1. Hef voor mijn God een lied aan met paukenslag, zing voor de Heer met cymbalen, voeg psalm bij lofdicht ter ere van Hem, verhef en roem zijn naam.
2. Want God is een Heer die oorlogen vermorzelt; uit hun legerkamp, temidden van het volk, heeft Hij mij ontrukt aan de hand van mijn vervolgers.
3. Assur kwam uit de bergen uit het noorden, met een leger van tienduizenden naderde hij. Hun troepen vulden de rivierbeddingen, hun paarden bedekten de heuvels.
4. Hij zwoer mijn grenzen te zullen platbranden, mijn jongemannen te doden met het zwaard, mijn zuigelingen ter aarde te smijten, mijn kinderen prooi te laten zijn en mijn jonge meisjes buit te maken.
5. De almachtige Heer heeft hen vernietigd door de hand van een vrouw.
6. Want jonge kerels hebben hun held niet geveld, geen titanenzonen hebben hem neergeslagen, geen rijzige reuzen hebben hem overrompeld, maar Judit, de dochter van Merari, heeft hem verlamd door de schoonheid van haar gelaat.
7. Haar weduwedracht legde zij af, om Israël van de onderdrukking te verlossen. Met welriekende olie zalfde zij haar gezicht;
8. op haar haar deed zij een hoofdtooi, ze trok een linnen kleed aan om hem te misleiden.
9. Haar sandaal verrukte zijn oog, haar schoonheid nam zijn geest gevangen: het zwaard kliefde zijn nek.
10. De Perzen huiverden van haar durf, haar moed verbijsterde de Meden.
11. Toen uitte mijn vernederde volk de strijdkreet; mijn uitgeputte volk schreeuwde, en zij brachten verwarring; het verhief zijn stem, en zij namen de vlucht.
12. Kinderen van jonge vrouwen doorstaken hen, zij sloegen de zonen van de overlopers neer; iedereen kwam om in de veldslag van mijn Heer.
13. Ik zing voor mijn God een nieuw lied; Heer, groot en verheven bent U, wonderbaarlijk in kracht, onoverwinnelijk.
14. Dat al uw schepselen U mogen dienen. Want U hebt gesproken en ze waren er; U zond uw geest en Hij bracht tot stand; er is er geen die uw stem weerstaat.
15. Bergen en wateren sidderen tot op hun grondvesten, voor uw aangezicht smelten rotsen weg als was, maar hen die U vrezen toont U nog steeds uw genade.
16. Gering is elk offer, hoe welriekend ook, en onbeduidend het vet, voor U verbrand; maar hij die de Heer vreest is waarlijk groot.
17. Wee de naties die zich tegen mijn volk keren; de almachtige Heer zal hen straffen op de dag van het oordeel, aan vuur en wormen zal Hij hun vlees prijsgeven; van pijn zullen ze huilen tot in eeuwigheid.
18. In Jeruzalem aangekomen, bogen ze zich voor God en toen heel het volk gereinigd was, offerden ze hun brandoffers, hun vrijwillige gaven en geschenken.
19. Judit gaf heel het bezit van Holofernes, dat het volk haar geschonken had, als wijgeschenk; ook het gordijn, dat zijzelf uit zijn slaapvertrek had meegenomen, wijdde zij aan God.
20. Drie maanden lang vierde het volk feest voor het heiligdom in Jeruzalem en Judit bleef bij hen.
21. Daarna vertrok iedereen naar zijn eigen erfdeel. Ook Judit ging terug naar Betulia en bleef verder op haar land. Bij haar leven al werd zij beroemd door heel het land.
22. Velen dongen naar haar hand, maar zij verbond zich met geen man zolang zij leefde, nadat haar echtgenoot Manasse overleden was en bij zijn volk bijgezet was.
23. Zij werd zeer oud en bereikte de leeftijd van honderdvijf jaar in het huis van haar man. Haar kamenier schonk zij de vrijheid. Zij stierf in Betulia en men begroef haar in de grot van haar man Manasse.
24. Het huis van Israël rouwde zeven dagen lang om haar. Voor haar dood had zij haar goederen verdeeld onder de naaste verwanten van haar man Manasse en haar eigen familie.
25. Zolang Judit leefde, en nog lange tijd na haar dood, was er niemand meer die de Israëlieten opschrikte.
| 
