Pieśń, Chapter 7

1. Obróć się, obróć, Szulamitko, obróć się, obróć się, niech się twym widokiem nacieszymy! Cóż się wam podoba w Szulamitce, w tańcu obozów?    2. Jak piękne są twe stopy w sandałach, księżniczko! Linia twych bioder jak kolia, dzieło rąk mistrza.    3. Łono twe, czasza okrągła: niechaj nie zbraknie w niej wina korzennego! Brzuch twój jak stos pszenicznego ziarna okolony wiankiem lilii.    4. Piersi twe jak dwoje koźląt, bliźniąt gazeli.    5. Szyja twa jak wieża ze słoniowej kości. Oczy twe jak sadzawki w Cheszbonie, u bramy Bat-Rabbim. Nos twój jak baszta Libanu, spoglądająca ku Damaszkowi.    6. Głowa twa [wznosi się] nad tobą jak Karmel, włosy głowy twej jak królewska purpura, splecione w warkocze.    7. O jak piękna jesteś, jakże wdzięczna, umiłowana, pełna rozkoszy!    8. Postać twoja wysmukła jak palma, a piersi twe jak grona winne.    9. Rzekłem: wespnę się na palmę, pochwycę gałązki jej owocem brzemienne. Tak! Piersi twe niech mi będą jako grona winne, a tchnienie twe jak zapach jabłek.    10. Usta twoje jak wino wyborne, które spływa mi po podniebieniu, zwilżając wargi i zęby.    11. Jam miłego mego i ku mnie zwraca się jego pożądanie.    12. Pójdź, mój miły, powędrujemy w pola, nocujmy po wioskach!    13. O świcie pospieszmy do winnic, zobaczyć, czy kwitnie winorośl, czy pączki otwarły się, czy w kwieciu są już granaty: tam ci dam miłość moją.    14. Mandragory sieją woń, nad drzwiami naszymi wszelki owoc wyborny, świeży i zeszłoroczny dla ciebie, miły mój, chowałam.