1. ὁ δέ Μαρδοχαῖος ἐπιγινώσκω ὁ συντελέω διαρρήγνυμι ὁ ἱμάτιον αὐτός καί ἐνδύω σάκκος καί καταπάσσω σποδός καί ἐκπηδάω διά ὁ πλατύς ὁ πόλις βοάω φωνή μέγας αἴρω ἔθνος μηδείς ἀδικέω
2. καί ἔρχομαι ἕως ὁ πύλη ὁ βασιλεύς καί ἵστημι οὐ γάρ εἰμί ἔξειμι αὐτός εἰσέρχομαι εἰς ὁ αὐλή σάκκος ἔχω καί σποδός
3. καί ἐν πᾶς χώρα ὅς ἐκτίθημι ὁ γράμμα κραυγή καί κοπετός καί πένθος μέγας ὁ Ἰουδαῖος σάκκος καί σποδός στρωννύω ἑαυτοῦ
4. καί εἰσέρχομαι ὁ ἅβρα καί ὁ εὐνοῦχος ὁ βασίλισσα καί ἀναγγέλλω αὐτός καί ταράσσω ἀκούω ὁ γίνομαι καί ἀποστέλλω στολίζω ὁ Μαρδοχαῖος καί ἀφαιρέω αὐτός ὁ σάκκος ὁ δέ οὐ πείθω
5. ὁ δέ Εσθηρ προσκαλέομαι Αχραθαῖος ὁ εὐνοῦχος αὐτός ὅς παρίστημι αὐτός καί ἀποστέλλω μανθάνω αὐτός παρά ὁ Μαρδοχαῖος ὁ ἀκριβής
7. ὁ δέ Μαρδοχαῖος ὑποδείκνυμι αὐτός ὁ γίνομαι καί ὁ ἐπαγγελία ὅς ἐπαγγέλλομαι Αμαν ὁ βασιλεύς εἰς ὁ γάζα τάλαντον μύριοι ἵνα ἀπόλλυμι ὁ Ἰουδαῖος
8. καί ὁ ἀντίγραφον ὁ ἐν Σουσά ἐκτίθημι ὑπέρ ὁ ἀπόλλυμι αὐτός δίδωμι αὐτός δείκνυμι ὁ Εσθηρ καί λέγω αὐτός ἐντέλλομαι αὐτός εἰσέρχομαι παραιτέομαι ὁ βασιλεύς καί ἀξιόω αὐτός περί ὁ λαός μιμνῄσκομαι ἡμέρα ταπείνωσις σύ ὡς τρέφω ἐν χείρ ἐγώ διότι Αμαν ὁ δευτερεύω ὁ βασιλεύς λαλέω κατά ἐγώ εἰς θάνατος ἐπικαλέω ὁ κύριος καί λαλέω ὁ βασιλεύς περί ἐγώ καί ῥύομαι ἐγώ ἐκ θάνατος
9. εἰσέρχομαι δέ ὁ Αχραθαῖος λαλέω αὐτός πᾶς ὁ λόγος οὗτος
10. λέγω δέ Εσθηρ πρός Αχραθαῖος πορεύομαι πρός Μαρδοχαῖος καί λέγω ὅτι
11. ὁ ἔθνος πᾶς ὁ βασιλεία γινώσκω ὅτι πᾶς ἄνθρωπος ἤ γυνή ὅς εἰσέρχομαι πρός ὁ βασιλεύς εἰς ὁ αὐλή ὁ ἐσώτερος ἄκλητος οὐ εἰμί αὐτός σωτηρία πλήν ὅς ἐκτείνω ὁ βασιλεύς ὁ χρυσοῦς ῥάβδος οὗτος σῴζω καίγώ οὐ καλέω εἰσέρχομαι πρός ὁ βασιλεύς εἰμί οὗτος ἡμέρα τριάκοντα
12. καί ἀπαγγέλλω Αχραθαῖος Μαρδοχαῖος πᾶς ὁ λόγος Εσθηρ
13. καί λέγω Μαρδοχαῖος πρός Αχραθαῖος πορεύομαι καί λέγω αὐτός Εσθηρ μή λέγω σεαυτοῦ ὅτι σῴζω μόνος ἐν ὁ βασιλεία παρά πᾶς ὁ Ἰουδαῖος
14. ὡς ὅτι ἐάν παρακούω ἐν οὗτος ὁ καιρός ἄλλοθεν βοήθεια καί σκέπη εἰμί ὁ Ἰουδαῖος σύ δέ καί ὁ οἶκος ὁ πατήρ σύ ἀπόλλυμι καί τίς οἶδα εἰ εἰς ὁ καιρός οὗτος βασιλεύω
15. καί ἐξαποστέλλω Εσθηρ ὁ ἥκω πρός αὐτός πρός Μαρδοχαῖος λέγω
16. βαδίζω ἐκκλησιάζω ὁ Ἰουδαῖος ὁ ἐν Σουσά καί νηστεύω ἐπί ἐγώ καί μή ἐσθίω μηδέ πίνω ἐπί ἡμέρα τρεῖς νύξ καί ἡμέρα καίγώ δέ καί ὁ ἅβρα ἐγώ ἀσιτέω καί τότε εἰσέρχομαι πρός ὁ βασιλεύς παρά ὁ νόμος ἐάν καί ἀπόλλυμι ἐγώ εἰμί
17. καί βαδίζω Μαρδοχαῖος ποιέω ὅσος ἐντέλλομαι αὐτός Εσθηρ [1] καί δέομαι κύριος μνημονεύω πᾶς ὁ ἔργον κύριος καί λέγω [2] κύριος κύριος βασιλεύς πᾶς κρατέω ὅτι ἐν ἐξουσία σύ ὁ πᾶς εἰμί καί οὐ εἰμί ὁ ἀντιδοξέω σύ ἐν ὁ θέλω σύ σῴζω ὁ Ἰσραήλ [3] ὅτι σύ ποιέω ὁ οὐρανός καί ὁ γῆ καί πᾶς θαυμάζω ἐν ὁ ὑπό οὐρανός καί κύριος εἰμί πᾶς καί οὐ εἰμί ὅς ἀντιτάσσω σύ ὁ κύριος [4] σύ πᾶς γινώσκω σύ οἶδα κύριος ὅτι οὐ ἐν ὕβρις οὐδέ ἐν ὑπερηφανία οὐδέ ἐν φιλοδοξία ποιέω οὗτος ὁ μή προσκυνέω ὁ ὑπερήφανος Αμαν ὅτι εὐδοκέω φιλέω πέλμα πούς αὐτός πρός σωτηρία Ἰσραήλ [5] ἀλλά ποιέω οὗτος ἵνα μή τίθημι δόξα ἄνθρωπος ὑπεράνω δόξα θεός καί οὐ προσκυνέω οὐδείς πλήν σύ ὁ κύριος ἐγώ καί οὐ ποιέω αὐτός ἐν ὑπερηφανία [6] καί νῦν κύριος ὁ θεός ὁ βασιλεύς ὁ θεός Ἀβραάμ φείδομαι ὁ λαός σύ ὅτι ἐπιβλέπω ἐγώ εἰς καταφθορά καί ἐπιθυμέω ἀπόλλυμι ὁ ἐκ ἀρχή κληρονομία σύ [7] μή ὑπεροράω ὁ μερίς σύ ὅς σεαυτοῦ λυτρόω ἐκ γῆ Αἴγυπτος [8] ἐπακούω ὁ δέησις ἐγώ καί ἱλάσκομαι ὁ κλῆρος σύ καί στρέφω ὁ πένθος ἐγώ εἰς εὐωχία ἵνα ζάω ὑμνέω σύ ὁ ὄνομα κύριος καί μή ἀφανίζω στόμα αἰνέω σύ [9] καί πᾶς Ἰσραήλ ἐκκράζω ἐκ ἰσχύς αὐτός ὅτι θάνατος αὐτός ἐν ὀφθαλμός αὐτός [11] καί Εσθηρ ὁ βασίλισσα καταφεύγω ἐπί ὁ κύριος ἐν ἀγών θάνατος καταλαμβάνω καί ἀφαιρέω ὁ ἱμάτιον ὁ δόξα αὐτός ἐνδύω ἱμάτιον στενοχωρία καί πένθος καί ἀντί ὁ ὑπερήφανος ἥδυσμα σποδός καί κοπρία πίμπλημι ὁ κεφαλή αὐτός καί ὁ σῶμα αὐτός ταπεινόω σφόδρα καί πᾶς τόπος κόσμος ἀγαλλίαμα αὐτός πίμπλημι στρεπτός θρίξ αὐτός καί δέομαι κύριος θεός Ἰσραήλ καί λέγω [12] κύριος ἐγώ ὁ βασιλεύς ἐγώ σύ εἰμί μόνος βοηθέω ἐγώ ὁ μόνος καί μή ἔχω βοηθός εἰ μή σύ ὅτι κίνδυνος ἐγώ ἐν χείρ ἐγώ [13] ἐγώ ἀκούω ἐκ γενετή ἐγώ ἐν φυλή πατριά ἐγώ ὅτι σύ κύριος λαμβάνω ὁ Ἰσραήλ ἐκ πᾶς ὁ ἔθνος καί ὁ πατήρ ἐγώ ἐκ πᾶς ὁ πρόγονος αὐτός εἰς κληρονομία αἰώνιος καί ποιέω αὐτός ὅσος λαλέω [14] καί νῦν ἁμαρτάνω ἐνώπιον σύ καί παραδίδωμι ἐγώ εἰς χείρ ὁ ἐχθρός ἐγώ ἀντί ὅς δοξάζω ὁ θεός αὐτός δίκαιος εἰμί κύριος [15] καί νῦν οὐ ἱκανόω ἐν πικρασμός δουλεία ἐγώ ἀλλά τίθημι ὁ χείρ αὐτός ἐπί ὁ χείρ ὁ εἴδωλον αὐτός ἐξαίρω ὁρισμός στόμα σύ καί ἀφανίζω κληρονομία σύ καί ἐμφράσσω στόμα αἰνέω σύ καί σβέννυμι δόξα οἶκος σύ καί θυσιαστήριον σύ [16] καί ἀνοίγω στόμα ἔθνος εἰς ἀρετή μάταιος καί θαυμάζω βασιλεύς σάρκινος εἰς αἰών [17] μή παραδίδωμι κύριος ὁ σκῆπτρον σύ ὁ μή εἰμί καί μή καταγελάω ἐν ὁ πτῶσις ἐγώ ἀλλά στρέφω ὁ βουλή αὐτός ἐπί αὐτός ὁ δέ ἄρχω ἐπί ἐγώ παραδειγματίζω [18] μιμνῄσκομαι κύριος γινώσκω ἐν καιρός θλῖψις ἐγώ καί ἐγώ θαρσύνω βασιλεύς ὁ θεός καί πᾶς ἀρχή ἐπικρατέω [19] δίδωμι λόγος εὔρυθμος εἰς ὁ στόμα ἐγώ ἐνώπιον ὁ λέων καί μετατίθημι ὁ καρδία αὐτός εἰς μῖσος ὁ πολεμέω ἐγώ εἰς συντέλεια αὐτός καί ὁ ὁμονοέω αὐτός [20] ἐγώ δέ ῥύομαι ἐν χείρ σύ καί βοηθέω ἐγώ ὁ μόνος καί μή ἔχω εἰ μή σύ κύριος [21] πᾶς γνῶσις ἔχω καί οἶδα ὅτι μισέω δόξα ἄνομος καί βδελύσσω κοίτη ἀπερίτμητος καί πᾶς ἀλλότριος [23] σύ οἶδα ὁ ἀνάγκη ἐγώ ὅτι βδελύσσω ὁ σημεῖον ὁ ὑπερηφανία ἐγώ ὅς εἰμί ἐπί ὁ κεφαλή ἐγώ ἐν ἡμέρα ὀπτασία ἐγώ βδελύσσω αὐτός ὡς ῥάκος καταμήνια καί οὐ φορέω αὐτός ἐν ἡμέρα ἡσυχία ἐγώ [24] καί οὐ ἐσθίω ὁ δούλη σύ τράπεζα Αμαν καί οὐ δοξάζω συμπόσιον βασιλεύς οὐδέ πίνω οἶνος σπονδή [25] καί οὐ εὐφραίνω ὁ δούλη σύ ἀπό ἡμέρα μεταβολή ἐγώ μέχρι νῦν πλήν ἐπί σύ κύριος ὁ θεός Ἀβραάμ [26] ὁ θεός ὁ ἰσχύω ἐπί πᾶς εἰσακούω φωνή ἀπελπίζω καί ῥύομαι ἐγώ ἐκ χείρ ὁ πονηρεύομαι καί ῥύομαι ἐγώ ἐκ ὁ φόβος ἐγώ
| 
