Psalmów, Chapter 2

1. Przeczże się poganie buntują, a narody przemyślają próżne rzeczy?    2. Schodzą się królowie ziemscy, a książęta radzą społem przeciwko Panu, i przeciw pomazańcowi jego, mówiąc:    3. Potargajmy związki ich, a odrzućmy od siebie powrozy ich.    4. Ale ten, który mieszka w niebie, śmieje się; Pan szydzi z nich.    5. Tedy będzie mówił do nich w popędliwości swojej, a w gniewie swoim przestraszy ich,    6. Mówiąc: Jamci postanowił króla mojego nad Syonem, górą świętą moją.    7. Opowiem ten dekret: Pan rzekł do mnie: Syn mój jesteś ty, Jam ciebie dziś spłodził.    8. Żądaj odemnie, a dam ci narody dziedzictwo twoje; a osiadłość twoję, granice ziemi.    9. Potrzesz ich laską żelazną, a jako naczynie zduńskie pokruszysz ich.    10. Terazże tedy zrozumiejcie, królowie, nauczcie się sędziowie ziemi!    11. Służcie Panu w bojaźni, a rozradujcie się ze drżeniem.    12. Pocałujcie syna, by się snać nie rozgniewał, i zginęlibyście w drodze, gdyby się najmniej zapaliła popędliwość jego. Błogosławieni wszyscy, którzy w nim ufają.