Ιώβ, Chapter 33

1. οὐ μήν δέ ἀλλά ἀκούω Ἰώβ ὁ ῥῆμα ἐγώ καί λαλιά ἐνωτίζομαι ἐγώ    2. ἰδού γάρ ἀνοίγω ὁ στόμα ἐγώ καί λαλέω ὁ γλῶσσα ἐγώ    3. καθαρός ἐγώ ὁ καρδία ῥῆμα σύνεσις δέ χεῖλος ἐγώ καθαρός νοέω    4. πνεῦμα θεῖος ὁ ποιέω ἐγώ πνοή δέ παντοκράτωρ ὁ διδάσκω ἐγώ    5. ἐάν δύναμαι δίδωμι ἐγώ ἀπόκρισις πρός οὗτος ὑπομένω ἵστημι κατά ἐγώ καί ἐγώ κατά σύ    6. ἐκ πηλός διαρτίζω σύ ὡς καί ἐγώ ἐκ ὁ αὐτός διαρτίζω    7. οὐ ὁ φόβος ἐγώ σύ στροβέω οὐδέ ὁ χείρ ἐγώ βαρύς εἰμί ἐπί σύ    8. πλήν λέγω ἐν οὖς ἐγώ φωνή ῥῆμα σύ ἀκούω    9. διότι λέγω καθαρός εἰμί οὐ ἁμαρτάνω ἄμεμπτος δέ εἰμί οὐ γάρ ἀνομέω    10. μέμψις δέ κατά ἐγώ εὑρίσκω ἡγέομαι δέ ἐγώ ὥσπερ ὑπεναντίος    11. τίθημι δέ ἐν ξύλον ὁ πούς ἐγώ φυλάσσω δέ ἐγώ πᾶς ὁ ὁδός    12. πῶς γάρ λέγω δίκαιος εἰμί καί οὐ ἐπακούω ἐγώ αἰώνιος γάρ εἰμί ὁ ἐπάνω βροτός    13. λέγω δέ διά τίς ὁ δίκη ἐγώ οὐ ἐπακούω πᾶς ῥῆμα    14. ἐν γάρ ὁ ἅπαξ λαλέω ὁ κύριος ἐν δέ ὁ δεύτερος ἐνύπνιον    15. ἤ ἐν μελέτη νυκτερινός ὡς ὅταν ἐπιπίπτω δεινός φόβος ἐπί ἄνθρωπος ἐπί νύσταγμα ἐπί κοίτη    16. τότε ἀνακαλύπτω νοῦς ἄνθρωπος ἐν εἶδος φόβος τοιοῦτος αὐτός ἐκφοβέω    17. ἀποστρέφω ἄνθρωπος ἐκ ἀδικία ὁ δέ σῶμα αὐτός ἀπό πτῶμα ῥύομαι    18. φείδομαι δέ ὁ ψυχή αὐτός ἀπό θάνατος καί μή πίπτω αὐτός ἐν πόλεμος    19. πάλιν δέ ἐλέγχω αὐτός ἐν μαλακία ἐπί κοίτη καί πλῆθος ὀστέον αὐτός ναρκάω    20. πᾶς δέ βρωτός σῖτος οὐ μή δύναμαι προσδέχομαι καί ὁ ψυχή αὐτός βρῶσις ἐπιθυμέω    21. ἕως ἄν σήπω αὐτός ὁ σάρξ καί ἀποδείκνυμι ὁ ὀστέον αὐτός κενός    22. ἐγγίζω δέ εἰς θάνατος ὁ ψυχή αὐτός ὁ δέ ζωή αὐτός ἐν ᾅδης    23. ἐάν εἰμί χίλιοι ἄγγελος θανατηφόρος εἷς αὐτός οὐ μή τιτρώσκω αὐτός ἐάν νοέω ὁ καρδία ἐπιστρέφω ἐπί κύριος ἀναγγέλλω δέ ἄνθρωπος ὁ ἑαυτοῦ μέμψις ὁ δέ ἄνοια αὐτός δείκνυμι    24. ἀντέχω ὁ μή πίπτω αὐτός εἰς θάνατος ἀνανεόω δέ αὐτός ὁ σῶμα ὥσπερ ἀλοιφή ἐπί τοῖχος ὁ δέ ὀστέον αὐτός ἐμπίπλημι μυελός    25. ἁπαλύνω δέ αὐτός ὁ σάρξ ὥσπερ νήπιος ἀποκαθιστάνω δέ αὐτός ἀνδρόω ἐν ἄνθρωπος    26. εὔχομαι δέ πρός κύριος καί δεκτός αὐτός εἰμί εἰσέρχομαι δέ πρόσωπον καθαρός σύν ἐξηγορία ἀποδίδωμι δέ ἄνθρωπος δικαιοσύνη    27. εἶτα τότε ἀπομέμφομαι ἄνθρωπος αὐτός ἑαυτοῦ λέγω οἷος συντελέω καί οὐ ἄξιος ἐτάζω ἐγώ ὅς ἁμαρτάνω    28. σῴζω ψυχή ἐγώ ὁ μή ἔρχομαι εἰς διαφθορά καί ὁ ζωή ἐγώ φῶς ὁράω    29. ἰδού πᾶς οὗτος ἐργάζομαι ὁ ἰσχυρός ὁδός τρεῖς μετά ἀνήρ    30. ἀλλά ῥύομαι ὁ ψυχή ἐγώ ἐκ θάνατος ἵνα ὁ ζωή ἐγώ ἐν φῶς αἰνέω αὐτός    31. ἐνωτίζομαι Ἰώβ καί ἀκούω ἐγώ κωφεύω καί ἐγώ εἰμί λαλέω    32. εἰ εἰμί λόγος ἀποκρίνομαι ἐγώ λαλέω θέλω γάρ δικαιόω σύ    33. εἰ μή σύ ἀκούω ἐγώ κωφεύω καί διδάσκω σύ σοφία