Psalmów, Chapter 39

1. Kierownikowi chóru, Jedutunowi. Psalm. Dawidowy.    2. Rzekłem: «Będę pilnował dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem; nałożę na usta wędzidło, dopóki naprzeciw mnie jest występny».    3. Oniemiałem, zamilkłem pozbawiony szczęścia, lecz moja boleść wzmogła się na nowo.    4. Serce w mym wnętrzu rozgorzało; gdy rozważałem, zapłonął w nim ogień: język mój przemówił.    5. O Panie, mój kres pozwól mi poznać i jaka jest miara dni moich, bym wiedział, jak jestem znikomy.    6. Oto wymierzyłeś moje dni tylko na kilka piędzi, i życie moje jak nicość przed Tobą. Doprawdy, życie wszystkich ludzi jest marnością.    7. Człowiek jak cień przemija, na próżno tyle się niepokoi, gromadzi, lecz nie wie, kto to zabierze.    8. A teraz w czym mam pokładać nadzieję, o Panie? W Tobie jest moja nadzieja.    9. Wybaw mnie od wszelkich moich nieprawości, nie wystawiaj mnie na pośmiewisko głupca!    10. Zamilkłem, ust mych nie otwieram: Ty bowiem [to] sprawiłeś.    11. Odwróć ode mnie Twe ciosy: ginę pod uderzeniem Twej ręki.    12. Za winę chłoszczesz człowieka karaniem, jak mól obracasz wniwecz to, czego pożąda. Doprawdy, każdy człowiek jest marnością.    13. Usłysz, o Panie, moją modlitwę, i wysłuchaj mego wołania; na moje łzy nie bądź nieczuły, bo gościem jestem u Ciebie, przechodniem - jak wszyscy moi przodkowie.    14. Odwróć oczy ode mnie, niech doznam radości, zanim odejdę i mnie nie będzie.