1. καί Ἀρταξέρξης ὁ ὁ Μῆδος παραλαμβάνω ὁ βασιλεία καί Δαρεῖος πλήρης ὁ ἡμέρα καί ἔνδοξος ἐν γῆρας
2. καί καθίστημι σατράπης ἑκατόν εἴκοσι ἑπτά ἐπί πᾶς ὁ βασιλεία αὐτός
3. καί ἐπί αὐτός ἀνήρ τρεῖς ἡγέομαι αὐτός καί Δανιήλ εἷς εἰμί ὁ τρεῖς ἀνήρ
4. ὑπέρ πᾶς ἔχω ἐξουσία ἐν ὁ βασιλεία καί Δανιήλ εἰμί ἐνδύω πορφύρα καί μέγας καί ἔνδοξος ἔναντι Δαρεῖος ὁ βασιλεύς καθότι εἰμί ἔνδοξος καί ἐπιστήμων καί συνετός καί πνεῦμα ἅγιος ἐν αὐτός καί εὐοδόω ἐν ὁ πραγματεία ὁ βασιλεύς ὅς πράσσω τότε ὁ βασιλεύς βουλεύω καθίστημι ὁ Δανιήλ ἐπί πᾶς ὁ βασιλεία αὐτός καί ὁ δύο ἀνήρ ὅς καθίστημι μετά αὐτός καί σατράπης ἑκατόν εἴκοσι ἑπτά
5. ὅτε δέ βουλεύω ὁ βασιλεύς καθίστημι ὁ Δανιήλ ἐπί πᾶς ὁ βασιλεία αὐτός τότε βουλή καί γνώμη βουλεύω ἐν ἑαυτοῦ ὁ δύο νεανίσκος πρός ἀλλήλων λέγω ἐπεί οὐδείς ἁμαρτία οὐδέ ἄγνοια εὑρίσκω κατά ὁ Δανιήλ περί ὅς κατηγορέω αὐτός πρός ὁ βασιλεύς
6. καί λέγω δεῦτε ἵστημι ὁρισμός κατά ἑαυτοῦ ὅτι πᾶς ἄνθρωπος οὐ ἀξιόω ἀξίωμα καί οὐ μή εὔχομαι εὐχή ἀπό πᾶς θεός ἕως ἡμέρα τριάκοντα ἀλλά ἤ παρά Δαρεῖος ὁ βασιλεύς εἰ δέ μή ἀποθνῄσκω ἵνα ἡττάω ὁ Δανιήλ ἐναντίον ὁ βασιλεύς καί ῥίπτω εἰς ὁ λάκκος ὁ λέων οἶδα γάρ ὅτι Δανιήλ προσεύχομαι καί δέομαι κύριος ὁ θεός αὐτός τρίς ὁ ἡμέρα
7. τότε προσέρχομαι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος καί λέγω ἐναντίον ὁ βασιλεύς
8. ὁρισμός καί στάσις ἵστημι ὅτι πᾶς ἄνθρωπος ὅς ἄν εὔχομαι εὐχή ἤ ἀξιόω ἀξίωμα τὶς παρά πᾶς θεός ἕως ἡμέρα τριάκοντα ἀλλά ἤ παρά Δαρεῖος ὁ βασιλεύς ῥίπτω εἰς ὁ λάκκος ὁ λέων
9. καί ἀξιόω ὁ βασιλεύς ἵνα ἵστημι ὁ ὁρισμός καί μή ἀλλοιόω αὐτός διότι οἶδα ὅτι Δανιήλ προσεύχομαι καί δέομαι τρίς ὁ ἡμέρα ἵνα ἡττάω διά ὁ βασιλεύς καί ῥίπτω εἰς ὁ λάκκος ὁ λέων
10. καί οὕτω ὁ βασιλεύς Δαρεῖος ἵστημι καί κυρόω
11. ἐπιγινώσκω δέ Δανιήλ ὁ ὁρισμός ὅς ἵστημι κατά αὐτός θυρίς ἀνοίγω ἐν ὁ ὑπερῷον αὐτός κατέναντι Ἰερουσαλήμ καί πίπτω ἐπί πρόσωπον αὐτός τρίς ὁ ἡμέρα καθώς ποιέω ἔμπροσθεν καί δέομαι
12. καί αὐτός τηρέω ὁ Δανιήλ καί καταλαμβάνω αὐτός εὔχομαι τρίς ὁ ἡμέρα κατά ἕκαστος ἡμέρα
13. τότε οὗτος ὁ ἄνθρωπος ἐντυγχάνω ὁ βασιλεύς καί λέγω Δαρεῖος βασιλεύς οὐ ὁρισμός ὁρίζω ἵνα πᾶς ἄνθρωπος μή εὔχομαι εὐχή μηδέ ἀξιόω ἀξίωμα παρά πᾶς θεός ἕως ἡμέρα τριάκοντα ἀλλά παρά σύ βασιλεύς εἰ δέ μή ῥίπτω εἰς ὁ λάκκος ὁ λέων ἀποκρίνομαι δέ ὁ βασιλεύς λέγω αὐτός ἀκριβής ὁ λόγος καί μένω ὁ ὁρισμός [1] καί λέγω αὐτός ὁρκίζω σύ ὁ Μῆδος καί Πέρσης δόγμα ἵνα μή ἀλλοιόω ὁ πρόσταγμα μηδέ θαυμάζω πρόσωπον καί ἵνα μή ἐλαττόω τὶς ὁ λέγω καί κολάζω ὁ ἄνθρωπος ὅς οὐ ἐμμένω ὁ ὁρισμός οὗτος καί λέγω οὕτω ποιέω καθώς λέγω καί ἵστημι ἐγώ οὗτος
14. καί λέγω ἰδού εὑρίσκω Δανιήλ ὁ φίλος σύ εὔχομαι καί δέομαι ὁ πρόσωπον ὁ θεός αὐτός τρίς ὁ ἡμέρα
15. καί λυπέω ὁ βασιλεύς λέγω ῥίπτω ὁ Δανιήλ εἰς ὁ λάκκος ὁ λέων κατά ὁ ὁρισμός ὅς ἵστημι κατά αὐτός τότε ὁ βασιλεύς σφόδρα λυπέω ἐπί ὁ Δανιήλ καί βοηθέω ὁ ἐξαιρέω αὐτός ἕως δυσμή ἥλιος ἀπό ὁ χείρ ὁ σατράπης
16. καί οὐ δύναμαι ἐξαιρέω αὐτός ἀπό αὐτός
17. ἀναβοάω δέ Δαρεῖος ὁ βασιλεύς λέγω ὁ Δανιήλ ὁ θεός σύ ὅς σύ λατρεύω ἐνδελεχῶς τρίς ὁ ἡμέρα αὐτός ἐξαιρέω σύ ἐκ χείρ ὁ λέων ἕως πρωΐ θαρρέω
18. τότε Δανιήλ ῥίπτω εἰς ὁ λάκκος ὁ λέων καί φέρω λίθος καί τίθημι εἰς ὁ στόμα ὁ λάκκος καί σφραγίζω ὁ βασιλεύς ἐν ὁ δακτύλιος ἑαυτοῦ καί ἐν ὁ δακτύλιος ὁ μεγιστάν αὐτός ὅπως μή ἀπό αὐτός αἴρω ὁ Δανιήλ ἤ ὁ βασιλεύς αὐτός ἀνασπάω ἐκ ὁ λάκκος
19. τότε ὑποστρέφω ὁ βασιλεύς εἰς ὁ βασίλειον αὐτός καί αὐλίζομαι νῆστις καί εἰμί λυπέω περί ὁ Δανιήλ τότε ὁ θεός ὁ Δανιήλ πρόνοια ποιέω αὐτός ἀποκλείω ὁ στόμα ὁ λέων καί οὐ παρενοχλέω ὁ Δανιήλ
20. καί ὁ βασιλεύς Δαρεῖος ὀρθρίζω πρωΐ καί παραλαμβάνω μετά ἑαυτοῦ ὁ σατράπης καί πορεύομαι ἵστημι ἐπί ὁ στόμα ὁ λάκκος ὁ λέων
21. τότε ὁ βασιλεύς καλέω ὁ Δανιήλ φωνή μέγας μετά κλαυθμός λέγω ὦ Δανιήλ εἰ ἄρα ζάω καί ὁ θεός σύ ὅς λατρεύω ἐνδελεχῶς σῴζω σύ ἀπό ὁ λέων καί οὐ ἀχρειόω σύ
22. τότε Δανιήλ ἐπακούω φωνή μέγας καί λέγω βασιλεύς ἔτι εἰμί ζάω
23. καί σῴζω ἐγώ ὁ θεός ἀπό ὁ λέων καθότι δικαιοσύνη ἐν ἐγώ εὑρίσκω ἐναντίον αὐτός καί ἐναντίον δέ σύ βασιλεύς οὔτε ἄγνοια οὔτε ἁμαρτία εὑρίσκω ἐν ἐγώ σύ δέ ἀκούω ἄνθρωπος πλανάω βασιλεύς καί ῥίπτω ἐγώ εἰς ὁ λάκκος ὁ λέων εἰς ἀπώλεια
24. τότε συνάγω πᾶς ὁ δύναμις καί ὁράω ὁ Δανιήλ ὡς οὐ παρενοχλέω αὐτός ὁ λέων
25. τότε ὁ δύο ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὁ καταμαρτυρέω ὁ Δανιήλ αὐτός καί ὁ γυνή αὐτός καί ὁ τέκνον αὐτός ῥίπτω ὁ λέων καί ὁ λέων ἀποκτείνω αὐτός καί θλάω ὁ ὀστέον αὐτός
26. τότε Δαρεῖος γράφω πᾶς ὁ ἔθνος καί χώρα καί γλῶσσα ὁ οἰκέω ἐν πᾶς ὁ γῆ αὐτός λέγω
27. πᾶς ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰμί ἐν ὁ βασιλεία ἐγώ εἰμί προσκυνέω καί λατρεύω ὁ θεός ὁ Δανιήλ αὐτός γάρ εἰμί θεός μένω καί ζάω εἰς γενεά γενεά ἕως ὁ αἰών
28. ἐγώ Δαρεῖος εἰμί αὐτός προσκυνέω καί δουλεύω πᾶς ὁ ἡμέρα ἐγώ ὁ γάρ εἴδωλον ὁ χειροποίητος οὐ δύναμαι σῴζω ὡς λυτρόω ὁ θεός ὁ Δανιήλ ὁ Δανιήλ
29. καί ὁ βασιλεύς Δαρεῖος προστίθημι πρός ὁ γένος αὐτός καί Δανιήλ καθίστημι ἐπί ὁ βασιλεία Δαρεῖος καί Κῦρος ὁ Πέρσης παραλαμβάνω ὁ βασιλεία αὐτός
| 
