1. συμβαίνω δέ καί ἑπτά ἀδελφός μετά ὁ μήτηρ συλλαμβάνω ἀναγκάζω ὑπό ὁ βασιλεύς ἀπό ὁ ἀθέμιτος ὕειος κρέας ἐφάπτω μάστιξ καί νευρά αἰκίζω
2. εἷς δέ αὐτός γίνομαι προήγορος οὕτω φημί τίς μέλλω ἐρωτάω καί μανθάνω ἐγώ ἕτοιμος γάρ ἀποθνῄσκω εἰμί ἤ παραβαίνω ὁ πάτριος νόμος
3. ἔκθυμος δέ γίνομαι ὁ βασιλεύς προστάσσω τήγανον καί λέβης ἐκπυρόω
4. ὁ δέ παραχρῆμα ἐκπυρόω ὁ γίνομαι αὐτός προήγορος προστάσσω γλωσσοτομέω καί περισκυθίζω ἀκρωτηριάζω ὁ λοιπός ἀδελφός καί ὁ μήτηρ συνοράω
5. ἄχρηστος δέ αὐτός ὁ ὅλος γίνομαι κελεύω ὁ πυρά προσάγω ἔμπνους καί τηγανίζω ὁ δέ ἀτμίς ἐπί ἱκανός διαδίδωμι ὁ τήγανον ἀλλήλων παρακαλέω σύν ὁ μήτηρ γενναίως τελευτάω λέγω οὕτω
6. ὁ κύριος ὁ θεός ἐφοράω καί ὁ ἀλήθεια ἐπί ἐγώ παρακαλέω καθάπερ διά ὁ κατά πρόσωπον ἀντιμαρτυρέω ῷδή διασαφέω Μωϋσῆς λέγω καί ἐπί ὁ δοῦλος αὐτός παρακαλέω
7. μεταλλάσσω δέ ὁ πρῶτος ὁ τρόπος οὗτος ὁ δεύτερος ἄγω ἐπί ὁ ἐμπαιγμός καί ὁ ὁ κεφαλή δέρμα σύν ὁ θρίξ περισύρω ἐπερωτάω εἰ ἐσθίω πρό ὁ τιμωρέω ὁ σῶμα κατά μέλος
8. ὁ δέ ἀποκρίνομαι ὁ πάτριος φωνή προσλέγω οὐχί διόπερ καί οὗτος ὁ ἑξῆς λαμβάνω βάσανος ὡς ὁ πρῶτος
9. ἐν ἔσχατος δέ πνοή γίνομαι λέγω σύ μέν ἀλάστωρ ἐκ ὁ πάρειμι ἐγώ ζάω ἀπολύω ὁ δέ ὁ κόσμος βασιλεύς ἀποθνῄσκω ἐγώ ὑπέρ ὁ αὐτός νόμος εἰς αἰώνιος ἀναβίωσις ζωή ἐγώ ἀνίστημι
10. μετά δέ οὗτος ὁ τρίτος ἐμπαίζω καί ὁ γλῶσσα αἰτέω ταχέως προβάλλω καί ὁ χείρ εὐθαρσῶς προτείνω
11. καί γενναίως λέγω ἐκ οὐρανός οὗτος κτάομαι καί διά ὁ αὐτός νόμος ὑπεροράω οὗτος καί παρά αὐτός οὗτος πάλιν ἐλπίζω κομίζω
12. ὥστε αὐτός ὁ βασιλεύς καί ὁ σύν αὐτός ἐκπλήσσω ὁ ὁ νεανίσκος ψυχή ὡς ἐν οὐδείς ὁ ἀλγηδών τίθημι
13. καί οὗτος δέ μεταλλάσσω ὁ τέταρτος ὡσαύτως βασανίζω αἰκίζω
14. καί γίνομαι πρός ὁ τελευτάω οὕτω φημί αἱρετός μεταλλάσσω ὑπό ἄνθρωπος ὁ ὑπό ὁ θεός προσδοκάω ἐλπίς πάλιν ἀνίστημι ὑπό αὐτός σύ μέν γάρ ἀνάστασις εἰς ζωή οὐ εἰμί
15. ἐχομένως δέ ὁ πέμπτος προσάγω αἰκίζω
16. ὁ δέ πρός αὐτός ὁράω λέγω ἐξουσία ἐν ἄνθρωπος ἔχω φθαρτός εἰμί ὅς θέλω ποιέω μή δοκέω δέ ὁ γένος ἐγώ ὑπό ὁ θεός καταλείπω
17. σύ δέ καρτερέω καί θεωρέω ὁ μεγαλεῖος αὐτός κράτος ὡς σύ καί ὁ σπέρμα σύ βασανίζω
18. μετά δέ οὗτος ἄγω ὁ ἕκτος καί μέλλω ἀποθνῄσκω φημί μή πλανάω μάτην ἐγώ γάρ διά ἑαυτοῦ οὗτος πάσχω ἁμαρτάνω εἰς ὁ ἑαυτοῦ θεός ἄξιος θαυμασμός γίνομαι
19. σύ δέ μή νομίζω ἀθῷος εἰμί θεομαχέω ἐπιχειρέω
20. ὑπεραγόντως δέ ὁ μήτηρ θαυμαστός καί μνήμη ἀγαθός ἄξιος ὅστις ἀπόλλυμι υἱός ἑπτά συνοράω εἷς ὑπό καιρός ἡμέρα εὐψύχως φέρω διά ὁ ἐπί κύριος ἐλπίς
21. ἕκαστος δέ αὐτός παρακαλέω ὁ πάτριος φωνή γενναῖος πληρόω φρόνημα καί ὁ θῆλυς λογισμός ἄρσην θυμός διεγείρω λέγω πρός αὐτός
22. οὐ οἶδα ὅπως εἰς ὁ ἐμός φαίνω κοιλία οὐδέ ἐγώ ὁ πνεῦμα καί ὁ ζωή σύ χαρίζομαι καί ὁ ἕκαστος στοιχείωσις οὐ ἐγώ διαρυθμίζω
23. τοιγαροῦν ὁ ὁ κόσμος κτίστης ὁ πλάσσω ἄνθρωπος γένεσις καί πᾶς ἐξευρίσκω γένεσις καί ὁ πνεῦμα καί ὁ ζωή σύ πάλιν ἀποδίδωμι μετά ἔλεος ὡς νῦν ὑπεροράω ἑαυτοῦ διά ὁ αὐτός νόμος
24. ὁ δέ Ἀντίοχος οἴομαι καταφρονέω καί ὁ ὀνειδίζω ὑφοράω φωνή ἔτι ὁ νέος περίειμι οὐ μόνος διά λόγος ποιέω ὁ παράκλησις ἀλλά καί διά ὅρκος πιστόω ἅμα πλουτίζω καί μακαριστός ποιέω μετατίθημι ἀπό ὁ πάτριος καί φίλος ἔχω καί χρεία ἐμπιστεύω
25. ὁ δέ νεανίας μηδαμῶς προσέχω προσκαλέομαι ὁ βασιλεύς ὁ μήτηρ παραινέω γίνομαι ὁ μειράκιον σύμβουλος ἐπί σωτηρία
26. πολύς δέ αὐτός παραινέω ἐπιδέχομαι πείθω ὁ υἱός
27. προσκύπτω δέ αὐτός χλευάζω ὁ ὠμός τύραννος οὕτω φημί ὁ πάτριος φωνή υἱός ἐλεέω ἐγώ ὁ ἐν γαστήρ περιφέρω σύ μήν ἐννέα καί θηλάζω σύ ἔτος τρεῖς καί ἐκτρέφω σύ καί ἄγω εἰς ὁ ἡλικία οὗτος καί τροφοφορέω
28. ἀξιόω σύ τέκνον ἀναβλέπω εἰς ὁ οὐρανός καί ὁ γῆ καί ὁ ἐν αὐτός πᾶς ὁράω γινώσκω ὅτι οὐ ἐκ εἰμί ποιέω αὐτός ὁ θεός καί ὁ ὁ ἄνθρωπος γένος οὕτω γίνομαι
29. μή φοβέω ὁ δήμιος οὗτος ἀλλά ὁ ἀδελφός ἄξιος γίνομαι ἐπιδέχομαι ὁ θάνατος ἵνα ἐν ὁ ἔλεος σύν ὁ ἀδελφός σύ κομίζω σύ
30. ἔτι δέ οὗτος καταλέγω ὁ νεανίας λέγω τίς μένω οὐ ὑπακούω ὁ πρόσταγμα ὁ βασιλεύς ὁ δέ πρόσταγμα ἀκούω ὁ νόμος ὁ δίδωμι ὁ πατήρ ἐγώ διά Μωϋσῆς
31. σύ δέ πᾶς κακία εὑρετής γίνομαι εἰς ὁ Ἐβραῖος οὐ μή διαφεύγω ὁ χείρ ὁ θεός
32. ἐγώ γάρ διά ὁ ἑαυτοῦ ἁμαρτία πάσχω
33. εἰ δέ χάριν ἐπίπληξις καί παιδεία ὁ ζάω κύριος ἐγώ βραχέως ἐποργίζομαι καί πάλιν καταλλάσσω ὁ ἑαυτοῦ δοῦλος
34. σύ δέ ὦ ἀνόσιος καί πᾶς ἄνθρωπος μιαρός μή μάτην μετεωρίζομαι φρυάσσω ἄδηλος ἐλπίς ἐπί ὁ οὐράνιος παῖς ἐπαίρω χείρ
35. οὔπω γάρ ὁ ὁ παντοκράτωρ ἐπόπτης θεός κρίσις ἐκφεύγω
36. ὁ μέν γάρ νῦν ἡμέτερος ἀδελφός βραχύς ὑποφέρω πόνος ἀέναος ζωή ὑπό διαθήκη θεός πίπτω σύ δέ ὁ ὁ θεός κρίσις δίκαιος ὁ πρόστιμον ὁ ὑπερηφανία ἀποφέρω
37. ἐγώ δέ καθάπερ ὁ ἀδελφός καί σῶμα καί ψυχή προδίδωμι περί ὁ πάτριος νόμος ἐπικαλέω ὁ θεός ἵλεως ταχύς ὁ ἔθνος γίνομαι καί σύ μετά ἐτασμός καί μάστιξ ἐξομολογέω διότι μόνος αὐτός θεός εἰμί
38. ἐν ἐγώ δέ καί ὁ ἀδελφός ἐγώ ἵστημι ὁ ὁ παντοκράτωρ ὀργή ὁ ἐπί ὁ σύμπας ἐγώ γένος δικαίως ἐπάγω
39. ἔκθυμος δέ γίνομαι ὁ βασιλεύς οὗτος παρά ὁ ἄλλος χειρίστως ἀπαντάω πικρῶς φέρω ἐπί ὁ μυκτηρισμός
40. καί οὗτος οὖν καθαρός μεταλλάσσω παντελῶς ἐπί ὁ κύριος πείθω
41. ἔσχατος δέ ὁ υἱός ὁ μήτηρ τελευτάω
42. ὁ μέν οὖν περί ὁ σπλαγχνισμός καί ὁ ὑπερβάλλω αἰκία ἐπί τοσοῦτος δηλόω
| 
