1. και εγενηθη εν τη ημερα τη τριτη ως επαυσατο προσευχομενη εξεδυσατο τα ιματια της θεραπειας και περιεβαλετο την δοξαν αυτης Î1Ð και γενηθεισα επιφανης επικαλεσαμενη τον παντων εποπτην θεον και σωτηρα παρελαβεν τας δυο αβρας και τη μεν μια επηρειδετο ως τρυφερευομενη η δε ετερα επηκολουθει κουφιζουσα την ενδυσιν αυτης Î2Ð και αυτη ερυθριωσα ακμη καλλους αυτης και το προσωπον αυτης ιλαρον ως προσφιλες η δε καρδια αυτης απεστενωμενη απο του φοβου Î3Ð και εισελθουσα πασας τας θυρας κατεστη ενωπιον του βασιλεως και αυτος εκαθητο επι του θρονου της βασιλειας αυτου και πασαν στολην της επιφανειας αυτου ενεδεδυκει ολος δια χρυσου και λιθων πολυτελων και ην φοβερος σφοδρα Î4Ð και αρας το προσωπον αυτου πεπυρωμενον δοξη εν ακμη θυμου εβλεψεν και επεσεν η βασιλισσα και μετεβαλεν το χρωμα αυτης εν εκλυσει και κατεπεκυψεν επι την κεφαλην της αβρας της προπορευομενης Î5Ð και μετεβαλεν ο θεος το πνευμα του βασιλεως εις πραυτητα και αγωνιασας ανεπηδησεν απο του θρονου αυτου και ανελαβεν αυτην επι τας αγκαλας αυτου μεχρις ου κατεστη και παρεκαλει αυτην λογοις ειρηνικοις και ειπεν αυτη Î6Ð τι εστιν Eσθηρ εγω ο αδελφος σου θαρσει ου μη αποθανης οτι κοινον το προσταγμα ημων εστιν προσελθε
2. και αρας την χρυσην ραβδον επεθηκεν επι τον τραχηλον αυτης και ησπασατο αυτην και ειπεν λαλησον μοι Î1Ð και ειπεν αυτω ειδον σε κυριε ως αγγελον θεου και εταραχθη η καρδια μου απο φοβου της δοξης σου οτι θαυμαστος ει κυριε και το προσωπον σου χαριτων μεστον Î2Ð εν δε τω διαλεγεσθαι αυτην επεσεν απο εκλυσεως αυτης και ο βασιλευς εταρασσετο και πασα η θεραπεια αυτου παρεκαλει αυτην
3. και ειπεν ο βασιλευς τι θελεις Eσθηρ και τι σου εστιν το αξιωμα εως του ημισους της βασιλειας μου και εσται σοι
4. ειπεν δε Eσθηρ ημερα μου επισημος σημερον εστιν ει ουν δοκει τω βασιλει ελθατω και αυτος και Aμαν εις την δοχην ην ποιησω σημερον
5. και ειπεν ο βασιλευς κατασπευσατε Aμαν οπως ποιησωμεν τον λογον Eσθηρ και παραγινονται αμφοτεροι εις την δοχην ην ειπεν Eσθηρ
6. εν δε τω ποτω ειπεν ο βασιλευς προς Eσθηρ τι εστιν βασιλισσα Eσθηρ και εσται σοι οσα αξιοις
7. και ειπεν το αιτημα μου και το αξιωμα μου
8. ει ευρον χαριν ενωπιον του βασιλεως ελθατω ο βασιλευς και Aμαν επι την αυριον εις την δοχην ην ποιησω αυτοις και αυριον ποιησω τα αυτα
9. και εξηλθεν ο Aμαν απο του βασιλεως υπερχαρης ευφραινομενος εν δε τω ιδειν Aμαν Mαρδοχαιον τον Iουδαιον εν τη αυλη εθυμωθη σφοδρα
10. και εισελθων εις τα ιδια εκαλεσεν τους φιλους και Zωσαραν την γυναικα αυτου
11. και υπεδειξεν αυτοις τον πλουτον αυτου και την δοξαν ην ο βασιλευς αυτω περιεθηκεν και ως εποιησεν αυτον πρωτευειν και ηγεισθαι της βασιλειας
12. και ειπεν Aμαν ου κεκληκεν η βασιλισσα μετα του βασιλεως ουδενα εις την δοχην αλλV η εμε και εις την αυριον κεκλημαι
13. και ταυτα μοι ουκ αρεσκει οταν ιδω Mαρδοχαιον τον Iουδαιον εν τη αυλη
14. και ειπεν προς αυτον Zωσαρα η γυνη αυτου και οι φιλοι κοπητω σοι ξυλον πηχων πεντηκοντα ορθρου δε ειπον τω βασιλει και κρεμασθητω Mαρδοχαιος επι του ξυλου συ δε εισελθε εις την δοχην συν τω βασιλει και ευφραινου και ηρεσεν το ρημα τω Aμαν και ητοιμασθη το ξυλον
| 
