1. Teraz całe ich zgromadzenie powstało i poprowadzili Go przed Piłata.
2. Tam zaczęli oskarżać Go: «Stwierdziliśmy, że ten człowiek podburza nasz naród, że odwodzi od płacenia podatków Cezarowi i że siebie podaje za Mesjasza - Króla».
3. Piłat zapytał Go: «Czy Ty jesteś Królem żydowskim?» Jezus odpowiedział mu: «Tak, Ja Nim jestem».
4. Piłat więc oświadczył arcykapłanom i tłumom: «Nie znajduję żadnej winy w tym człowieku».
5. Lecz oni nastawali i mówili: «Podburza lud, szerząc swą naukę po całej Judei, od Galilei, gdzie rozpoczął, aż dotąd».
6. Gdy Piłat to usłyszał, zapytał, czy człowiek ten jest Galilejczykiem.
7. A gdy się upewnił, że jest spod władzy Heroda, odesłał Go do Heroda, który w tych dniach również przebywał w Jerozolimie.
8. Na widok Jezusa Herod bardzo się ucieszył. Od dawna bowiem chciał Go ujrzeć, ponieważ słyszał o Nim i spodziewał się, że zobaczy jaki znak, zdziałany przez Niego.
9. Zasypał Go też wieloma pytaniami, lecz Jezus nic mu nie odpowiedział.
10. Arcykapłani zaś i uczeni w Piśmie stali i gwałtownie Go oskarżali.
11. Wówczas wzgardził Nim Herod wraz ze swoją strażą; na pośmiewisko kazał ubrać Go w lśniący płaszcz i odesłał do Piłata.
12. W tym dniu Herod i Piłat stali się przyjaciółmi. Przedtem bowiem żyli z sobą w nieprzyjaźni.
13. Piłat więc kazał zwołać arcykapłanów, członków Wysokiej Rady oraz lud
14. i rzekł do nich: «Przywiedliście mi tego człowieka pod zarzutem, że podburza lud. Otóż ja przesłuchałem Go wobec was i nie znalazłem w Nim żadnej winy w sprawach, o które Go oskarżacie.
15. Ani też Herod - bo odesłał Go do nas; a oto nie popełnił On nic godnego śmierci.
16. Każę Go więc wychłostać i uwolnię».
17. A był obowiązany uwalniać im jednego na święta.
18. Zawołali więc wszyscy razem: «Strać Tego, a uwolnij nam Barabasza!»
19. Był on wtrącony do więzienia za jakiś rozruch powstały w mieście i za zabójstwo.
20. Piłat, chcąc uwolnić Jezusa, ponownie przemówił do nich.
21. Lecz oni wołali: «Ukrzyżuj, ukrzyżuj Go!»
22. Zapytał ich po raz trzeci: «Cóż On złego uczynił? Nie znalazłem w Nim nic zasługującego na śmierć. Każę Go więc wychłostać i uwolnię».
23. Lecz oni nalegali z wielkim wrzaskiem, domagając się, aby Go ukrzyżowano; i wzmagały się ich krzyki.
24. Piłat więc zawyrokował, żeby ich żądanie zostało spełnione.
25. Uwolnił im tego, którego się domagali, a który za rozruch i zabójstwo był wtrącony do więzienia; Jezusa zaś zdał na ich wolę.
26. Gdy Go wyprowadzili, zatrzymali niejakiego Szymona z Cyreny, który wracał z pola, i włożyli na niego krzyż, aby go niósł za Jezusem.
27. A szło za Nim mnóstwo ludu, także kobiet, które zawodziły i płakały nad Nim.
28. Lecz Jezus zwrócił się do nich i rzekł: «Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną; płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi!
29. Oto bowiem przyjdą dni, kiedy mówić będą: "Szczęśliwe niepłodne łona, które nie rodziły, i piersi, które nie karmiły".
30. Wtedy zaczną wołać do gór: Padnijcie na nas; a do pagórków: Przykryjcie nas!
31. Bo jeśli z zielonym drzewem to czynią, cóż się stanie z suchym?»
32. Przyprowadzono też dwóch innych - złoczyńców, aby ich z Nim stracić.
33. Gdy przyszli na miejsce, zwane «Czaszką», ukrzyżowali tam Jego i złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej Jego stronie.
34. Lecz Jezus mówił: «Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią». Potem rozdzielili między siebie Jego szaty, rzucając losy.
35. A lud stał i patrzył. Lecz członkowie Wysokiej Rady drwiąco mówili: «Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli On jest Mesjaszem, Wybrańcem Bożym».
36. Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet,
37. mówiąc: «Jeśli Ty jesteś królem żydowskim, wybaw sam siebie».
38. Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: «To jest Król Żydowski».
39. Jeden ze złoczyńców, których [tam] powieszono, urągał Mu: «Czy Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas».
40. Lecz drugi, karcąc go, rzekł: «Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz?
41. My przecież - sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił».
42. I dodał: «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa».
43. Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju».
44. Było już około godziny szóstej i mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej.
45. Słońce się zaćmiło i zasłona przybytku rozdarła się przez środek.
46. Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego. Po tych słowach wyzionął ducha.
47. Na widok tego, co się działo, setnik oddał chwałę Bogu i mówił: «Istotnie, człowiek ten był sprawiedliwy».
48. Wszystkie też tłumy, które zbiegły się na to widowisko, gdy zobaczyły, co się działo, wracały bijąc się w piersi.
49. Wszyscy Jego znajomi stali z daleka; a również niewiasty, które Mu towarzyszyły od Galilei, przypatrywały się temu.
50. Był tam człowiek dobry i sprawiedliwy, imieniem Józef, członek Wysokiej Rady.
51. Nie przystał on na ich uchwałę i postępowanie. Był z miasta żydowskiego Arymatei, i oczekiwał królestwa Bożego.
52. On to udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa.
53. Zdjął je z krzyża, owinął w płótno i złożył w grobie, wykutym w skale, w którym nikt jeszcze nie był pochowany.
54. Był to dzień Przygotowania i szabat się rozjaśniał.
55. Były przy tym niewiasty, które z Nim przyszły z Galilei. Obejrzały grób i w jaki sposób zostało złożone ciało Jezusa.
56. Po powrocie przygotowały wonności i olejki; lecz zgodnie z przykazaniem zachowały spoczynek szabatu.
| 
