1. बुद्धिमती स्त्रीले आफ्नो घरको निर्माण गर्छे; तर निर्बुद्धि स्त्रीले आफ्नै हातले त्यो भत्काउँछे।
2. इमानदार मानिसले परमप्रभुको भय मान्छ; तर छलीले उहाँको तिरस्कार गर्छ।
3. मूर्खको बोलीले आफ्नै पीठमाथि लाठो ल्याउँछ; तर बुद्धिमान्को बोलीले त्यसको सुरक्षा गर्छ।
4. जहाँ गोरुहरू छैनन्, त्यहाँ भकारी खाली रहन्छ, तर बलियो गोरुको बलले प्रशस्त अन्नको कटनी हुन्छ।
5. विश्वासयोग्य साक्षीले झुट बोल्दैन; तर झुटो साक्षीले झुट कुरा बक्नेछ।
6. खिल्ली उडाउनेले बुद्धिको खोजी गर्छ, तर पाउँदैन, तर समझशक्ति भएकोलाई ज्ञान सजिलैसित आउँछ।
7. मूर्ख मानिसदेखि टाढै बस्, किनभने त्यसका ओठमा ज्ञानको कुरा पाइँदैन।
8. समझदार मानिससित ठीक बाटो पहिल्याउने बुद्धि हुन्छ; तर मूर्ख मानिसको मूर्खताले मानिसहरूलाई बहकाउँछ।
9. पापको क्षतिपूर्ति गर्ने कुरामा मूर्खले खिल्ली उडाउँछ, तर इमानदारीसँग चल्नेहरूका माझमा श्रद्धाभाव पाइन्छ।
10. हृदयले आफ्नै तीतोपनलाई जान्दछ; अनि अरू मानिस त्यसको आनन्दमा सहभागी हुँदैन।
11. दुष्टको घर भत्काइनेछ; तर सोझो मानिसको पाल फैलिनेछ।
12. कुनै बाटो मानिसको नजरमा ठीक देखिएला; तर अन्त्यमा त्यसले मृत्युमा पुर्याउँछ।
13. हाँसेको बेलामा पनि हृदय शोकाकुल हुनसक्छ; तर आनन्दको अन्त पनि खिन्नता हुनसक्छ।
14. धर्मभ्रष्टले आफ्नै चालको फल भोग्नेछ; असल मानिसले आफ्नै कामको इनाम पाउनेछ।
15. निर्बुद्धि मानिसले जुनसुकै कुरा पत्याउँछ; तर समझदार मानिसले आफ्नो पाइलामा ध्यान दिन्छ।
16. बुद्धिमान् मानिसले परमप्रभुको भय राख्छ र खराब कुरादेखि टाढै बस्छ; तर मूर्ख मानिस बेसमझदार र रिसाहा हुन्छ।
17. रिसाहा मानिसले मूर्ख काम गर्छ; तर दुष्ट युक्ति रच्ने मानिस घृणित हुन्छ।
18. निर्बुद्धि मानिसले मूर्खता कमाउँछ; तर समझदार मानिसले ज्ञानको मुकुट लगाउँछ।
19. दुष्ट मानिसहरू असल मानिसहरूको सामु र खराब मानिसहरू धर्मी मानिसहरूको ढोकामा झुक्नुपर्छ।
20. गरिब मानिस आफ्नै छिमेकीद्वारा तिरस्कृत हुन्छ; तर धनीका धेरै मित्र हुन्छन्।
21. जसले छिमेकीलाई तुच्छ ठान्छ, त्यसले पाप गर्छ; तर जसले गरिबमाथि दया राख्छ, त्यो धन्यको हो।
22. के दुष्ट युक्ति रच्नेहरू भड्किएर जाँदैनन् र? तर असल युक्ति रच्नेहरूले करुणा र सत्यता पाउनेछन्।
23. सबै परिश्रमबाट लाभ हुन्छ; तर कुरा मात्र गर्नाले दरिद्रता बढ्छ।
24. बुद्धिमान्को मुकुट उनीहरूको धनसम्पत्ति हो, तर मूर्खको मूर्खता नै उनीहरूको गहना हो।
25. साँचो गवाहीले प्राण जोगाउँछ; तर झुटो गवाही छली हुन्छ।
26. परमप्रभुको भय मान्ने मानिस सुरक्षित हुन्छ; र त्यसका छोरोछोरीका निम्ति त्यो एक शरणस्थान हुनेछ।
27. परमप्रभुको भय नै जीवनको मूल हो, जसद्वारा मानिस मृत्युको पासोबाट उम्कन्छ।
28. प्रजाको बुद्धिले राजा आदरयोग्य हुन्छ; तर प्रजाको अभावमा शासकको पतन हुन्छ।
29. धैर्य धारण गर्ने मानिसको समझशक्ति हुन्छ; तर रिसाहा मानिसले मूर्खता देखाउँछ।
30. शान्त हृदयले शरीरलाई जीवन दिन्छ; तर डाहले हड्डी मक्काउँछ।
31. गरिबलाई थिचोमिचो गर्नेले आफ्नो सृष्टिकर्ताको अपमान गर्छ, तर दरिद्रलाई दया देखाउनेले उहाँको आदर गर्छ।
32. दुष्ट मानिस आफ्नै खराबीले नष्ट हुन्छ; तर धर्मीजनले आफ्नो इमानदारितामा शरण पाउँछ।
33. समझदार मानिसको हृदयमा बुद्धिले वास गर्छ; तर मूर्खहरूको बीचमा समेत बुद्धिले आफैलाई प्रकट गराउँदछ।
34. धार्मिकताले देशलाई माथि उचाल्छ; तर पाप कुनै पनि जातिको निम्ति कलङ्क हुन्छ।
35. राजाको निगाह बुद्धिमान् सेवकमाथि रहन्छ; तर लाजमर्दो दासमाथि तिनको क्रोध खनिन्छ।
| 
