1. Då tok Job til ords og sa:
2. Eg hev høyrt mykje slikt som dette; brysame trøystarar er de alle.
3. Skal det då aldri verta slutt på tome ord? Eller kva tru det er som eggjar deg til svar?
4. Eg kunde vel og tala slik som de; var de i staden min, so kunde eg vel setja ord i hop mot dykk, eg kunde rista hovudet og hæda dykk;
5. eg kunde styrkja dykk med munnen*, medynk frå mine lippor kunde døyva verken dykkar,
6. um eg no talar, døyvest ikkje verken, og tegjer eg, kva lindring fær eg då?
7. Ja, no hev han plent mødt meg ut; du hev øydt ut min heile huslyd.
8. At du tok fat på meg, det vart eit vitne mot meg; mitt skrinne hold stod fram imot meg og vitna mot meg beint i syni.
9. Hans vreide reiv meg sund og elte meg; han gnistra tennene imot meg; min uven kveste augo på meg.
10. Dei* opna munnen sin imot meg, med hæding slo dei meg på kinni; dei slo seg saman mot meg alle.
11. Gud slepper meg i farke-vald og kastar meg i hendene på gudlaust folk.
12. Best som eg sat i fred, braut han meg sund, treiv meg i nakken, krasa meg, til skiva for seg sette han meg upp.
13. Hans skyttarar kringsette meg, han kløyvde mine nyro utan nåde; han tømde ut mitt gall på jordi.
14. Flengja på flengja reiv han i meg; han storma mot meg som ei kjempa.
15. Sekk hev eg sytt um hudi mi og stunge hornet mitt i moldi*;
16. andletet mitt er raudt av gråt, og daudeskugge ligg på augneloki -
17. endå det ingen urett finst i mine hender, og endå bøni mi er rein.
18. Gøym ikkje blodet* mitt, du jord! Gjev ingen kvilestad må finnast for mitt skrik!
19. Alt no hev eg i himmelen mitt vitne og i det høge ein som sannar mine ord.
20. Stødt spottar mine vener meg; mitt auga vender seg i gråt til Gud,
21. at han må gjeva mannen rett mot Gud og mannsbarnet imot hans næste;
22. for ikkje lid det mange åri fyrr eg fer den vegen som eg ikkje gjeng attende.
| 
