wij altijd weer loven.
9. En nu hebt Ge ons verstoten, vernederd, gaat niet meer aan de spits onzer scharen,
10. doet ons wijken voor de belagers; onze haters plunderen zich rijk.
11. Gij levert als slachtvee ons uit, Ge verstrooit ons onder de heidenen,
12. Gij verkoopt uw volk wel niet duur, hebt zijn waarde niet hoog aangeslagen.
13. Gij zendt ons: van de naburen hoon, spot en terging van wie ons omringen,
14. maakt ons onder de volken spreekwoordelijk; heidenen schudden het hoofd over ons.
15. Elke dag opnieuw zie ik mijn schande, de vernedering ligt op mijn gelaat
16. om de taal van wie spotten en honen, om de blikken van haat en van wraakzucht.
17. Het kwam alles over ons hoofd: en toch - wij vergaten U nimmer, lichtten nooit de hand met uw verbond;
18. ons hart was nimmer ontrouw, ons voetspoor week niet van uw pad,
19. ofschoon Ge ons gaan deed, gekromd, door het oord waar de jakhalzen huizen, ons in schaduw des doos hebt gehuld.
20. Zo wij Gods naam hadden verzaakt, tot een vreemde God hieven de handen,
21. zou God dat niet hebben gepeild? Hij toch weet wat het hart houdt verborgen.
22. Om u doodt men ons - dag aan dag, ziet men ons als slachtvee - een troep schapen.
23. O, ontwaak! Waarom sluimert Gij, Heer? ontwaak - verwerp ons niet voor immer.
24. Waarom wendt Ge uw aangezicht af, vergeet Gij onze nood en verdrukking?
25. Onze ziel ligt terneer in het stof, ons lijf is aan de aarde gebonden.
26. Verrijs! Kom Gij ons te hulp: verlos ons in uw ontferming!
| 
