1. καί γίνομαι ἐν ὁ ἡμέρα ὁ τρίτος ὡς παύω προσεύχομαι ἐκδύω ὁ ἱμάτιον ὁ θεραπεία καί περιβάλλω ὁ δόξα αὐτός [1] καί γίνομαι ἐπιφανής ἐπικαλέω ὁ πᾶς ἐπόπτης θεός καί σωτήρ παραλαμβάνω ὁ δύο ἅβρα καί ὁ μέν εἷς ἐπερείδω ὡς τρυφερεύομαι ὁ δέ ἕτερος ἐπακολουθέω κουφίζω ὁ ἔνδυσις αὐτός [2] καί αὐτός ἐρυθριάω ἀκμή κάλλος αὐτός καί ὁ πρόσωπον αὐτός ἱλαρός ὡς προσφιλής ὁ δέ καρδία αὐτός ἀποστενόω ἀπό ὁ φόβος [3] καί εἰσέρχομαι πᾶς ὁ θύρα καθίστημι ἐνώπιον ὁ βασιλεύς καί αὐτός κάθημαι ἐπί ὁ θρόνος ὁ βασιλεία αὐτός καί πᾶς στολή ὁ ἐπιφάνεια αὐτός ἐνδύω ὅλος διά χρυσός καί λίθος πολυτελής καί εἰμί φοβερός σφόδρα [4] καί αἴρω ὁ πρόσωπον αὐτός πυρόω δόξα ἐν ἀκμή θυμός βλέπω καί πίπτω ὁ βασίλισσα καί μεταβάλλω ὁ χρῶμα αὐτός ἐν ἔκλυσις καί κατακύπτω ἐπί ὁ κεφαλή ὁ ἅβρα ὁ προπορεύομαι [5] καί μεταβάλλω ὁ θεός ὁ πνεῦμα ὁ βασιλεύς εἰς πραΰτης καί ἀγωνιάω ἀναπηδάω ἀπό ὁ θρόνος αὐτός καί ἀναλαμβάνω αὐτός ἐπί ὁ ἀγκάλη αὐτός μέχρι ὅς καθίστημι καί παρακαλέω αὐτός λόγος εἰρηνικός καί λέγω αὐτός [6] τίς εἰμί Εσθηρ ἐγώ ὁ ἀδελφός σύ θαρσέω οὐ μή ἀποθνῄσκω ὅτι κοινός ὁ πρόσταγμα ἐγώ εἰμί προσέρχομαι
2. καί αἴρω ὁ χρυσοῦς ῥάβδος ἐπιτίθημι ἐπί ὁ τράχηλος αὐτός καί ἀσπάζομαι αὐτός καί λέγω λαλέω ἐγώ [1] καί λέγω αὐτός ὁράω σύ κύριος ὡς ἄγγελος θεός καί ταράσσω ὁ καρδία ἐγώ ἀπό φόβος ὁ δόξα σύ ὅτι θαυμαστός εἰμί κύριος καί ὁ πρόσωπον σύ χάρις μεστός [2] ἐν δέ ὁ διαλέγομαι αὐτός πίπτω ἀπό ἔκλυσις αὐτός καί ὁ βασιλεύς ταράσσω καί πᾶς ὁ θεραπεία αὐτός παρακαλέω αὐτός
3. καί λέγω ὁ βασιλεύς τίς θέλω Εσθηρ καί τίς σύ εἰμί ὁ ἀξίωμα ἕως ὁ ἥμισυς ὁ βασιλεία ἐγώ καί εἰμί σύ
4. λέγω δέ Εσθηρ ἡμέρα ἐγώ ἐπίσημος σήμερον εἰμί εἰ οὖν δοκέω ὁ βασιλεύς ἔρχομαι καί αὐτός καί Αμαν εἰς ὁ δοχή ὅς ποιέω σήμερον
5. καί λέγω ὁ βασιλεύς κατασπεύδω Αμαν ὅπως ποιέω ὁ λόγος Εσθηρ καί παραγίνομαι ἀμφότεροι εἰς ὁ δοχή ὅς λέγω Εσθηρ
6. ἐν δέ ὁ πότος λέγω ὁ βασιλεύς πρός Εσθηρ τίς εἰμί βασίλισσα Εσθηρ καί εἰμί σύ ὅσος ἀξιόω
7. καί λέγω ὁ αἴτημα ἐγώ καί ὁ ἀξίωμα ἐγώ
8. εἰ εὑρίσκω χάρις ἐνώπιον ὁ βασιλεύς ἔρχομαι ὁ βασιλεύς καί Αμαν ἐπί ὁ αὔριον εἰς ὁ δοχή ὅς ποιέω αὐτός καί αὔριον ποιέω ὁ αὐτός
9. καί ἐξέρχομαι ὁ Αμαν ἀπό ὁ βασιλεύς ὑπερχαρής εὐφραίνω ἐν δέ ὁ ὁράω Αμαν Μαρδοχαῖος ὁ Ἰουδαῖος ἐν ὁ αὐλή θυμόω σφόδρα
10. καί εἰσέρχομαι εἰς ὁ ἴδιος καλέω ὁ φίλος καί Ζωσαρα ὁ γυνή αὐτός
11. καί ὑποδείκνυμι αὐτός ὁ πλοῦτος αὐτός καί ὁ δόξα ὅς ὁ βασιλεύς αὐτός περιτίθημι καί ὡς ποιέω αὐτός πρωτεύω καί ἡγέομαι ὁ βασιλεία
12. καί λέγω Αμαν οὐ καλέω ὁ βασίλισσα μετά ὁ βασιλεύς οὐδείς εἰς ὁ δοχή ἀλλά ἤ ἐγώ καί εἰς ὁ αὔριον καλέω
13. καί οὗτος ἐγώ οὐ ἀρέσκω ὅταν ὁράω Μαρδοχαῖος ὁ Ἰουδαῖος ἐν ὁ αὐλή
14. καί λέγω πρός αὐτός Ζωσαρα ὁ γυνή αὐτός καί ὁ φίλος κόπτω σύ ξύλον πῆχυς πεντήκοντα ὄρθρος δέ λέγω ὁ βασιλεύς καί κρεμάννυμι Μαρδοχαῖος ἐπί ὁ ξύλον σύ δέ εἰσέρχομαι εἰς ὁ δοχή σύν ὁ βασιλεύς καί εὐφραίνω καί ἀρέσκω ὁ ῥῆμα ὁ Αμαν καί ἑτοιμάζω ὁ ξύλον
| 
