1. καί περίλυπος γίνομαι ὁ ψυχή καί στενάζω κλαίω καί ἄρχω προσεύχομαι μετά στεναγμός
2. δίκαιος εἰμί κύριος καί πᾶς ὁ ἔργον σύ δίκαιος καί πᾶς ὁ ὁδός σύ ἐλεημοσύνη καί ἀλήθεια σύ κρίνω ὁ αἰών
3. καί νῦν σύ κύριος μιμνῄσκομαι ἐγώ καί ἐπιβλέπω καί μή ἐγώ ἐκδικέω ὁ ἁμαρτία ἐγώ καί ἐν ὁ ἀγνόημα ἐγώ καί ὁ πατήρ ἐγώ ὅς ἁμαρτάνω ἐναντίον σύ
4. καί παρακούω ὁ ἐντολή σύ καί δίδωμι ἐγώ εἰς ἁρπαγή καί αἰχμαλωσία καί θάνατος καί εἰς παραβολή καί λάλημα καί ὀνειδισμός ἐν πᾶς ὁ ἔθνος ἐν ὅς ἐγώ διασκορπίζω
5. καί νῦν πολύς σύ ὁ κρίσις ὑπάρχω ἀληθινός ποιέω ἐκ ἐγώ περί ὁ ἁμαρτία ἐγώ ὅτι οὐ ποιέω ὁ ἐντολή σύ καί οὐ πορεύομαι ἀληθινῶς ἐνώπιον σύ
6. καί νῦν κατά ὁ ἀρεστός σύ ποιέω μετά ἐγώ καί ἐπιτάσσω ἀναλαμβάνω ὁ πνεῦμα ἐγώ ἐκ ἐγώ ὅπως ἀπολύω ἀπό πρόσωπον ὁ γῆ καί γίνομαι γῆ διό λυσιτελέω ἐγώ ἀποθνῄσκω μᾶλλον ἤ ζάω ὅτι ὀνειδισμός ψευδής ἀκούω καί λύπη πολύς μετά ἐγώ κύριος ἐπιτάσσω ὅπως ἀπολύω ἀπό ὁ ἀνάγκη οὗτος ἀπολύω ἐγώ εἰς ὁ τόπος ὁ αἰώνιος καί μή ἀποστρέφω ὁ πρόσωπον σύ κύριος ἀπό ἐγώ διό λυσιτελέω ἐγώ ἀποθνῄσκω μᾶλλον ἤ βλέπω ἀνάγκη πολύς ἐν ὁ ζωή ἐγώ καί μή ἀκούω ὀνειδισμός
7. ἐν ὁ ἡμέρα οὗτος συμβαίνω Σάρρα ὁ θυγάτηρ αγουήλ ὁ ἐν Ἐκβάτανα ὁ Μηδία καί αὐτός ἀκούω ὀνειδισμός ὑπό εἷς ὁ παιδίσκη ὁ πατήρ ἑαυτοῦ
8. διότι εἰμί ἐκδίδωμι ἀνήρ ἑπτά καί Ασμοδαῖος ὁ δαιμόνιον ὁ πονηρός ἀποκτείνω αὐτός πρίν ἤ γίνομαι αὐτός μετά αὐτός καθάπερ ἀποδείκνυμι εἰμί ὁ γυνή καί λέγω αὐτός ὁ παιδίσκη σύ εἰμί ὁ ἀποκτείνω ὁ ἀνήρ σύ ἰδού ἤδη ἀπεκδίδωμι ἑπτά ἀνήρ καί εἷς αὐτός οὐ ὀνομάζω
9. τίς ἐγώ μαστιγόω περί ὁ ἀνήρ σύ ὅτι ἀποθνῄσκω βαδίζω μετά αὐτός καί μή ὁράω υἱός σύ μηδέ θυγάτηρ εἰς ὁ αἰών
10. ἐν ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος λυπέω ἐν ὁ ψυχή καί κλαίω καί ἀναβαίνω εἰς ὁ ὑπερῷον ὁ πατήρ αὐτός θέλω ἀπάγχω καί πάλιν λογίζομαι καί λέγω μήποτε ὀνειδίζω ὁ πατήρ ἐγώ καί λέγω αὐτός εἷς σύ ὑπάρχω θυγάτηρ ἀγαπητός καί αὐτός ἀπάγχω ἀπό ὁ κακός καί κατάγω ὁ γῆρας ὁ πατήρ ἐγώ μετά λύπη εἰς ᾅδης χρήσιμος ἐγώ εἰμί μή ἀπάγχω ἀλλά δέομαι ὁ κύριος ὅπως ἀποθνῄσκω καί μηκέτι ὀνειδισμός ἀκούω ἐν ὁ ζωή ἐγώ
11. ἐν αὐτός ὁ καιρός διαπετάννυμι ὁ χείρ πρός ὁ θυρίς δέομαι καί λέγω εὐλογητός εἰμί θεός ἐλεήμων καί εὐλογητός ὁ ὄνομα σύ εἰς ὁ αἰών καί εὐλογέω σύ πᾶς ὁ ἔργον σύ εἰς ὁ αἰών
12. καί νῦν ἐπί σύ ὁ πρόσωπον ἐγώ καί ὁ ὀφθαλμός ἐγώ ἀναβλέπω
13. λέγω ἀπολύω ἐγώ ἀπό ὁ γῆ καί μή ἀκούω ἐγώ μηκέτι ὀνειδισμός
14. σύ γινώσκω δεσπότης ὅτι καθαρός εἰμί ἀπό πᾶς ἀκαθαρσία ἀνήρ
15. καί οὐχί μολύνω ἐγώ ὁ ὄνομα καί οὐδέ ὁ ὄνομα ὁ πατήρ ἐγώ ἐν ὁ γῆ ὁ αἰχμαλωσία ἐγώ μονογενής εἰμί ὁ πατήρ ἐγώ καί οὐ ὑπάρχω αὐτός ἕτερος τέκνον ἵνα κληρονομέω αὐτός οὐδέ ἀδελφός αὐτός ἐγγύς οὔτε συγγενής αὐτός ὑπάρχω ἵνα συντηρέω ἐμαυτοῦ αὐτός γυνή ἤδη ἀπόλλυμι ἐγώ ἑπτά καί ἵνα τίς ἐγώ εἰμί ἔτι ζάω καί εἰ μή σύ δοκέω ἀποκτείνω ἐγώ κύριος νῦν εἰσακούω ὀνειδισμός ἐγώ
16. ἐν αὐτός ὁ καιρός εἰσακούω ὁ προσευχή ἀμφότεροι ἐνώπιον ὁ δόξα ὁ θεός
17. καί ἀποστέλλω αφαήλ ἰάομαι ὁ δύο Τωβις ἀπολύω ὁ λεύκωμα ἀπό ὁ ὀφθαλμός αὐτός ἵνα ὁράω ὁ ὀφθαλμός ὁ φῶς ὁ θεός καί Σάρρα ὁ αγουήλ δίδωμι αὐτός Τωβια ὁ υἱός Τωβιθ γυνή καί λύω Ασμοδαιος ὁ δαιμόνιον ὁ πονηρός ἀπό αὐτός διότι Τωβια ἐπιβάλλω κληρονομέω αὐτός παρά πᾶς ὁ θέλω λαμβάνω αὐτός ἐν ἐκεῖνος ὁ καιρός ἐπιστρέφω Τωβιθ ἀπό ὁ αὐλή εἰς ὁ οἶκος αὐτός καί Σάρρα ὁ ὁ αγουήλ καί αὐτός καταβαίνω ἐκ ὁ ὑπερῷον
| 
