1. Voor de koorleider. Op de wijze van ‘Lelie der getuigenis’. Een lied van bewaring. Van David. Tot lering. Toen hij in oorlog was met de Arameeers van het Tweestromenland en de Arameeers van Soba, en Joab op de terugweg de Edomieten versloeg in het Zoutdal: twaalfduizend man. God, Gij hebt ons verworpen, verstrooid, vol gramschap. Wend eindelijk ons lot!
2. Gij die schokte dit land, die het spleet, heel zijn verscheurdheid: het ontvalt ons.
3. Wat Ge uw volk deed aanschouwen was hard, drinken moest het een wijn om te duizelen.
4. Doch Gij gaaft die U vrezen een banier om te heffen bij dreigende aanval.
5. Opdat thans uw verkorenen bevrijd zijn breng de zege met machtige hand: o, verhoor ons!
6. En God in zijn heiligdom sprak het. - Juichend zal Ik Sichem verdelen, van Sukkot het rivierdal verkavelen;
7. van Mij Gilead, van Mij Manasse, Efraim is mijn hoofd tot een helm, Juda’s heersersstaf is de mijne.
8. Moab moest mijn wasbekken wezen, op Edom werp Ik mijn sandaal, mijn triomfkreet treft Filistea.
9. Wie brengt mij in die stad zo onneembaar? wie gaat mij voor tot in Edom?
10. Ja, Gij God, die ons hiertoe bestemd hebt: gaat Gij niet aan de spits onzer scharen?
11. Geeft ons hulp tegen wie ons te na komt: uitredding door mensen - een drogbeeld!
12. Met God weten wij ons te weren. Hij is het die onze belagers de voet zal zetten op de nek.
| 
