1. Daarom willen we de eerste beginselen van de leer over Christus terzijde laten en ons richten op wat behoort tot het volwassen zijn. We willen niet opnieuw het fundament leggen door te spreken over bekering van daden die tot de dood leiden, over geloof in God,
2. het onderricht in de doop en de handoplegging, over de opstanding van de doden en het onherroepelijke oordeel.
3. Laten we dit doen met Gods hulp.
4. Want wanneer mensen eenmaal het licht hebben gezien en van de hemelse gave hebben geproefd en deel hebben gekregen aan de heilige Geest,
5. wanneer zij de voortreffelijkheid van Gods woord en de krachten van de toekomstige wereld hebben geproefd
6. en na dit alles afvallig zijn geworden, kunnen zij onmogelijk weer tot inkeer worden gebracht; want zij slaan de Zoon van God opnieuw aan het kruis en geven hem prijs aan bespotting.
7. Wanneer de grond de telkens neervallende regen in zich opneemt en voor degenen die hem bewerken bruikbaar gewas voortbrengt, deelt hij in de goddelijke zegen.
8. Maar als hij distels en doorns voortbrengt, is hij onbruikbaar; de vervloeking is nabij en het einde is verbranding.
9. Maar ook al spreken wij zo streng, in uw geval, geliefden, zijn wij overtuigd van iets beters: u deelt in de redding.
10. God is rechtvaardig; Hij kan niet vergeten wat u uit liefde voor zijn naam hebt gedaan, al de diensten die u de heiligen hebt bewezen en nog steeds bewijst.
11. Maar wij zouden wensen dat ieder van u dezelfde vurige ijver blijft tonen, totdat uw hoop geheel in vervulling is gegaan.
12. U mag niet lui worden, maar u moet een voorbeeld nemen aan hen die door geloof en geduld deel krijgen aan de beloften.
13. Toen God aan Abraham zijn belofte deed, zwoer Hij bij zichzelf, aangezien Hij niemand boven zich had om bij te zweren:
14. Ik zal u rijkelijk zegenen en uw nageslacht zeer talrijk maken.
15. Abraham heeft dan ook, na lang en geduldig wachten, gekregen wat hem beloofd was.
16. Mensen zweren bij een hogere macht, en de eed is voor hen de hoogste vorm van bevestiging, die alle tegenspraak moet uitsluiten.
17. En zo heeft God met een eed willen instaan voor zijn belofte, om de erfgenamen van de belofte nog duidelijker te tonen hoe onwrikbaar vast zijn besluit stond.
18. God heeft dus twee onherroepelijke daden gesteld die het Hem onmogelijk maken om ons te bedriegen; voor ons, die bij Hem onze toevlucht zoeken, zijn ze dan ook een krachtige aansporing om ons vast te klampen aan de hoop op wat voor ons ligt.
19. De hoop is het veilige en vaste anker voor onze ziel. Zij reikt tot achter het voorhangsel in het heiligdom,
20. waarin Jezus voor ons als voorloper is binnengegaan, nu Hij voor eeuwig hogepriester is geworden op de wijze van Melchisedek.
| 
