1. Simon, van wie hierboven sprake was, verried niet alleen het geld, maar ook zijn vaderland. Hij belasterde Onias en beweerde dat hij het was geweest die de aanslag op Heliodorus had gepleegd en verantwoordelijk was voor het gestichte onheil.
2. Hij schrok er niet voor terug om de weldoener van de stad, de beschermer van zijn volksgenoten en de ijveraar voor de leer een oproermaker te noemen.
3. De vijandschap liep zo hoog op dat door een van Simons aanhangers moorden werden gepleegd.
4. Onias was zich ervan bewust dat deze gespannen verhouding gevaarlijk was, vooral omdat Apollonius, de zoon van Menesteus en de stadhouder van Cele-Syrië en Fenicië, het vijandig optreden van Simon steunde.
5. Daarom ging hij naar de koning, niet om zijn medeburgers aan te klagen, maar uit bezorgdheid om de algemene en bijzondere belangen van heel het volk.
6. Want hij zag in dat, zolang Simon zijn waanzinnige koers niet zou stoppen, het herstel van de rust in het politiek bestel zonder de tussenkomst van de koning onmogelijk was.
7. Na de dood van Seleukus nam Antiochus, bijgenaamd Epifanes, het bestuur van het koninkrijk in handen. Jason, de broer van Onias, had een ontmoeting met de nieuwe koning en wist op slinkse wijze het hogepriesterschap te verwerven:
8. hij beloofde de koning driehonderdzestig talenten zilver en verder tachtig talenten uit andere bronnen.
9. Bovendien verplichtte hij zich om nog honderdvijftig talenten te betalen, als de koning hem machtigde om op eigen gezag een atletiekschool te bouwen, een opleidingsinstituut voor jongeren op te richten en de inwoners van Jeruzalem de officiële benaming van Antiochenen te geven.
10. De koning gaf zijn toestemming. Zodra Jason de macht in handen had, begon hij zijn volksgenoten naar Grieks model te hervormen.
11. Hij schafte de voorrechten af die de koningen welwillend aan de Judeeërs hadden geschonken, dankzij de bemoeienissen van Johannes, de vader van Eupolemus. Laatstgenoemde zou later deel uitmaken van het gezantschap dat met de Romeinen vriendschapsbetrekkingen zou aanknopen en een bondgenootschap tot stand zou brengen. De door de wet bepaalde instellingen werden door Jason ontbonden, om vervolgens gebruiken in te voeren die ermee in strijd waren.
12. Hij had er plezier in om juist aan de voet van de tempelberg een atletiekschool te bouwen en de beste jongeren een Griekse opleiding te geven en de efebenhoed te laten dragen.
13. Door de verregaande schaamteloosheid van de goddeloze en onpriesterlijke Jason greep de vergrieksing zo om zich heen en ging de overname van uitheemse gebruiken zo ver,
14. dat de priesters niets meer voelden voor de altaardienst. Ze minachtten de tempel en verwaarloosden de offers, maar ze haastten zich om hun diensten te verlenen aan het onwettige bedrijf in het worstelperk, zodra de oproep tot het discuswerpen weerklonk.
15. Ze stelden geen prijs op de ambten die bij hun voorvaderen in ere stonden, maar hadden de hoogste achting voor wat bij de Grieken eervol is.
16. Door dat alles raakten ze in een jammerlijke toestand, want juist degenen van wie ze de levenswijze trachtten over te nemen en die ze in alles wilden evenaren, werden hun vijanden en onderdrukkers.
17. Men schendt niet ongestraft de leer van God; het verloop van de gebeurtenissen zal dat bewijzen.
18. Toen in Tyrus de vijfjaarlijkse spelen in tegenwoordigheid van de koning werden gehouden,
19. zond de gemene Jason er als afgevaardigden van Jeruzalem Antiochenen heen met driehonderd drachmen zilver voor het offer aan Herakles. Omdat het naar het oordeel van de afgezanten niet paste dat het geld aan het offer besteed werd, gaven ze het een andere bestemming.
20. Zo werd het geld, dat door de afzender bedoeld was als een bijdrage voor het offer aan Herakles, door toedoen van degenen die het overbrachten, gebruikt voor de bouw van galeien.
21. Bij gelegenheid van de troonsbestijging van koning Filometor was Apollonius, de zoon van Menesteus, in Egypte geweest om de koning te vertegenwoordigen. Van hem vernam Antiochus dat Filometor hem vijandig gezind was. Daarom ging hij maatregelen treffen voor de veiligheid van zijn rijk. Zodoende kwam hij in Joppe, waarvandaan hij een bezoek bracht aan Jeruzalem.
22. Hij werd door Jason en de stad luisterrijk ontvangen en hield er onder fakkellicht en toejuichingen zijn intocht. Daarna trok hij met zijn leger naar Fenicië.
23. Drie jaar later zond Jason Menelaüs, de broer van Simon, van wie hierboven sprake was, naar de koning om de verschuldigde gelden af te dragen en de onderhandelingen over dringende landsbelangen af te wikkelen.
24. Menelaüs liet zich aan de koning voorstellen; hij bracht hem hulde en deed zich voor als een invloedrijk man. Door driehonderd talenten meer te bieden dan Jason wist hij het hogepriesterschap te verwerven.
25. Zo kwam die man, die in geen enkel opzicht het hogepriesterschap waardig was, maar als een wrede tiran aanvallen van woede had en tekeer kon gaan als een wild dier, in het bezit van een koninklijke aanstelling in Jeruzalem.
26. Aldus werd Jason, die zijn eigen broer verdrongen had, zelf het slachtoffer van de onderkruiperij van een ander en moest hij de vlucht nemen naar Ammon.
27. Menelaüs had nu wel de macht in handen, maar hij trof geen maatregelen om het beloofde geld aan de koning te betalen,
28. ondanks de aanmaningen van Sostratus, de bevelhebber van de burcht, die de belastingen moest innen. Daarom werden beiden door de koning ter verantwoording geroepen.
29. Menelaüs stelde zijn broer Lysimachus aan als plaatsvervangend hogepriester; Sostratus benoemde Krates, de bevelhebber van de Cyprioten, tot zijn plaatsvervanger.
30. Juist op dit tijdstip kwamen Tarsus en Mallus in opstand, omdat die steden als geschenk aan Antiochis, de bijzit van de koning, waren gegeven.
31. In allerijl trok de koning erheen om de opstand te onderdrukken en liet Andronikus, een hoogwaardigheidsbekleder, als zijn plaatsvervanger achter.
32. In de overtuiging dat de omstandigheden gunstig waren voor hem, verduisterde Menelaüs gouden tempelvaten. Enkele ervan schonk hij aan Andronikus, de overige wist hij te verkopen in Tyrus en omliggende steden.
33. Over dit alles ontving Onias betrouwbare inlichtingen. Vanuit zijn vrijplaats in Dafne bij Antiochië, waar hij zich had teruggetrokken, protesteerde hij er heftig tegen.
34. Het gevolg hiervan was dat Menelaüs Andronikus in vertrouwen nam en hem wist over te halen om Onias uit de weg te ruimen. Andronikus ging naar Onias. In het vertrouwen dat hij met een list in zijn opzet zou slagen, begroette hij Onias vriendelijk en verzekerde hem onder ede van zijn goede bedoelingen. Ofschoon Onias argwaan koesterde, stemde hij er toch in toe zijn vrijplaats te verlaten. Nauwelijks had hij dat gedaan of hij werd door Andronikus gewetenloos gedood.
35. Niet alleen de Judeeërs, maar ook vele andere bevolkingsgroepen waren verontwaardigd en ontdaan over de laaghartige moord op die man.
36. Toen de koning uit Cilicië was teruggekeerd, kwamen de Joden van Antiochië zich bij hem beklagen en ook de Grieken gaven hun afkeer te kennen over de onrechtmatige wijze waarop Onias gedood was.
37. Antiochus was pijnlijk getroffen en diep ontroerd; de herinnering aan Onias' bedachtzaamheid en discipline bewoog hem tot tranen.
38. In woede ontstoken, nam hij Andronikus onmiddellijk zijn purper af, scheurde hem de kleren van het lichaam, liet de moordenaar door de hele stad rondvoeren en op dezelfde plaats waar hij zich aan Onias vergrepen had, liet hij hem terechtstellen. Zo kreeg hij van de Heer zijn verdiende straf.
39. Door Lysimachus werd, met goedvinden van Menelaüs, de tempel van Jeruzalem van veel gouden vaatwerk beroofd. Toen dat bekend werd, schoolde het volk samen tegen Lysimachus.
40. Deze bewapende ongeveer drieduizend man en liet die onder aanvoering van een zekere Auranus, even dom als oud, charges uitvoeren tegen de opgewonden en woedende menigte.
41. Zodra die zagen dat Lysimachus hen liet aanvallen, grepen ze stenen, stukken hout en handenvol straatvuil en wierpen dat in het wilde weg naar de mannen van Lysimachus,
42. van wie er velen verwondingen opliepen en enkelen zelfs gedood werden. Ze joegen iedereen op de vlucht; de tempelrover zelf sloegen ze dood bij de schatkamer.
43. Naar aanleiding van deze gebeurtenissen spande men een proces aan tegen Menelaüs.
44. De koning kwam naar Tyrus en drie afgevaardigden van de raad van de oudsten bepleitten hun zaak.
45. Toen Menelaüs zag, dat hij de rechtszaak ging verliezen, beloofde hij Ptolemeüs, de zoon van Dorymenes, een grote som geld, als hij de koning zou weten om te praten.
46. Onder het voorwendsel dat de koning wat frisse lucht moest scheppen, leidde Ptolemeüs hem naar een zuilengang en had zo de kans om hem van mening te laten veranderen.
47. Het gevolg was dat Menelaüs, die verantwoordelijk was voor al het kwaad dat gesticht was, werd vrijgesproken, maar de ongelukkigen die zelfs door de Skythen vrijgesproken zouden zijn, werden ter dood veroordeeld.
48. Zij die voor de stad, voor het volk en voor de heilige vaten waren opgekomen, werden zonder uitstel en in strijd met alle recht gestraft.
49. De inwoners van Tyrus waren hierover zo verontwaardigd dat ze de slachtoffers een grootse begrafenis gaven.
50. Zo dankte Menelaüs het behoud van zijn waardigheid aan de hebzucht van de machtigen. Hij werd steeds slechter en was de grote belager van zijn eigen landgenoten.
| 
