1. Maar onder vrouwen rezen ernstige klachten tegen mede-Judeeërs.
2. Sommigen zeiden: `We hebben veel zonen en dochters. We hebben graan nodig om in leven te blijven.'
3. Anderen zeiden: `We moeten onze velden, onze wijngaarden en huizen verpanden om graan te kunnen kopen tegen de honger.'
4. Weer anderen zeiden: `We hebben geld moeten lenen om de koninklijke belasting op onze velden en wijngaarden te kunnen betalen.
5. Is ons vlees en bloed niet evenveel waard als dat van onze broeders? Zijn onze zonen soms minder dan hun zonen? Waarom moeten wij dan onze zonen en dochters als slaven verkopen? Verschillende van onze dochters hebben wij al als slavinnen verkocht. Maar wij kunnen er niets tegen doen, zolang anderen in het bezit zijn van onze velden en wijngaarden.'
6. Toen ik deze klachten hoorde, was ik uiterst verontwaardigd.
7. Ik ging bij mezelf te rade en bracht vervolgens een beschuldiging uit tegen de notabelen en de magistraten. Ik zei tegen hen: `U maakt zich tegenover uw broeders schuldig aan woeker.' Ik riep een grote vergadering bijeen
8. en sprak deze als volgt toe: `Zover het ons mogelijk was hebben wij onze Joodse broeders, die verkocht waren aan de heidenen, teruggekocht; maar u verkoopt uw broeders, zodat wij ze weer moeten terugkopen!' Ze zwegen en wisten niet wat te antwoorden.
9. Ik vervolgde: `Wat u doet is niet juist. Moet u God niet vrezen bij alles wat u doet? Anders haalt u zich de vernedering van de heidenen, onze vijanden, op uw hals.
10. Ook ik, mijn broers en mijn gevolg, lenen geld en graan aan hen; laten wij hun die schuld kwijtschelden.
11. Geef hun vandaag nog hun velden, hun wijngaarden, hun olijftuinen en hun huizen terug en scheld hun het percent kwijt op het geld, het koren, de most en de olie die u hun geleend hebt.'
12. En zij antwoordden: `Wij zullen alles teruggeven; wij zullen niets meer van hen eisen; wij zullen doen wat u gezegd hebt.' Ik riep de priesters en liet hen zweren dat zij hun belofte zouden nakomen.
13. Ik schudde toen mijn mantel uit en zei: `Zo zal God iedereen uit zijn huis en zijn bezit schudden die zijn belofte niet nakomt, zodat hij uitgeschud en berooid achterblijft!' De hele vergadering riep: `Zo zij het!' en zij prezen de HEER. Het volk deed wat besloten was.
14. Vanaf de dag dat ik aangesteld werd als stadhouder over het land Juda, van het twintigste tot het tweeëndertigste regeringsjaar van koning Artachsasta, twaalf jaar lang, hebben ik en mijn broeders de toelage niet willen aannemen waar een stadhouder recht op heeft.
15. De vroegere stadhouders, mijn voorgangers, hadden het volk een schatting opgelegd en brood, wijn, en veertig zilveren sikkels van hen geëist; ook hun dienaren legden het volk lasten op, maar ik deed dat niet omdat ik God vreesde.
16. Ik heb zelfs persoonlijk deelgenomen aan de bouw van de muur, ofschoon ik geen grond bezat. Al mijn dienaren hielpen gezamenlijk bij het werk.
17. Steeds had ik Judeeërs aan tafel: honderdvijftig magistraten en degenen die uit de omwonende volken naar ons toegekomen waren.
18. Dagelijks werden een os en zes van de beste schapen bereid; ook gevogelte werd er op mijn kosten bereid en om de tien dagen een grote hoeveelheid wijn. Ondanks dat heb ik geen aanspraak gemaakt op de toelage van een landvoogd, want het lot van het volk was al zwaar genoeg.
19. O God, reken mij ten goede aan wat ik voor het welzijn van dit volk gedaan heb.
| 
