1. In de tijd dat Antiochus zijn tweede veldtocht tegen Egypte ondernam,
2. gebeurde het dat men ongeveer veertig dagen lang overal in de stad verschijningen zag van ruiters die, in gouddoorstikte gewaden en met lansen gewapend, korpsgewijs door de lucht trokken.
3. Men zag eskadrons, in slagorde opgesteld, op elkaar afstormen en charges uitvoeren met zwaaiende schilden en massa's speren. Zwaarden werden getrokken en pijlen werden afgeschoten, en bij dat alles fonkelden de gouden versierselen van de ruiters, die in allerlei harnassen waren gestoken.
4. Iedereen bad dat de verschijning iets goeds zou voorspellen.
5. Naar aanleiding van het valse gerucht dat Antiochus gestorven zou zijn, verzamelde Jason niet minder dan duizend man en deed hij onverhoeds een aanval op de stad. Men raakte slaags op de muren, maar ten slotte werd de stad ingenomen en Menelaüs moest de burcht in vluchten.
6. Jason richtte een meedogenloze slachting aan onder zijn eigen medeburgers, zonder te bedenken dat een overwinning die op volksgenoten wordt behaald, de zwaarste nederlaag is. Hij behandelde zijn eigen volk alsof hij een blijvende zege moest behalen op zijn vijand.
7. Toch slaagde hij er niet in de macht in handen te krijgen; zijn plan mislukte schandelijk en hij moest opnieuw de vlucht nemen naar Ammon.
8. Daardoor kreeg zijn misdadig leven een wending. Door Aretas, de vorst van de Arabieren, werd hij in verzekerde bewaring gehouden. Hij wist te ontsnappen en vluchtte van stad naar stad; door iedereen vervolgd, gehaat als een afvallige van de leer en veracht als de beul van zijn volk en vaderland, werd hij voortgejaagd naar Egypte.
9. Ten slotte vluchtte hij naar de Lakedemoniërs, waar hij op grond van zijn verwantschap bescherming hoopte te vinden. Zo stierf de man die zovelen uit hun land had verbannen zelf in den vreemde.
10. Hij die zoveel lijken onbegraven liet weggooien, had niemand die over hem treurde en hem de laatste eer bewees; hij kreeg geen plaats in het graf van zijn voorvaderen.
11. Toen de koning hoorde wat er in Jeruzalem gebeurd was, dacht hij dat Judea in opstand was gekomen. Woedend als een wild dier trok hij op vanuit Egypte en nam hij Jeruzalem gewapenderhand in.
12. Aan zijn soldaten gaf hij het bevel om iedereen te doden, zowel degenen die ze tegenkwamen als degenen die zich in de bovenkamer van hun huis hadden teruggetrokken.
13. Jong en oud, jongeren, vrouwen en kinderen werden vermoord, meisjes en zuigelingen werden omgebracht.
14. In drie dagen tijd maakte men tachtigduizend slachtoffers: veertigduizend vielen ten prooi aan het zwaard en een even groot aantal werd als slaaf verkocht.
15. Daarmee nog niet tevreden, waagde de koning het om de heiligste tempel van de hele wereld binnen te dringen, onder geleide van Menelaüs, de verrader van de leer en van zijn vaderland.
16. Met vuile handen nam hij het heilig vaatwerk mee en met zijn ongewijde handen sleepte hij de offergaven weg, waarmee andere koningen de luister en glorie van de heilige plaats verhoogd hadden.
17. Voor dergelijke daden van overmoed schrok Antiochus niet terug, omdat hij niet wist dat de Heer vanwege de zonden van de bewoners van de stad voor korte tijd in woede was ontbrand, en dat Hij daarom de heilige plaats aan haar lot had overgelaten.
18. Waren ze niet in zoveel zonden verstrikt geweest, dan zou ook hij op het ogenblik dat hij de tempel binnendrong, door middel van geselslagen van zijn onberaden voornemen zijn afgebracht, net als Heliodorus, die door koning Seleukus was gezonden om een onderzoek naar de tempelschat in te stellen.
19. Maar de Heer heeft de natie niet uitgekozen vanwege de heilige plaats, maar de heilige plaats vanwege de natie.
20. Daarom moest ook de tempel delen in de rampen die het volk troffen, zoals hij later deelgenoot zou zijn van de zegeningen; nu liet de Almachtige hem in zijn kwaadheid in de steek, maar eenmaal verzoend zou de grote heerser hem in al zijn glorie herstellen.
21. Eerder dan men verwacht had, vertrok Antiochus met achttienhonderd talenten die hij uit de tempel had geroofd naar Antiochië. In zijn trots en overmoed verbeeldde hij zich dat hij het land bevaarbaar kon maken en dat hij de zee begaanbaar kon maken.
22. Voor zijn vertrek stelde hij gouverneurs aan om het volk te kwellen. In Jeruzalem was het Filippus, van afkomst een Frygiër, van aard een nog groter barbaar dan de man die hem had aangesteld;
23. in Gerizim Andronikus, en als ergste van allen heerste Menelaüs over zijn medeburgers. Gedreven door een vijandige gezindheid tegenover de Joden,
24. stuurde Antiochus Apollonius, de aanvoerder van de huurtroepen uit Mysië, met een leger van tweeëntwintigduizend man naar Jeruzalem en gaf hem het bevel om alle volwassen mannen te doden en de vrouwen en jongeren te verkopen.
25. Bij zijn aankomst speelde Apollonius de vredelievende. Hij wachtte tot de heilige sabbatdag, waarop de Joden rust hielden, en riep toen zijn manschappen op voor een gewapende verzameling van de troepen.
26. De Joden die de stad uitgekomen waren om dit schouwspel te zien, liet hij neerslaan. Daarna drong hij met de wapens in de hand de stad binnen en doodde een grote massa mensen.
27. Intussen was Judas de Makkabeeër met nog negen anderen de woestijn ingetrokken, en als wilde dieren leefde hij met zijn mannen in de bergen. Om geen onreinheid op te lopen voedden ze zich uitsluitend met kruiden.
| 
