1. In de twaalfde maand, de maand adar, op de dertiende dag, toen het besluit en het bevel van de koning moest worden uitgevoerd, op die dag, waarop de vijanden van de Judeeërs gehoopt hadden om hen te kunnen overweldigen, gebeurde juist het omgekeerde: de Judeeërs overweldigden hun belagers.
2. In hun steden, in alle provincies van Ahasveros, de koning, sloten de Judeeërs zich aaneen om de hand te slaan aan degenen die hun ondergang zochten. Niemand kon hun weerstaan, want alle volken waren door angst voor hen aangegrepen.
3. Alle bestuurders van de provincies, de satrapen, de gouverneurs en de ambtenaren van de koning namen het op voor de Judeeërs, want de vrees voor Mordekai had hen aangegrepen.
4. Mordekai immers had grote invloed in het koninklijk paleis en zijn faam verbreidde zich in alle provincies; hij kreeg steeds grotere invloed, Mordekai.
5. De Judeeërs sloegen met het zwaard op al hun vijanden in; zij sloegen hen met dood en vernietiging; zij deden met hun belagers wat zij wilden.
6. In de vesting van Susan doodden en roeiden zij vijfhonderd man uit.
7. Ook Parsandata, Dalfon, Aspata,
8. Porata, Adalja, Aridata,
9. Parmasta, Arisai, Aridai en Waizata,
10. de tien zonen van Haman, de zoon van Hammedata, de vijand van de Judeeërs, doodden zij. Naar de bezittingen echter staken zij hun handen niet uit.
11. Toen de koning die dag hoorde, hoevelen er in de vesting van Susan gedood waren,
12. zei hij tegen koningin Ester: `In de vesting van Susan hebben de Judeeërs vijfhonderd man gedood en uitgeroeid, en bovendien nog de tien zonen van Haman. Wat zullen ze dan in de andere koninklijke provincies gedaan hebben? Wat verlangt u nu nog? Het zal u gegeven worden. Hebt u nog een verzoek? Het zal ingewilligd worden.'
13. Ester antwoordde: `Als het de koning goeddunkt, zouden dan de Judeeërs in Susan ook morgen nog eens de wet mogen toepassen, die voor vandaag geldt? En ik zou ook graag zien, dat de tien zonen van Haman aan de paal gehangen werden.'
14. De koning gelastte dat het zo zou gebeuren. In Susan werd een desbetreffende verordening uitgevaardigd en de tien zonen van Haman werden opgehangen.
15. Ook op de veertiende dag van de maand adar sloten zich dus de Judeeërs van Susan aaneen en zij doodden nog eens driehonderd man. Naar de bezittingen echter staken zij hun handen niet uit.
16. Ook de andere Judeeërs, die in de provincies van de koning woonden, hadden zich aaneengesloten. Zij verdedigden zich, zij kregen rust van hun vijanden en zij doodden vijfenzeventigduizend van hun belagers. Naar de bezittingen echter staken zij hun handen niet uit.
17. Dat gebeurde op de dertiende dag van de maand adar. Op de veertiende dag rustten zij uit en maakten die dag tot een dag van maaltijden en van vreugde.
18. De Judeeërs van Susan echter sloten zich zowel op de dertiende als op de veertiende dag aaneen. Op de vijftiende rustten zij uit en maakten die dag tot een dag van maaltijden en van vreugde.
19. Daarom vieren de Judeeërs die over het land verspreid, in de niet-ommuurde steden wonen, de veertiende dag van de maand adar met vreugde en maaltijden, als een feestdag, waarop men elkaar geschenken stuurt.
20. Mordekai maakte van deze gebeurtenissen een schriftelijk verslag, stuurde afschriften naar alle Judeeërs in alle provincies van Ahasveros, de koning, dichtbij en veraf,
21. om hen te verplichten ieder jaar de veertiende en de vijftiende dag van de maand adar te vieren
22. als de dagen waarop de Judeeërs rust van hun vijanden hadden gekregen, en als de maand waarin hun droefheid in vreugde was veranderd en hun rouw in een feestdag was omgeslagen. Ze moesten er dagen van maaltijden en van vreugde van maken, elkaar geschenken sturen en de armen geschenken geven.
23. Datgene wat de Judeeërs zelf al begonnen waren maakten zij, toen Mordekai hun dat had geschreven, tot een vast gebruik.
24. De Agagiet Haman, de zoon van Hammedata, de vijand van de Judeeërs, had immers het plan opgevat om de Judeeërs uit te roeien. Hij had het poer, dat wil zeggen het lot, geworpen, om hen op te jagen en uit te roeien.
25. Dit was echter de koning ter ore gekomen en deze had, zowel mondeling als schriftelijk, verordend dat het onheil, door Haman tegen de Judeeërs beraamd, op zijn eigen hoofd moest neerkomen en dat hij en zijn zonen aan de paal moesten worden opgehangen.
26. Daarom, vanwege het woord poer, gaven zij aan die dagen de naam Poerim. Daarom, vanwege de inhoud van dit schrijven en vanwege alles wat ze er zelf van gezien en ondervonden hadden,
27. legden zij zich als verplichting op en aanvaardden zij, zowel voor zichzelf en voor hun nakomelingen, alsook voor allen die zich bij hen zouden aansluiten, onherroepelijk dat zij ieder jaar die twee dagen zouden vieren, volgens het desbetreffende voorschrift en op de daarvoor bepaalde tijd.
28. En deze dagen zouden herdacht en gevierd worden van generatie op generatie, door alle families, in alle provincies en in alle steden. Nooit mochten die poerimdagen bij de Judeeërs in onbruik raken en mocht deze herdenking bij hun nakomelingen verloren gaan.
29. Koningin Ester, de dochter van Abichaïl, schreef een stuk om deze tweede brief over Poerim nadrukkelijk te bekrachtigen.
30. Er gingen afschriften uit naar alle Judeeërs in de honderdzevenentwintig provincies, waaruit het koninkrijk van Ahasveros bestond. Het was een boodschap van vrede en trouw,
31. waarin de poerimdagen als een verplicht feest werden opgelegd, te vieren op de daarvoor aangewezen tijd, zoals de Judeeër Mordekai en koningin Ester het hun hadden opgedragen, en in overeenstemming met de voorschriften die zij voor zichzelf en hun nakomelingen hadden opgesteld, ten aanzien van het vasten en de weeklachten.
32. En het woord van Ester, dat de regels voor het poerimfeest bepaalde, werd te boek gesteld.
| 
