1. Hier is de HEER die de aarde verwoest en vernielt, Hij keert haar ondersteboven en drijft haar bewoners uiteen.
2. Hetzelfde lot treft priester en volk, heer en slaaf, meesteres en slavin, verkoper en koper, borgsteller en lener, schuldeiser en schuldenaar.
3. De aarde wordt totaal verwoest, helemaal leeggeplunderd: de HEER heeft dit woord gesproken.
4. De aarde treurt en verkommert, de wereld verwelkt en verkommert, hemel en aarde verwelken.
5. De aarde is ontwijd door haar bewoners: zij hebben de wetten geschonden, de geboden overtreden, het eeuwig verbond verbroken.
6. Daarom wordt de aarde door een vloek verteerd en boeten haar bewoners voor hun schuld. Daarom slinken de bewoners van de aarde in aantal en blijven slechts weinig mensen gespaard.
7. De most verschaalt, de wingerd verwelkt; de pretmakers kermen.
8. Het feestgedreun van de pauken verstomt, het gejuich van de joelende menigte valt stil, de muziek van de citers zwijgt.
9. Er wordt bij gezang geen wijn meer gedronken, de drank smaakt de drinkers bitter in de mond.
10. De verlaten stad ligt in puin, de toegang tot ieder huis is versperd.
11. In de straten roept men klagend om wijn; alle vreugde is verdwenen, al het gejuich is verbannen uit het land.
12. De stad is een en al verwoesting, de poort is aan stukken geslagen.
13. Het zal de aarde en alle volken vergaan als bij het afslaan van de laatste olijven, en het nalezen van de wijngaard.
14. Iedereen roept het uit van vreugde, en tot in het Westen jubelt men om de grootheid van de HEER.
15. Verheerlijk de HEER in het land van het licht, verheerlijk de naam van de HEER, Israëls God, op de eilanden van de zee.
16. Vanaf het uiteinde van de aarde horen wij liederen zingen: `Hulde aan de Rechtvaardige.' Maar ik zeg: `Ik ben uitgeput, ik kan niet meer, wee mij! Geweldenaars plegen geweld, geweldenaars plegen steeds weer geweld!'
17. Ontzetting, kuilen en valstrikken wachten u, bewoners van de aarde:
18. wie vlucht voor schrikwekkend geraas valt in een kuil, en wie uit de kuil weet te klimmen, wordt in een valstrik gevangen. De sluizen van de hemel worden opengezet, de aarde wankelt op haar grondvesten.
19. De aarde splijt gapend open, de aarde schudt en siddert, de aarde wankelt vervaarlijk.
20. De aarde waggelt als een dronkaard, zij schudt heen en weer als een hut. Zo zwaar weegt haar zonde, dat zij valt en niet meer opstaat.
21. Op die dag rekent de HEER af: in de hemel met het leger van de hemel, op de aarde met de koningen van de aarde.
22. Ze worden bijeengedreven, gevangengezet in een kuil, opgesloten in een kerker, en jaren later nog gestraft.
23. De bleke maan wordt rood van schaamte en de gloeiende zon bloost, omdat de HEER van de machten als koning heerst op de berg Sion en in Jeruzalem: voor de oudsten verschijnt zijn verhevenheid.
| 
