1. Και παλιν ηρξατο διδασκειν παρα την θαλασσαν και συνηχθη προς αυτον οχλος πολυς, ωστε αυτον εμβαντα εις το πλοιον καθησθαι εν τη θαλασση και πας ο οχλος προς την θαλασσαν επι της γης ην.
2. και εδιδασκεν αυτους εν παραβολαις πολλα, και ελεγεν αυτοις εν τη διδαχη αυτου,
3. Ακουετε ιδου, εξηλθεν ο σπειρων του σπειραι.
4. και εγενετο εν τω σπειρειν, ο μεν επεσε παρα την οδον, και ηλθε τα πετεινα του ουρανου και κατεφαγεν αυτο.
5. αλλο δε επεσεν επι το πετρωδες, οπου ουκ ειχε γην πολλην και ευθεως εξανετειλε, δια το μη εχειν βαθος γης
6. ηλιου δε ανατειλαντος εκαυματισθη, και δια το μη εχειν ριζαν εξηρανθη
7. και αλλο επεσεν εις τας ακανθας, και ανεβησαν αι ακανθαι, και συνεπνιξαν αυτο, και καρπον ουκ εδωκε.
8. και αλλο επεσεν εις την γην την καλην και εδιδου καρπον αναβαινοντα και αυξανοντα, και εφερεν εν τριακοντα, και εν εξηκοντα, και εν εκατον.
9. και ελεγεν αυτοις, Ο εχων ωτα ακουειν, ακουετω.
10. {Οτε δε εγενετο καταμονας, ηρωτησαν αυτον οι περι αυτον συν τοις δωδεκα την παραβολην.
11. και ελεγεν αυτοις, Υμιν δεδοται γνωναι το μυστηριον της βασιλειας του Θεου εκεινοις δε τοις εξω, εν παραβολαις τα παντα γινεται
12. ινα βλεποντες βλεπωσι, και μη ιδωσι και ακουοντες ακουωσι, και μη συνιωσι μηποτε επιστρεψωσι, και αφεθη αυτοις τα αμαρτηματα.
13. και λεγει αυτοις, Ουκ οιδατε την παραβολην ταυτην και πως πασας τας παραβολας γνωσεσθε
14. ο σπειρων τον λογον σπειρει
15. ουτοι δε εισιν οι παρα την οδον, οπου σπειρεται ο λογος, και οταν ακουσωσιν, ευθεως ερχεται ο Σατανας και αιρει τον λογον τον εσπαρμενον εν ταις καρδιαις αυτων.
16. και ουτοι εισιν ομοιως οι επι τα πετρωδη σπειρομενοι, οι, οταν ακουσωσι τον λογον, ευθεως μετα χαρας λαμβανουσιν αυτον,
17. και ουκ εχουσι ριζαν εν εαυτοις, αλλα προσκαιροι εισιν ειτα γενομενης θλιψεως η διωγμου δια τον λογον, ευθεως σκανδαλιζονται.
18. και ουτοι εισιν οι εις τας ακανθας σπειρομενοι, οι τον λογον ακουοντες,
19. και αι μεριμναι του αιωνος τουτου, και η απατη του πλουτου, και αι περι τα λοιπα επιθυμιαι εισπορευομεναι συμπνιγουσι τον λογον, και ακαρπος γινεται.
20. και ουτοι εισιν οι επι την γην την καλην σπαρεντες, οιτινες ακουουσι τον λογον, και παραδεχονται, και καρποφορουσιν, εν τριακοντα, και εν εξηκοντα, και εν εκατον.
21. Και ελεγεν αυτοις, Μητι ο λυχνος ερχεται ινα υπο τον μοδιον τεθη η υπο την κλινην ουχ ινα επι την λυχνιαν επιτεθη
22. ου γαρ εστι τι κρυπτον, ο εαν μη φανερωθη ουδε εγενετο αποκρυφον, αλλ ινα εις φανερον ελθη.
23. ει τις εχει ωτα ακουειν ακουετω.
24. και ελεγεν αυτοις, Βλεπετε τι ακουετε. εν ω μετρω μετρειτε μετρηθησεται υμιν, και προστεθησεται υμιν τοις ακουουσιν.
25. ος γαρ αν εχη, δοθησεται αυτω και ος ουκ εχει, και ο εχει αρθησεται απ αυτου.
26. Και ελεγεν, Ουτως εστιν η βασιλεια του Θεου, ως εαν ανθρωπος βαλη τον σπορον επι της γης,
27. και καθευδη και εγειρηται νυκτα και ημεραν, και ο σπορος βλαστανη και μηκυνηται ως ουκ οιδεν αυτος.
28. αυτοματη γαρ η γη καρποφορει, πρωτον χορτον, ειτα σταχυν, ειτα πληρη σιτον εν τω σταχυι?.
29. οταν δε παραδω ο καρπος, ευθεως αποστελλει το δρεπανον, οτι παρεστηκεν ο θερισμος.
30. Και ελεγε, Τινι ομοιωσωμεν την βασιλειαν του Θεου η εν ποια παραβολη παραβαλωμεν αυτην
31. ως κοκκω σιναπεως, ος, οταν σπαρη επι της γης, μικροτερος παντων των σπερματων εστι των επι της γης
32. και οταν σπαρη, αναβαινει, και γινεται παντων των λαχανων μειζων, και ποιει κλαδους μεγαλους, ωστε δυνασθαι υπο την σκιαν αυτου τα πετεινα του ουρανου κατασκηνουν.
33. Και τοιαυταις παραβολαις πολλαις ελαλει αυτοις τον λογον, καθως ηδυναντο ακουειν
34. χωρις δε παραβολης ουκ ελαλει αυτοις κατ ιδιαν δε τοις μαθηταις αυτου επελυε παντα.
35. Και λεγει αυτοις εν εκεινη τη ημερα, οψιας γενομενης, Διελθωμεν εις το περαν.
36. και αφεντες τον οχλον, παραλαμβανουσιν αυτον ως ην εν τω πλοιω. και αλλα δε πλοιαρια ην μετ αυτου.
37. και γινεται λαιλαψ ανεμου μεγαλη τα δε κυματα επεβαλλεν εις το πλοιον, ωστε αυτο ηδη γεμιζεσθαι.
38. και ην αυτος επι τη πρυμνη επι το προσκεφαλαιον καθευδων και διεγειρουσιν αυτον, και λεγουσιν αυτω, Διδασκαλε, ου μελει σοι οτι απολλυμεθα
39. και διεγερθεις επετιμησε τω ανεμω, και ειπε τη θαλασση, Σιωπα, πεφιμωσο. και εκοπασεν ο ανεμος, και εγενετο γαληνη μεγαλη.
40. και ειπεν αυτοις, Τι δειλοι εστε ουτω πως ουκ εχετε πιστιν
41. και εφοβηθησαν φοβον μεγαν, και ελεγον προς αλληλους, Τις αρα ουτος εστιν, οτι και ο ανεμος και η θαλασσα υπακουουσιν αυτω
| 
