Jesaja, Chapter 15

1. Uitspraak over Moab. `In de nacht dat Ar werd verwoest, ging Moab ten onder; in de nacht dat Kir werd verwoest, ging Moab ten onder!    2. Moab trekt op naar Bet en Dibon, om op de hoogten te rouwen. Op de Nebo en in Medeba klaagt men luidkeels! Alle hoofden zijn kaal, alle baarden zijn weggeschoren.    3. Op de straten ziet men iedereen in rouwkleren gehuld, op daken en pleinen jammert iedereen, in tranen ineengezakt.    4. Chesbon en Elale schreeuwen het uit: tot in Jahas hoort men ze roepen. De krijgers van Moab schreeuwen: zijn geest is gebroken.    5. Mijn hart is ontdaan vanwege Moab: de bewoners vluchten tot in Soar en Eglat-Selisia, wenend trekken zij door de pas van Luchit; op de weg naar Choronaïm weerklinkt hun noodroep.    6. De wateren van Nimrim verkeren in woestenij, het gras verdwijnt, het groen verwelkt, geen plant is er meer over.    7. Daarom wordt al wat is vergaard en opgespaard over de Wilgenbeek in veiligheid gebracht.    8. Hun gejammer waart rond in Moabs land, tot in Eglaïm en Beër-Elim dringt hun geklaag door.    9. In Dimon is het water rood van het bloed, maar nog meer ellende breng Ik over die stad: Ik laat een leeuw los op de overlevenden van Moab en op de rest van Adama.