1. Daarna sprak Judit hen als volgt toe: `Luister naar mij, broeders. Neem dit hoofd en hang het op aan de borstwering van de stadsmuur.
2. Zodra de ochtend aanbreekt en de zon opgaat over het land, moet ieder van u naar de wapens grijpen en moeten alle weerbare mannen de stad uittrekken. Stel een aanvoerder over hen aan en doe alsof u naar beneden gaat en de vlakte intrekt, naar de voorpost van de Assyriërs. Maar daal niet af.
3. Dan zullen zij ginds hun wapenrusting opnemen en naar hun kamp gaan om de generaals van het Assyrische leger te wekken. Maar als ze samendrommen bij de tent van Holofernes, zullen ze hem niet vinden. Dan zal de paniek hen overvallen en zullen ze voor u op de vlucht slaan.
4. Met alle bewoners van Israëls grondgebied moet uw hen dan achternazitten om ze op hun vlucht neer te slaan.
5. Maar eerst moet u de Ammoniet Achior bij me roepen, opdat hij met eigen ogen de man kan herkennen die het huis van Israël heeft veracht en hem als een ter dood veroordeelde op ons heeft afgestuurd.'
6. Ze gingen naar het huis van Uzzia om Achior te halen. Nauwelijks was hij gekomen en had hij het hoofd van Holofernes gezien, getoond door iemand uit de volksvergadering, of hij viel voorover en verloor het bewustzijn.
7. Toen ze hem overeind hadden geholpen, wierp hij zich neer aan de voeten van Judit, om haar zijn hulde te betuigen, en zei: `Wees geprezen in alle tenten van Juda en onder alle volken; iedereen die uw naam vernoemt zal met ontzag worden vervuld.
8. Wees nu zo goed om te vertellen wat u in deze dagen gedaan hebt.' Omringd door heel het volk vertelde Judit hem toen wat zij allemaal had gedaan vanaf de dag van haar vertrek, tot aan het ogenblik waarop zij met hem sprak.
9. Toen ze uitgesproken was brak het volk los in luid gejuich, zodat de stad van vreugdekreten weergalmde.
10. Toen Achior zag wat de God van Israël verricht had, geloofde hij vast in Hem; hij liet zich besnijden en behoorde vanaf die dag tot het huis van Israël.
11. Bij het aanbreken van de ochtend hingen zij het hoofd van Holofernes buiten aan de stadsmuur. Iedereen greep naar de wapens en ze trokken in groepen naar de bergpassen.
12. Zodra de Assyriërs hen zagen, waarschuwden ze hun officieren; die vervoegden zich op hun beurt bij de generaals en de hoofdofficieren, ieder bij zijn eigen commandant.
13. Ze kwamen bij de tent van Holofernes en zeiden tegen degene die zijn huishouden beheerde: `Wek onze heer, want die slaven wagen het om op ons af te komen, om de strijd aan te binden en zich tot de laatste man te laten uitroeien.'
14. Bagoas ging naar binnen en sloeg tegen het tentgordijn. Hij verkeerde immers in de veronderstelling, dat Holofernes met Judit lag te slapen.
15. Maar toen niemand gehoor gaf, schoof hij het gordijn open, ging het slaapvertrek binnen en vond het lijk van Holofernes languit op de verhoging liggen waarop zijn bed stond; het hoofd was afgehouwen.
16. Hij uitte een luide kreet, en wenend en jammerend en schreeuwend scheurde hij zijn kleren.
17. Hij liep naar de tent waar men Judit had ondergebracht, maar vond haar niet. Hij rende naar buiten, naar het volk, en schreeuwde:
18. `Die slaven hebben verraad gepleegd: één Hebreeuwse vrouw heeft schande gebracht over het huis van koning Nebukadnessar, want Holofernes ligt daarbinnen op de grond en zijn hoofd is eraf!'
19. Toen de Assyrische legercommandanten dat hoorden, scheurden ze hun kleren en raakten ze in paniek; er was een geschreeuw en een zeer luid geroep in de legerplaats.
| 
