1. και οτε συνετελεσαν το φαγειν και πιειν ηθελησαν κοιμηθηναι και απηγαγον τον νεανισκον και εισηγαγον αυτον εις το ταμιειον
2. και εμνησθη Τωβιας των λογων Ραφαηλ και ελαβεν το ηπαρ του ιχθυος και την καρδιαν εκ του βαλλαντιου ου ειχεν και επεθηκεν επι την τεφραν του θυμιαματος
3. και η οσμη του ιχθυος εκωλυσεν και απεδραμεν το δαιμονιον ανω εις τα μερη Αιγυπτου και βαδισας Ραφαηλ συνεποδισεν αυτον εκει και επεδησεν παραχρημα
4. και εξηλθον και απεκλεισαν την θυραν του ταμιειου και ηγερθη Τωβιας απο της κλινης και ειπεν αυτη αδελφη αναστηθι προσευξωμεθα και δεηθωμεν του κυριου ημων οπως ποιηση εφ ημας ελεος και σωτηριαν
5. και ανεστη και ηρξαντο προσευχεσθαι και δεηθηναι οπως γενηται αυτοις σωτηρια και ηρξατο λεγειν ευλογητος ει ο θεος των πατερων ημων και ευλογητον το ονομα σου εις παντας τους αιωνας της γενεας ευλογησατωσαν σε οι ουρανοι και πασα η κτισις σου εις παντας τους αιωνας
6. συ εποιησας τον Αδαμ και εποιησας αυτω βοηθον στηριγμα Ευαν την γυναικα αυτου και εξ αμφοτερων εγενηθη το σπερμα των ανθρωπων και συ ειπας οτι ου καλον ειναι τον ανθρωπον μονον ποιησωμεν αυτω βοηθον ομοιον αυτω
7. και νυν ουχι δια πορνειαν εγω λαμβανω την αδελφην μου ταυτην αλλ επ αληθειας επιταξον ελεησαι με και αυτην και συγκαταγηρασαι κοινως
8. και ειπαν μεθ εαυτων αμην αμην
9. και εκοιμηθησαν την νυκτα
10. και αναστας Ραγουηλ εκαλεσεν τους οικετας μεθ εαυτου και ωχοντο και ωρυξαν ταφον ειπεν γαρ μηποτε αποθανη και γενωμεθα καταγελως και ονειδισμος
11. και οτε συνετελεσαν ορυσσοντες τον ταφον ηλθεν Ραγουηλ εις τον οικον και εκαλεσεν την γυναικα αυτου
12. και ειπεν αποστειλον μιαν των παιδισκων και εισελθουσα ιδετω ει ζη και ει τεθνηκεν οπως αν θαψωμεν αυτον οπως μηδεις γνω
13. και απεστειλαν την παιδισκην και ηψαν τον λυχνον και ηνοιξαν την θυραν και εισηλθεν και ευρεν αυτους καθευδοντας και υπνουντας κοινως
14. και εξελθουσα η παιδισκη υπεδειξεν αυτοις οτι ζη και ουδεν κακον εστιν
15. και ευλογησαν τον θεον του ουρανου και ειπαν ευλογητος ει θεε εν παση ευλογια καθαρα ευλογειτωσαν σε εις παντας τους αιωνας
16. και ευλογητος ει οτι ευφρανας με και ουκ εγενετο καθως υπενοουν αλλα κατα το πολυ ελεος σου εποιησας μεθ ημων
17. και ευλογητος ει οτι ηλεησας δυο μονογενεις ποιησον αυτοις δεσποτα ελεος και σωτηριαν και συντελεσον την ζωην αυτων μετ ευφροσυνης και ελεου
18. τοτε ειπεν τοις οικεταις αυτου χωσαι τον ταφον προ του ορθρον γενεσθαι
19. και τη γυναικι ειπεν ποιησαι αρτους πολλους και εις το βουκολιον βαδισας ηγαγεν βοας δυο και κριους τεσσαρας και ειπεν συντελειν αυτους και ηρξαντο παρασκευαζειν
20. και εκαλεσεν Τωβιαν και ειπεν αυτω δεκα τεσσαρων ημερων ου μη κινηθης εντευθεν αλλ αυτου μενεις εσθων και πινων παρ εμοι και ευφρανεις την ψυχην της θυγατρος μου την κατωδυνωμενην
21. και οσα μοι υπαρχει λαμβανε αυτοθεν το ημισυ και υπαγε υγιαινων προς τον πατερα σου και το αλλο ημισυ οταν αποθανω εγω τε και η γυνη μου υμετερον εστιν θαρσει παιδιον εγω σου ο πατηρ και Εδνα η μητηρ σου και παρα σου εσμεν ημεις και της αδελφης σου απο του νυν εις τον αιωνα θαρσει παιδιον
| 
